Ruimte scheppen is nodig om plaats te maken. Wind maakt chaotisch.

 Goedenavond.

Het is vandaag flink gaan waaien. Dit maakt me een beetje chaotisch, dan heb ik minder goed de zaken op een rijtje en doe ik nogal gauw verschillende dingen door elkaar.

Maar de rode draad van mijn bezigheden was toch weer het schilderen. 

Een aantal van die spreukenbordjes die uit de ouwe doos kwamen ben ik gaan klaarmaken voor verse spreuken, maar ik ben begonnen met deze:

Toen ik zat te ontbijten zag ik namelijk dat het terras waar ik op uitkeek vol was met allemaal spullen, waarna deze ooit al opgeschreven spreuk door mijn hoofd kwam.

Zoals ik gisteren al schreef, volgende week wordt er flink ruimte gemaakt door Bruno, die met een bosmaaier aan de gang gaat, dus het blijft niet alleen bij dit bordje.

Hierboven hangt het bordje, samen met dat van het ontstaan van de vlinder.

Verder heeft het  woord joli zich bij de andere mooie woorden gevoegd.

Toen ik het een vriend liet zien schreef hij dat hij het prachtig vond. Prachtig  was  natuurlijk ook een woord dat in het rijtje thuis hoorde.

Enfin, zo kunnen we nog lang doorgaan en daar heb ik ook wel zin in.

Ook met taal ben ik veel bezig en ik heb weer een mooie uitdrukking gevonden, in het Spaans dit keer, en met een mooie Nederlandse tegenhanger.

Uitdrukking van de dag

Costar un ojo de mi cara

Wordt gezegd van iets wat je aangeschaft hebt en wat heel duur is. Het betekent letterlijk: een oog uit mijn gezicht kosten. Hiervoor hebben wij:

Een rib uit mijn lijf kosten.

Zo mensen, ik ga weer naar huis. Daar nog eten koken, want ondanks het restje van de ratatouille dat ik vanmiddag op heb, heb ik nog wel weer trek gekregen.

Een fijne avond gewenst.

B o n n e    S o i r é e .

Heb de vlinders op mijn hand. Uit de ouwe doos komt heel wat tevoorschijn.

 Goedenavond.

Acht uur in de avond is het en nu is het aan de te warme kant op de blogplek in de zon.

Vandaag aan het schilderen gegaan en dat hield ik lang vol. De bedoeling was om letters te beschilderen voor de woorden mooi, fraai en beau. Het resultaat hangt.

Joli, wat in het Frans ook mooi betekent komt nog. De letter O moet eerst nog gemaakt worden.

Tijdens het schilderen werd er weer driftig om me heen gefladderd door vlinders. Ze gingen zelfs op mijn rug zitten, maar ook op mijn hand, wat mij even deed ophouden met schilderen om  er een reportage van te maken voor de status van Whatsapp.

Zie filmpje op de status van Whatsapp.

Verder wil ik half vergane spreukenbordjes weer gaan herschrijven, maar ik kon er zo weinig vinden. Tot ik een kijkje nam in een oude doos en daarin een hele hoop 'rommel' vond.

Zowel spreuken, letters, vlinders en klompen had ik daarin opgeborgen ooit en droog binnen gezet 

Ik kan mijn hartje dus ophalen om al deze ingrediënten weer van mooie kleuren te voorzien.

De letters heb ik maar even op de wanden van het chalet gespijkerd, terwijl de meeste letters van de naam van Ageeth er ook nog hangen. 

 

De te herschilderen vlinders wachten hier op hun beurt:

En ja, die staken voor de tomatenplanten zijn ook ophanggelegenheden voor van alles en nog wat.

Ondertussen heb ik vanmiddag mijn planten verzorgd en water gegeven, ook aan die reusachtige pompoenplanten waar ik zo van onder de indruk ben.

