Groente uit eigen tuin.

 Oh ja, besefte ik , lopend langs de rode kopjes op de wal, hier ligt de groente voor het avondmaal.

Geen groente in huis vanavond, maar dus wel in de tuin.

De blauwe draad van mijn trui vandaag vooral gemengd met donkergroen, terwijl André rustig bezig was zijn boot verder in te pakken voor de winter.

Een beetje hem geholpen met hand- en spandiensten, dat laatste ook letterlijk want er moesten touwtjes gespannen worden.

Ondertussen naast de muzikale zender ook de Franse radio beluisterd.

Het ging daar over de nieuwe maatregelen die gisteren uitgesproken werden.

Dit alles lekker bij de kachel, waar ook André af en toe plaats nam voor koffie en lunch.

Morgen wordt dit naar verwachting vervolgd, want het definitieve zeil ligt nog niet erop.

Gelukkig maar.

 Gelukkig maar dat jij er bent.

Want af en toe gebeuren er rare dingen.

Af en toe weet ik geen raad.

Maar vaak weet jij het wel.

Gelukkig maar ,want als ik even radeloos ben geef jij advies.

Gelukkig maar dat jij er bent

Als een gouden draad.

Wetende dat jij achter me staat, 

Ook al zie ik je niet altijd

Gelukkig maar dat er vriendschap is.

Mijn grootste rijkdom vorm jij met andere vrienden

Samen hebben we alles en kunnen we veel.

Gelukkig maar

Nu wil ik geen ouwe koeien uit de sloot halen, maar wel liepen ze vandaag pootje te baden .

Zoals het plan, gisteren gemaakt,  hebben André en ik aan het jacht gewerkt  

Het winterzeil moest erop.

We zijn nog niet helemaal klaar.

Morgen verder.

Ook was er een gezellige ontmoeting tussen hem en mijn gast Jacob, die vandaag wel om drie uur op de koffie kwam.

Ook had ik de zenuwen van dit smartphoneapparaat, dat allemaal rare dingen deed. Ik geloof er nu weer wat meer controle over te hebben, dankzij iemand die op zijn beurt weer geïnteresseerd is in de magie van het vuur.

Met vuur omgaan is namelijk weer meer mijn domein.

Ben ik er klaar voor?

 Zojuist gehoord dat ik mijn mondkapje niet mag vergeten straks in de winkel.

In Frankrijk heb ik de afgelopen zomer daar al veel ervaring mee opgedaan en zelfs met het spelen op markten moest ik hem op.

Daartoe had ik van Frans een rode gekregen, die meer bij de show paste.

Deze ging verloren, maar Hannie heeft voor mij een nieuwe roodwitte gemaakt.

Duidelijk is voor mij dat het dan wel in combinatie met een kleurrijk hoofddeksel moet.

Zonder dat vind ik mezelf meer op een vogelverschrikker lijken of op Dracula.

Maar een vriendin vindt dat ik hier meer de trotsering van de grauwe luchten symboliseer.

Vandaag kwam André voor het eerst sinds het overlijden van Yvonne weer op zijn boot. Niet makkelijk, maar uiteindelijk deed het hem goed. Eenmaal door de zure appel heen gebeten zal deze appel hem weer tot voedsel dienen.

Morgen komt hij weer en dan help ik hem met het winterzeil over zijn jacht te leggen. Bovendien komt het bezoek dat vandaag om drie uur zou komen, maar dat vergeten bleek, morgen op dezelfde tijd.

Een geplande dag voor morgen dus, wat niet bij de aard van dit beestje past.

Het land van de sprookjes.

Ga je mee naar sprookjesland? 

Dat is niet ver, veel dichterbij dan je denkt.

Daar waar het onwaarschijnlijke toch kan gebeuren, 

maar wel in beide opzichten, positieve en negatieve. 

We moeten dus ervoor waken dat het vanzelfsprekende 

niet bruut omver geworpen wordt. 

En eveneens onze ogen en oren openhouden 

voor een uit de hemel komende engel 

die ons op zijn vleugels neemt 

terwijl wij denken door de aarde heen te zakken of in het water te verdrinken.

Hier op aarde was het voor mij vandaag een rustige dag op het water.  De vooral blauwe draad van mijn breiwerk weer opgepakt en verder gegaan met het klein zagen van snoeihout.

Het dikke gedeelte komt op de houtstapel om klaar te drogen voor volgend jaar en het allerfijnste daarvan kan ik gebruiken om de tuinrand verder te vlechten.

Opvallend vond ik ook de aalscholver die midden op de plas op een soort baken gaat zitten en dit lange tijd volhoudt.

