Ageeth aan het werk.

Vandaag had Ageeth een werkdag, uitgevoerd op het bordes van mijn boot.

Zelf heb ik vanmorgen een hele grote afwas gedaan en voor koffie gezorgd, waar André ook van dronk.
Vanmiddag kwam ook Hanny en zoals altijd vond ik het interessant hoe de ontmoeting zou zijn tussen twee vrienden van mij.
Ze konden inderdaad over wezenlijke dingen met elkaar praten.

Hondje Flip was er ook weer.
Hij had het weer helemaal naar zijn zin en bij thuiskomst was hij er uitgeteld bij gaan liggen.

Heb de laatste tijd veel vertedering voor honden, maar ook voor paarden.
Hanny vroeg of ik dat ook voor mensen heb.
Over het algemeen is dat wel zo.
Veel mensen kan ik zien als hondjes, ook al hebben ze soms een grote bek.
Maar zoals het spreekwoord zegt:"Blaffende honden bijten niet."

Koken op een vuurtje in de regen.

Vandaag had ik André uitgenodigd om met ons  de ratatouille te eten, die ik ging maken.

Toch wel een hele onderneming op een klein barbecuetje en met houtjes,die ik tussendoor nog moest kloven én met regenbuien die ook af en toe nog vielen.
Maar het is allemaal gelukt en we hadden lekker gegeten en gekletst.
Altijd interessant om te zien hoe zo'n ontmoeting dan gaat tussen mensen die ikzelf goed ken , maar onbekenden van elkaar zijn.
Het was verder een dag van wat regen, wat schilderen, breien en een wandelingetje met Ageeth.

Een dag die eindigde met een mooi zonnetje.

Ageeth geniet van de zon.

Heerlijk in het late zonnetje, daar zit ze, Ageeth.
Ze komt weer een beetje bij van de emoties van gisteren.

Behalve het overlijden van Kees heeft ze vorige week ook de dood van een vriendin te verwerken gekregen plus de vaststelling van een ongeneeslijke kanker van een andere vriendin.

We hebben het nog gehad over de bijeenkomst van gisteren.
Vooral het liedje please release me let me go galmt nog na bij haar en bij mij.
Toen dit afgespeeld werd waren we gisteren in een warme kring verbonden met elkaar en met Kees, en vloeide er menige traan.
Later op de middag toen het lied weer kwam had ik me ,de inhoud aandachtig, helemaal op Kees geconcentreerd en in gebed wenste ik hem  bevrijding toe.
Bevrijding uit het aardse, bevrijding uit de pijn, die hij zo intens gevoeld en verdragen heeft.


Heb na lange aarzeling besloten om nu maar eens een abonnement te nemen voor mijn smartphone, vooral omdat ik dan op mijn berg straks de blog kan schrijven en niet daartoe elke dag naar Lamastre hoef.
Ageeth, die in dit soort zaken heel bedreven is heeft me bijgestaan.
Ze heeft gisteravond filmpjes en foto's gemaakt van de avondsfeer hier.

In de stamkroeg van Kees.

We zijn naar Sas van Gent gereden en daar was in de stamkroeg van Kees onze afscheidsbijeenkomst.
Hier stond op de plaats van Kees, waar hij alt

ijd zat, nu zijn foto vergezeld van een geopend flesje bier.
Niemand anders mocht daar nu zitten.

Hoe vol kan een lege stoel zijn....,

Dit zou een toepasselijke spreuk kunnen zijn.


In het begin een beetje onwennig, want ik kende niemand en ik voel me niet thuis in kroegen.
 Je moet praten en luisteren met een hoop herrie om je heen. En mijn linkeroor is niet zo goed.

Maar naarmate de middag vorderde en er door Kees geliefde muziek opgezet werd, kwam ik meer in mijn element, want dansen is voor mij een expressie,waarmee ik beter kan communiceren dan met schreeuwen.
Daarbij kwam er ook een goede uitwisseling met dochter Francis op gang.
Zoals de bedoeling was van de bijeenkomst,zo werd het ook: Een feestje met als middelpunt de afwezige Kees.

Pas vier uur na aankomst verlieten wij rond zes uur de meute.
In Beneden Leeuwen zijn we lekker gaan eten in een shoarmazaak.

En nu de muggen zoals gewoonlijk tegen het vallen van de avond beginnen te steken, ga ik bijna mijn mugvrije tent opzoeken.
Ageeth gaat nu nog een uur wandelen.