Gisteravond is Bruno geweest en we hebben samen ratatouille gegeten. Bruno komt volgende week woensdag met de bosmaaier, hebben we afgesproken. Dan wordt er een begin gemaakt met het begaanbaarder maken van Les Costilles.

Met mijn sikkeltje alleen kom ik er niet. Even met grover materieel erdoorheen gaan zet meer zoden aan de dijk.

De volle gasfles die ik elke dag een meter omhoog heb gezet richting Les Costilles centrum staat nu ineens boven. Bruno had hem en passant meegenomen.

Het centrum van Les Costilles is best een eind lopen vanaf de weg.

Spreuk van de dag

Qui ne dit mot consent.

Wie zwijgt stemt toe.

Verder wens ik u nog een prettige avond en een goede nachtrust.

Met boodschappen in fietstassen puffend de berg opgeklommen richting huis.

 Goedemiddag.

Vanmiddag had ik er totaal geen zin in en ook geen puf voor om vanuit Lamastre de weg omhoog in te slaan naar huis. Maar ja, het moest.

De fietstassen zijn gevuld met etenswaren, onder andere de ingrediënten voor de ratatouille die vanavond op tafel komt als Bruno op bezoek is.

Maar ook moest er potgrond naar boven komen, nodig om sommige plantenbakken aan te vullen.

Ook maar meteen nog een zestal geraniums erbij gehaald.

De gekochte geraniums vonden de reis naar boven in de zon ook niet prettig en snakken nu nog meer naar water.

Ben onderweg naar boven nog wel even afgestapt om de geitenkolonie te begroeten.

Ze doen net of ze mij nog niet kennen, die geiten.

Na hier op de schaduwblogplek weer wat uitgepuft te zijn ga ik de weg naar huis vervolgen om daar eerst wat te eten en mijn meegebrachte geraniums een voetenbad te geven.

Daarna koken.

Spreuk van de dag.

De beste stuurlui staan aan wal.

Il est plus facile de conseiller que de faire.

(Raad geven is gemakkelijker dan doen)

Een smakelijk eten is mijn wens.

B o n    a p é t i t .

Vlinder ziet mij als vlinderstruik. Bron loopt als een tierelier.

 Goedenavond.

Een vlinder liet zich vandaag vangen door mijn camera. Eerst vloog ze verschillende keren om me heen, vervolgens ging ze op mijn been zitten.

Op de status van Whatsapp zie je het hele tafereel.

De

 rode draad van mijn bezigheden vandaag was weer het maaien, maar dit werk opent tevens de ogen voor details.

Ziehier bijvoorbeeld hoe de bloemetjes door de spleten van het houten terras klimmen, alsof het de grond is waaruit ze ontspruiten.

En de pompoenplanten in de tuin hadden rondom hun grote bladeren dauwdruppels die ze pas kwijtraakten toen rond elf uur de zon ter plekke was.

Ook heb ik deze frêle plant op een paar plekken zien staan. 

Tja, en ik ben ook gaan maaien rondom de overloop van de bron. Toen de wildernis weggehaald was zag ik pas hoe weelderig hard het water uit de aarde spuit. Het zal heel lang warm en droog moeten worden deze zomer wil er hier watertekort ontstaan.

Het is een traditie geworden om elke keer als ik beneden geweest ben de gevulde gasfles een meter omhoog te zetten. Toen vroeger buurman Yvon vaak kwam is hij daarmee begonnen.

Een derde van de afstand weg-stacaravan is inmiddels afgelegd.

Morgen komt Bruno me opzoeken en natuurlijk eten we dan weer ratatouille. Eerst moet ik dan naar Lamastre voor boodschappen.

Voor de verandering vandaag een Duitse spreuk, die in het Nederlands hetzelfde is.

Spreuk van de dag.

Wem der Schuh passt der ziehe ihn an.

Wie de schoen past trekke hem aan.

Nog een prettige avond is mijn wens.

Einen schönen Abend wünsche ich Ihnen.

Noordelijke wind brengt droog zomerweer. Tomatenplanten krijgen steun.

 Goedenavond.

Inderdaad is het vandaag stabieler weer. Ik kon nu rustig zonder jas naar de blogplek rijden.

Je ziet, weinig dreigende wolken meer vandaag.

Gisteravond echter begon het toen ik net klaar was met schrijven nog volop te regenen uit de wolken die ik vantevoren nog zo bewonderd had. Dat ik zelf nat werd vond ik niet erg. Was vooral blij dat ik mijn programma af heb kunnen maken.

Op Les Costilles was vandaag hetzelfde programma als gisteren. Het maaien is een manier om de kleine plekjes van je terrein te bekijken. Zo zag ik daar staken die ik ooit daar neergezet had en die ik nu kon gebruiken om mijn tomatenplanten te stutten. En dat is gebeurd.

De tomatenplanten hebben paaltjes naast zich voor houvast en mogen ook twee meter hoog worden.

Één tomatenplant staat in een pot op het terras. Daar heb ik ook maar een stokje voor gestoken.

Het stokje is bevestigd aan een  tak van de es die er boven hangt.

De snelle groei van de pompoenplanten imponeert me.

Het lijkt of deze vergeleken met gisteren alweer bijgekomen is.

Hé, zie in daar een konijntje zitten vlak voor mijn neus waar ik zit te schrijven?

Nee, bij nader inzien was het een poes.

Uitdrukking van de dag.

In het stof bijten.

Zowel in het Frans als in het Spaans hebben ze daar dezelfde woorden voor .

Mordre la poussière  (Frans)

Morder el polvo (Spaans)

Ze laten wel in beide talen het voorzetsel in weg.

Kwart voor zeven nu. Ik ga de warme zonnige blogplek verruilen voor het inmiddels in de schaduw gehulde Les Costilles.

Op de status van Whatsapp zie je hoe de blogplek gisteravond was met dreigende wolken gevolgd door hoe die nu is.

B o n n e  S o i r é e .

Goedenavond.

Thuis een oerwoud aangetroffen. Gras, brandnetels, vingerhoedskruid wel twee meter hoog op sommige plekken.

 Goedenavond.

Een droog moment uitgekozen om naar de blogplek te gaan, maar toch komt er weer wat nattigheid naar beneden. Je kunt zeggen dat het hier heel groeizaam weer is. Ook tijdens mijn afwezigheid waren de buien hier niet van de lucht, getuige het oerwoud dat ik thuis aantrof.

Er was weinig meer van te merken dat ik vanaf half april hier gras gemaaid heb. Ik moest vandaag weer opnieuw beginnen om de omgeving van de woonruimtes begaanbaar te maken.

Maar de tomaten- en de pompoenplanten die in de tuin staan hebben ook prima van de regen en de warmte geprofiteerd.

Er zijn zelfs al enkele tomaatjes te bewonderen.

Op de status van Whatsapp staat een filmpje van mijn dankbaar tuintje.

De grassen, brandnetels en het vingerhoedskruid staan ook weelderig te pronken, meer dan twee meter hoog sommige.

Imponerende brandnetels.

Vingerhoedskruid 

Het gras tussen de tuindelen, zo mooi gemaaid, zorgde vanmorgen weer voor natte voeten als ik er door moest, maar nu is het weer kort.

Ja, vanmorgen was alles kletsnat na een nacht van overvloedige regen.

Mijn etensbord dat ik buiten had laten staan was helemaal gevuld met regenwater.

 De Nederlandse en Spaanse lezers en die van Midden Frankrijk zullen wel jaloers zijn als ze dit lezen. Maar als het goed is, is het feest hier na morgen voorbij. Dan wordt het stabiel zomerweer en kan ik naar de blogplek wanneer ik wil zonder nat te worden.