Ageeth komt logeren.

Vorige week schreef ik dat ik onder de indruk was van de dood van ene Kees.
 Hij had hele pijnlijke laatste weken, en eigenlijk sinds ik hem ken, al wel zeker 25 jaar, hield hij zich moedig staande, ondanks een door een ongeluk verminkt been.
Dat hij ondanks negatieve verwachtingen van de medici zijn pijn heeft weten te verbijten en zich zonder rolstoel staande heeft weten te houden mag een medisch wonder genoemd worden.
 Hij heeft daartoe zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap gesteld.

 Geen begrafenis of crematie dus, maar morgen wel een afscheidsbijeenkomst van vrienden en familie.

Ageeth en Kees hadden jarenlang een relatie, die ook voor hem heel belangrijk was. Graag ga ik morgen met haar mee ernaartoe.
 Dit is meteen een gelegenheid voor Ageeth om een paar dagen bij mij te logeren.

Ze slaapt in de benedenruimte, en ik waarschijnlijk net als gisteren in de tent, want de muggen worden hier actief. 

Meerkoet werkt zich in de nesten.

Op het werkvlot van André houdt een meerkoet hardnekkig vol om daar een nest te maken.
Nadat André zijn vlot schoongemaakt heeft krijgt het dier het in een paar uur tijd weer voor elkaar om opnieuw iets te fabriceren.
Dit keer heeft ie het, na twee uur afwezigheid van de baas al tot zover gebracht.

 Op de grote wei strijken van tijd tot tijd duizenden ganzen neer en nuttigen het voor de paarden bestemde gras.
 Toen ik dichterbij kwam om een foto te maken gaf het dit tafereel.

 Vandaag bij André een drijver ontwaterd en al jaren in de grond gegroeide hekken naar boven gewrikt.

Zulke klussen kunnen wij samen wel goed.

Een gezond regentje vandaag.

Vandaag koffie gedronken met de veerman ,friet gegeten met André en tussendoor gebreid aan de eerste mouw.

Hier moet een mouw aan gepast worden

Als het even droog was de letters uitgezaagd van E L L E N en in de grondverf gezet.

Een mooi schouwspel was vanmorgen ook de rennende paarden in de wei voor me.

Mooi zo'n regentje, de aarde is er blij mee.

Tik tik, klop klop.

Klop klop, tik tik.
Daar wordt op het raam geklopt.
 Ik lag na een dutje nog even te luieren en met woordjes te spelen, toen als een duveltje uit een doosje daar Andries stond.
Al lang niet meer gezien, twee maanden schat ik, en dus een welkome en verrassende ontmoeting.
 Hij had niet zoveel tijd, maar wel genoeg om even samen een kopje thee te nuttigen met cake.

 De laatste keer dat ik bij hem en zijn vriendin Ellen was had ik piepkleine tomatenplantjes meegekregen en nu staan ze weelderig te pronken in de tuin.
Niet gediefd, maar ze staan er vooral voor de schoonheid.

De twee op de boot, ook weinig of niet gediefd, zullen wel genoeg tomaten geven, vooral voor mijn buren vanwege mijn Franse plannen.

Ook zou ik letters voor hun namen maken. Die van A N D R I E S had ik al, want toevallig wilde André van zijn letters af en de I en de S vond ik nog wel ergens.
Nu nog even aan de slag met E L L E  N  en ik heb mijn belofte vervuld.

Het was een leuke praatdag, want ook André was op de thee en bij veerman Toon was ik op de koffie.

Én......weer een stukje breien deed me goed. De regen die soms viel paste prima in het sfeertje.

Een lawine van hout.

Er lagen bij aankomst gisteren wat plantjes bedolven onder wat hout dat van de stapel was gevallen.
 Onder andere de grote tomatenplant was erbij gaan liggen.
Vandaag zat ik half te denken om die hele wankele en dus plantgevaarlijke kachelhoutschutting dan ook maar voor een groot deel te verleggen naar de oostelijke zijkant, met als bijkomend voordeel ook een soort zichtbarriére met de buurboot van André.
Toen plots spontaan meer dan de helft van de houtwal als een lawine naar beneden kwam en onder andere de net opgehesen tomatenplant bedolf heb ik dat plan verder helemaal uitgevoerd.