Vandaag heb ik dus veel gemaaid, allemaal met het sikkeltje zoals gewoonlijk. De komende dagen moet er nog veel meer gesnoeid worden, maar dat vind ik leuk werk op zich.

De planten die in potten stonden hebben het toch wel moeilijk gehad. Sommige lagen om.

Zo trof ik het gisteravond bij aankomst aan.

Er lagen, zoals je op de foto ziet, ook nog enkele omgevallen courgetteplanten op dat tafeltje. Die had ik voor mijn vertrek eigenlijk in de tuin moeten zetten. Dat is nu dan toch gebeurd, maar erg blij waren ze niet.

Van een lezeres kreeg ik de volgende Franse spreuk.

Spreuk van de dag.

Qui sème le vent récolte la tempête.

Wie wind zaait, oogst storm, staat hier letterlijk.

In het Nederlands is er iets wat erop lijkt, maar minder sterk is.

Wie kaatst mag de bal verwachten.

B o n n e   S o i r é e . 

Van alle markten thuis. Eindsprint ingezet om het onweer voor te blijven.

 Goedemiddag.

Half vier is het en ik heb de weg naar boven weer volbracht. Op de Col de Montreynault zit ik .

Hierna mag ik afdalen naar huis. Als ik daar ben kan ik terecht zeggen: Ik ben van alle markten thuis. Het waren er welgeteld vijftien, waar ik mijn gezicht heb laten zien en mijn muziek heb laten horen.

Vanmorgen rustig opgestaan op mijn kampeerplek. Dit keer wachtte er geen markt waar ik op tijd wilde zijn. Ik had nog wel even overwogen er een dagje te blijven, maar ik zag op Weeronline dat het onweer dat er nu aan komt tot ver in de ochtend van morgen zou kunnen duren. Daarom vond ik het verstandiger om maar gewoon te gaan fietsen. Eigenlijk had ik helemaal geen zin in een inspannende dag. Ongeveer vier uur staat ervoor om uit het dal van de Rhône te klimmen.

Ik hoopte nog in een dorp waar ik kwam koffie te kunnen drinken, maar daar was alles dicht.

Dus zat er niks anders op dan eerst twee uur doorklimmen tot Vernoux.

In plaats daarvan dronk ik een halve fles melk leeg.

Dit geeft in ieder geval lichamelijke energie. Van mij mag je melk nog steeds de witte motor noemen.

Wat ook energie gaf was de ontmoeting met twee fietsers, een stel uit Briançon, een stad in de hoge Alpen. Zij maakten dagtochten vanuit een camping in de buurt. Verbaasd waren ze over mijn fiets die voor maar één blad heeft, terwijl zij er drie hebben. En ze reden ook zonder bagage, terwijl ik zwaarbepakt de berg nog op moest. En dat zadel van mij........

Zo komt Sjakie de wereld rond.

Maar het is gelukt. Zo'n beklimming is trouwens elke keer weer anders. Het gaat meestal het beste als je fietst in het heden en niet te ver vooruit denkt. En ook wanneer je gedachten op veel andere onderwerpen zijn gericht dan alleen op het te behalen doel.

Toen ik rond twee uur met de koffie klaar was in Vernoux zag ik tot mijn schrik dat de onweerslucht al gevaarlijk dichtbij was. Daarom werd het laatste stuk een sprint om de regen voor te blijven. Zelfs heeft de regen me nog even de tijd gegeven om op de col dit op te schrijven. Thuis is niet genoeg verbinding hiervoor, dus ik heb het nog mooi kunnen doen.

Gezegde van de dag

Het hangt me de keel uit.

In het Frans hebben ze het over mosterd dat in je neusgaten komt zitten.

La moutarde me monte au nez.

En nu vlug naar huis voordat ik nog nat word.

Donkere wolken hangen boven Les Costilles.

Laatste markt van tournee kende een valse start. Riante kampeerplek bij La Voulte.

 Goedenavond. Fijn dat ik weer zo'n riante ruime plek heb gevonden, de laatste als het goed is voordat ik morgenavond weer in mijn eigen bedje mag gaan liggen.

Hierna moet ik nog ongeveer vier uur klimmen om thuis te komen.

 Terwijl ik schrijf dondert het alweer, maar nu alles klaar is is dat weer geen probleem. Gewoon de tent in duiken als het wil gaan regenen.

Het laatste optreden van deze tournee gebeurde in een feestelijke entourage, een ware Provençaalse sfeer heerste op de markt van Saillans.

Bij aankomst werd ik meteen hartelijk ontvangen door Claire, een vrouw die hoedjes verkoopt en die ik al heel lang tegengekomen ben op markten in de buurt. Verbaasd was ik dus dat zij hier ook was, want Saillans ligt een kilometer of tachtig van mijn plek in de Ardèche vandaan.

Maar ook twee andere kooplui van markten in mijn buurt waren er.  Ik heb ze allemaal begroet

Het spelen van mij kende wel een valse start.

Tot drie keer toe moest ik ergens waar ik begon te spelen inpakken omdat of het restaurant bijna open ging, of dat ik te dicht bij de tafels van een terras stond. Later ook nog een keer omdat een marktman vond dat ik te dicht bij een café stond waar ook muziek uit kwam.

In dit soort gevallen moet je altijd rustig tot tien tellen en weer opnieuw je installeren, om niet teveel je spirit te verliezen.

Er waren een paar hele bijzondere momenten, en daar doe je het voor. Een vrouw bijvoorbeeld kon zich helemaal vinden in mijn spreuken en was er door geraakt.

Over spreuken gesproken: De marktmeester kwam ook gezellig een praatje met maken en had, net als op een andere markt de mededeling dat ik na twintig minuten van plaats moest wisselen. Hij vroeg ook of die spreuken te koop waren. Nee, dat wil ik niet, zei ik, je mag er alleen foto's van maken. Maar zijn vraag bleék zakelijk te zijn. Als ik ze zou verkopen zou dat handel zijn. Dus dat mocht niet.

Een van de plekken waar ik speelde was schuin tegenover dit bloemencafé.

De bloemrijke terrasjes is de naam van het café.

Nu dondert het dus weer, maar  vanmiddag waren de wolken die zich richting de Alpen opstapelden weer een ware lust voor het oog.

Intussen beginnen enkele druppels te vallen maar de vogels fluiten lustig door in de heg achter me.

Ik zal de tent maar eens in gaan.

Fijn dat ik me morgenochtend niet hoef te haasten om op tijd op een markt te zijn. De dagen zijn toch wel intensief zo.

Op de status van Whatsapp zet ik straks een filmpje dat gisteren Pierrot van mij gemaakt heeft. Vandaag was er ook een gitarist bezig maar ik vond er niks aan, dus heb ik niet gefilmd. 

Wel heb ik spelende kinderen opgenomen, maar dat mocht niet, kreeg ik later te horen. De ouders vonden dat ik het filmpje moest verwijderen.......

Titelsong van de dag.

Hoor je het ruisen der golven.

Étoile des neiges.

Dit lied speel ik in beide talen. De Nederlandse versie is een zeemanslied, terwijl het Franse over een alpenbewoner gaat. In beide versies is er natuurlijk liefde in het spel. Vooral in de omgeving van Grenoble is het lied zeer bekend en als ik daar optreed kan ik de mensen ermee paaien.

Nu tijd voor mij om te rusten, maar eerst is het toetje aan de beurt. Welterusten straks.

B o n n e   N u i t .

Chansonnier op markt met gitaar. Prachtig! In Crest ontmoet ik Pierrot weer, die me fluitend begeleidde.

 Goedenavond.