Daarna konden zowel beide tomatenplanten als de zonnebloem verder naar achteren en tegen de wand aan geschoven worden.

Nu het meeste hout van de wand weg is komen wel als nadeel de roestplekken weer tevoorschijn, die ik met dat hout heb kunnen verdonkeremanen. Krijg ik waarschijnlijk weer toenemend commentaar daarop.
Het is ook niet echt mooi, maar ja, die nieuwe houtwal is wel weer fraai.

Verder vandaag onder de indruk van het bericht van gisteren dat Kees overleden is, een man die zeker dertig jaar van zijn leven de pijn heeft verbeten van de nasleep van een verbrijzeld been. Nu werd het voor hem uiteindelijk te veel, hij wilde uit het leven stappen, mocht geen euthanasie, probeerde het zelf, en tenslotte is ie toch een natuurlijke dood gestorven. 

Terug op de boot

Weer terug op de boot.
Vanmorgen rond elf uur bij Wineke in Vessem vertrokken.

 Het was leuk om in Nederland weer te fietsen en veel mensen reageerden leuk op mij.
Een teken dat ik wel een bepaalde uitstraling moest hebben, ondanks dat ik toch niet weet hoe ik het allemaal moet doen met mijn twee plekken deze zomer.
Mijn bloemen op de boot bijvoorbeeld die door André nu nat gehouden zijn.
Hoe gaat dat als ik over drie weken weer in het zuiden ben?
Ach ja, misschien kunnen er wel een heel stel mee.

Onderweg vrienden ontmoet en bij eentje heerlijk gegeten.

Bij aankomst hier rond acht uur was de culinaire behoefte dus al helemaal vervuld.
De tuin was zoals verwacht nu weelderig begroeid met pompoen- en courgetteplanten, de bonen waren geheel volgens verwachting zowat opgevreten door waarschijnlijk konijnen, die hier met bosjes rondlopen.
Op de boot was er wat schade aan de tomatenplanten en geraniums door de deels omgevallen houtstapel.

Maar morgen mag ik weer mijn liefde eraan geven.

Op weg naar Nederland.

Half acht vertrokken we van huize Bruno/Wineke in de Ardèche.

Had geslapen in het in aanbouw zijnde chaletje, het project van Bruno.

Hun terrein, met achterin mijn slaapplaats.

Het is waarschijnlijk voor alle drie een kort afscheid van Frankrijk.
Bruno moet een paar weken werken en ik wil zorgen om de boot en de tuin goed achter te laten voor de rest van het seizoen.

Daarna rijden Bruno en Wineke in twee auto's en waarschijnlijk niet gelijktijdig naar Frankrijk, en ben ik er met een van hen dan ook weer spoedig.
 Tegen half twee zijn we wezen eten in een restaurant van Flunch. Deze zaken vind je bij grote steden in de buurt van grote supermarkten.
Je kunt er zoveel groenten en aardappelen eten als je wilt voor een bescheiden bedrag.

Zowel in Frankrijk als in België worden er veel mondkapjes gedragen, in het restaurant moesten we ook zo'n kapje op.
Heb ontdekt dat mijn mondkapje multifunctioneel kan zijn.
Bij grote hitte kan het ook zo:

 Nu, rijdend door de Ardennen, komen er wat druppels uit de steeds donkerder geworden lucht.
 We begonnen vanmorgen nog met een vlekkeloze hemel. Niet het idee dat het zondag is vandaag. Nog steeds niet, maar dat kan nog komen.

Klaar voor vertrek.

Kwart over vier.
5 uur zou ik in Lamastre zijn en dat gaat lukken. Deuren afgesloten en sleutels verborgen.
Ja, zo doen de mensen het en daar heb ik me nu ook maar aan aan moeten passen, gezien de inbraken van de laatste jaren.

 Morgen namelijk weer vertrekken, met Wineke en Bruno, naar Nederland, maar de bedoeling is ook om drie weken later met hen weer hier terug te keren, en dan voor de rest van de zomer, tot en met september.

Zowel het op en neer rijden met een auto als het plannen voor erna liggen mij niet.
Alles kan ook nog anders gaan, maar in ieder geval: Deze reis gaat door.
Want in Alphen heb ik nu mijn bloemen en mijn tuin, en daar wil ik iets mee regelen.
Bijvoorbeeld is er het plan om al mijn geraniums op de aanhanger hierheen te krijgen.
De bonen en tomaten moeten de buren dan maar nuttigen.