Het was in Crest vandaag iets minder dan ik verwachtte, maar daar staat tegenover dat ik kennis heb mogen maken met een chansonnier, die oeroude Franse chansons op zijn gitaar speelde, met zang erbij.

 Een van die liedjes speel ik zelf ook, maar was wel een tijdje uit mijn repertoire verdwenen.

Hij zat in een van de ingangen van een café. Iets verderop in de straat stond ik te spelen toen ik er erg in had dat hij ook aan het optreden was. Toen ben ik iets verder weg gaan staan, maar later toen ik klaar was en alle spullen op de fiets zaten ben ik in dat café koffie gaan drinken en ontmoette ik er ook zijn partner. Zij had op haar beurt mij eerder die ochtend zien spelen.

En nu heb ik dat mooie lied La Java bleue in mijn hoofd, dat zo mooi uit zijn gitaar klonk en waarvan ik de tekst samen met zijn vrouw uitbundig meezong.

Op de status van Whatsapp laat ik het zien en kun je het meebeleven.

Toen ik vanmorgen nog maar net op de bühne stond kwam uitgebreid zwaaiend een oude bekende eraan.

Pierrot, zo noem ik hem maar even, ben zijn naam vergeten

 Ik verwachtte wel hem te ontmoeten want hij is altijd op die markt te vinden. Hij is zeer expressief en zweept de boel nog een beetje extra op. Eventjes kan ik dat wel hebben, maar op een gegeven moment ben ik dan de regie kwijt van mijn optreden. Het moet ook niet te bont worden, vind ik. Naast excitatie moet er ook plek voor rust ingebouwd worden.

Van de nood een deugd makend heb ik hem gevraagd een video te maken van mijn optreden. Dat kan hij goed, zo bleek dat de vorige keer. Dat was op 15 april.

Dit keer begeleidde hij me fluitend. Ik geloof dat het wel een aardig filmpje is geworden en hier is een foto eruit.

Het probleem bij mij is dat ik eigenlijk niet zo goed samen kan spelen met anderen. Zoals in het algemeen doe ik ook in de muziek alles het liefst op mijn eigen ritme. Dit komt ook omdat mijn maatgevoel niet honderd procent is en bovendien hou ik ervan om te fluctueren van langzaam naar snel en omgekeerd.

Het brengt me op een spreuk die ooit op een Franse markt ontstaan is. Een marktman kwam naar me toe en zei:

Uitspraak van de dag

Je vois que vous avez la musique dans votre sang.

Seulement..........

La circulation n'est pas bonne.

Daar heb ik toen een spreukenbordje van gemaakt. En ook de Nederlandse versie:

Bij mij zit de muziek in het bloed.

Alleen.........

De circulatie is niet goed.

Inmiddels vind ik wel dat er verbetering in is getreden en mijn sterke punt is vooral de fantasie die ik in het spel leg.

Voor morgen heb ik besloten vanaf Crest zestien kilometer oostelijk te rijden, dus weer iets verder van huis. 

Bij het ballonnetje ligt het plaatsje Saillans, waar morgen een markt is die ik nog mee wil pikken.

Iedere markt heeft zijn eigen karakter en zoveel mogelijk afwisseling heb ik het liefste.

Een dag later thuis komen kan nu wel weer, daar het afgelopen nacht flink geregend heeft, bij navraag ook in de Ardèche. Dus mijn planten kunnen me nog wel even missen.

Tot slot een foto van de mooie rivier de Drôme waar ik vanmorgen overheen kwam op weg naar Crest dat aan haar oever ligt.

De Drôme met op de achtergrond toppen van de Alpen, badend in de ochtendzon.

Welterusten.

B o n n e   N u i t .

Gemakkelijke markt in Dieulefit. Ontmoeting met tuinman-filosoof bij zijn tuin

 Goedenavond.