Gisteren mijn oude uit elkaar vallende brievenbus vervangen door een degelijke en mijn huisnummer 2300 als uitgezaagde getallen erbij geplaatst.

Vandaag ook tevreden want de vloer die bezaaid lag met oude brieven van rond de eeuwwisseling en nog veel meer slecht opgestapeld papier dat naar beneden gekomen is, is nu weer ruimtelijk geworden.
Uit oude cryptogrammenboekjes aantekeningen gevonden die nuttig zijn voor spreuken of liedjes voor de accordeon.
Er was ook een hele oude foto van Piet uit de jaren negentig, die met de fiets naar mij toegekomen was in zes dagen.
Om me te waarschuwen dat hij gearriveerd was blies hij de trompet vanaf de overkant van de vallei bij huize Yvon, mijn overbuurman.

Konijnen en kippen en bloemen.

Gisteren op terugweg even stilgestaan bij de mooie tuin van de man die ik maandag bij mijn buurman Dédé ontmoette.
Hij blijkt zijn neef en woont tussen mij en Vernoux in.
 Altijd al in het voorbijgaan ben ik vol bewondering over de levendigheid op zijn terrein. Je ziet konijnen en kippen en bloemen in de berm.

We hebben sinds kort een straatnaam gekregen en een nummer. Het leek me een idee om mijn nummer, 2300, getal voor getal uit te zagen en ze te beschilderen, zodat er meteen iets moois onder aan de weg komt te staan.

Ook weer een oude spreuk tot leven gebracht.

 Nu ben ik bij Yvon en Olivier.
Daar ben ik nu aangesloten op hun WiFi.
Ze hebben een schattig hondje, Bibi..

Olivier en Bibi.

Yvon en Bibi.

Soms moet je optreden.

Vanmorgen vond ik dat ik maar eens op moest treden.
Dus ben ik dapper op de fiets gestapt richting Vernoux.
Dit is ongeveer een uur fietsen, eerlijk verdeeld tussen klimmen en dalen.
Was wel weer beetje moe zoals vaak de laatste tijd, maar het fietsen ging al goed.
Op deze markt heb ik goede ervaringen, voel me er op mijn gemak.
Ook vandaag werd ik eerder opener en energievoller van het optreden, dan omgekeerd.

Er was bij aankomst de vrouw van de hoedjes, de hoedjesverkoopster dus, die ik eerst niet herkende omdat ze haar haar anders had zitten.
Ik was, na twee jaar, vergeten dat ze Claude heet, en zij wist niet meer of ik Gérard of Anton was.
Ze begon zoals gewoonlijk meteen weer over mijn baard, die ze nu heel fatsoenlijk vond, maar anders vaak veel te wild, wat het geval is als ik lang in Frankrijk ben geweest.
Nu,vertelde ik haar, kom ik net uit Nederland en daar voelt één van mijn vrienden zich algauw geroepen om hem te fatsoeneren.
Er waren weer dansende kinderen voor de vogeltjesdans en het improviseren lukte ook weer aardig.
Nu straks op de terugweg wel mijn buren Yvon en Olivier proberen te treffen.

Op de top van ons geweten.

"Op de top van ons geweten is het altijd erg zweten"

Eens schreef ik dit op en al jarenlang (zeker twintig) prijkt deze tekst boven op mijn tuinhuisje, dat staat op een hoger gelegen etage.

Mijn broer John sprak het erg aan en tja, het kwam plots, zonder na te denken uit mijn geest gesproeid.
En al ziende stemt het tot nadenken.


 Vandaag woensdag ben ik begonnen op dit hoger liggende terras wat ruimte te scheppen. Bramen, opschot van bomen, brem.....het stond er vol van. Maar nu wat minder.
Ook weer geconstateerd dat daar een betere energie heerst dan beneden.
Het voelt vrediger.
Dus des te interessanter om het daar weer wat leefbaarder te maken.
 Intussen is buurman Yvon geweest met zijn hondje, maar die heeft niet verder gekeken dan het onderste terras, en mij dus gemist.

Vanmiddag is de verwachte onweer met flinke buien ook gekomen.
Maar tegen 7 uur was het droog en ben na veel twijfel toch afgedaald naar Lamastre.
Toch goed dat ik gegaan ben want er is behalve de blog veel administratie.
Tot slot een mooie bloem van het hogere terras.