Het verliep allemaal heel soepel vandaag op de markt van Dieulefit. Zoals ik gisteren schreef wist ik niet of de zomerse regel gold en de markt zich uitstrekte over de hele centrumstraat of dat het alleen maar op een plein te doen was. Het laatste bleek het geval. Toen ik het dorp in kwam gereden was dit de in de zomer zo bruisende straat.

Maar zoals ik ook al schreef was het daar op dat plein alles behalve een dooie boel. Ik kon overal gemakkelijk gaan staan en de mensen vonden het vooral gezellig. De marktmeester kwam wel met de mededeling dat ik elke twintig minuten van plaats moest verwisselen. Iets wat ik altijd al doe, maar twintig minuten is wel erg kort. Maar ik weet dat dat formeel zo is. Als er meerdere muzikanten zijn vind ik deze regeling ook heel prettig. De meeste muzikanten hebben de neiging om de hele tijd op één plek te blijven tot vervelens toe van de standhouders, en dan verpesten ze het voor iedereen.

Overigens waren er vandaag geen concullega's. Wel een man die de daklozenkrant verkocht. We hebben elkaar al verschillende keren ontmoet, met name op de markt van Romans. Hij is wel grappig, en dat vindt hij van mij ook.

Na de markt was er voor mij de opdracht om achtendertig kilometer te overbruggen met het doel morgen in Crest te kunnen spelen. Deze is op vier kilometer na volbracht.

Poem..... eindelijk kwam nu de doodsklap voor de mug die hier in de tent rondvloog. Nu het nog licht is kun je deze acties nog ondernemen, in het donker krijg je muggen helemaal niet te pakken, is mijn ervaring. Een ongestoorde nachtrust vind ik wel belangrijk.

Iets buiten Dieulefit woont een man van mijn hart. Je kunt hem filosoof-tuinman noemen. De buitenkant van zijn bedoening staat vol met spreuken die min of meer met tuinieren te maken hebben.

Een jaar of tien geleden had ik het zaakje ook al uitgebreid bekeken en de tuinman zelf gesproken. Nu, na zoveel jaren, was ik benieuwd hoe het er uit zou zien. Nou, niks veranderd.

Als je de plaatsnaam Dieulefit ontleedt krijg je Dieu le fit . (God deed het)

Tussen de twee hanen staat dat de klokkentoren van je dorp zoiets is als de vlag van je land.

Dit wapen hangt aan de ingangspoort van zijn domein.

En......ook nu verscheen de goede man weer ten tonele en ik mocht hem ook op de foto zetten.

.Wel vroeg ik me af waar nu al die gewassen staan. Ik zie alleen maar grond in zijn tuin en een kruiwagen daarop.

Enkele van de vele spreuken die aan

de omheining bevestigd waren heb ik er uitgelicht.

Niet alle komedianten zijn in het theater te vinden.

Als je wilt dat je dromen uitkomen moet je niet gaan slapen.

Je bent nooit klaar met het vervullen van je plicht.

Beter een aarde die verwend is dan een aarde die verloren is.

Het deed me goed daar weer eens langs te fietsen en de man te spreken. Een bevlogen iemand in al zijn eenvoud.

Morgen als het droog is (niet helemaal zeker) is weer de markt van Crest aan de beurt. Voor de tweede keer zelfs dit voorjaar. Op de terugweg van Spanje speelde ik daar zes weken geleden ook al. Het is een van mijn favoriete onder de marktplaatsen die ik in Frankrijk ken.

Vanaf dinsdag waren het achtereenvolgens Vaison-la-Romaine, Buis-les-Baronnies, Nyons, Dieulefit. Morgen dus Crest.

Titelsong van de dag.

La danse des canards.

De dans van de eenden in Frankrijk heet bij ons:

De vogeltjesdans 

Zeer waarschijnlijk zal ik die morgen weer gaan spelen met de verwachting dat er kindertjes op zullen dansen, en misschien ikzelf ook.

Voor straks welterusten.

B o n n e   N u i t .