Hoe kleurrijk grijs kan zijn zie je aan de mooie avondlucht.

Carla, Mia, Hannie op bezoek.

 Vandaag kwamen drie dames gezellig op bezoek.

                      Hannie links, Mia rechts.

Carla links, Mia rechts.

Omdat ze via de pont van Lith was gekomen had ze geen last van het uitvallen van ons veer hier.

Mia wel. Ze woont in Oyen, het dorp aan de overkant ,en was te voet gekomen.

Ze had zeker een uurtje gewacht op een bankje en was blij dat ze een regenjas aanhad, want er viel in dat uur ook een bui.

Een boot bleek de kabel meegesleurd te hebben , en die moest weer opnieuw erin gelegd worden, waarmee ik even hielp toen er nog niemand was.

Toen aanvankelijk de zon nog even scheen konden we even klessebessen op mijn zonneterras, later waren wind en wolken minder aanlokkelijk om buiten te zitten en werd het met de kachel aan binnen genieten van flinke en langdurige regenbuien.

Carla, die naar huis moest fietsen werd al voorgehouden dat ze maar hier moest slapen als het niet meer op zou houden, maar uiteindelijk is het toch droog geworden.

Ondertussen kwam Hannie met het voorstel om friet en andere versnaperingen te halen in het cafetaria en dat werd door allen gretig aangenomen.

Zo werd het gezellig en nuttig, want niemand hoefde straks meer te koken..

Jo prettig gestoord.

 Tegen de middag naar Appeltern gefietst.

Een accordeon van mij stond er nog en ik wilde graag weten hoe het deze eerste week met Jo gegaan is in het tehuis in Beneden Leeuwen.

Annie vertelde dat het heel goed gaat.

Hij is meest opgeruimd en heeft het nooit over Appeltern.

Ze vinden hem daar een prettig persoon.

We kunnen elkaar de hand geven. Sommige mensen noemen mij namelijk ook prettig gestoord.

Een foto uit de oude doos kreeg ik mee. 

Veerman Jo sluist zijn pont door de Sluis St Andries.

Voordat mijn fiets de kant van Appeltern opging waren er echter nog wel andere plannen.

Eerst dacht ik aan Uden om er te spelen, maar het weerbericht verwachtte buien rond vier uur.

Toen dacht ik, vooruit maar weer even naar Tiel dan. Maar toen de accordeon al bij de fiets stond bracht ik hem weer naar binnen omdat de lucht, tegen twaalf uur al, erg buigericht leek te zijn.

Tot die tijd was het ook thuis aangenaam toeven met zelfs enkele naalden breien buiten in de zon.

En nu, bijna zeven uur in de avond, is het al geruime tijd beestenweer buiten en gezellig warm binnen. De prakjes van gisteren en eergisteren samen opgewarmd en gegeten.

Een Roemeense vriend, overgehouden van mijn grote reis, laat een zonnige strandfoto zien uit Alicante, waar hij nu is bij vrienden.

Het blijkt nog niet zo moeilijk te zijn daar heen te gaan.

Dus misschien kom ik er ook nog wel deze winter.

Verder is Wineke vandaag weer uit het ziekenhuis ontslagen. Mogelijk ga ik volgende week naar haar toe in Vessem.

De avond valt.

 De avond valt, het vuur is aan,

Mijn stoute schoenen aangedaan.

Wie zal het weten, wie kan het weten, wat achter de schermen voor ons klaarstaat.

Ze kijkt naar buiten en is moe, 

De vogeltjes fluiten, 

Maar zij doet haar oogjes toe.

Toch kan ze niet slapen.

De koeien kijken hun ogen uit,

De paarden grazen maar door, 

Totdat er vers hooi komt,

Dat lekkerder lijkt dan gras.

De avond valt, de dag is voorbij,

Maar binnen is het warm.

Binnen gaan de gedachten naar de koude kampeerder, die het toch warm heeft.

Vandaag verliep de dag rustig.

Het regenweer van gisteren had zijn bekoring, vandaag was het ook genieten van de zon, die af en toe om de hoek kwam kijken .

Vanmorgen even lekker genoten van een kopje koffie bij de veerman.

Nu op dit moment staat er broccoli op de kachel.

Zo te ruiken kookt het zaakje alweer.

Wineke onder het mes.

 Gisteravond het bericht gekregen dat Wineke met een acute blindedarmontsteking in het ziekenhuis lag.

Dat hield me vandaag wel bezig, maar haar zoon Bruno en zij zelf houden me wel op de hoogte.

De operatie vanmorgen om elf uur is goed verlopen.

Op mijn bootje binnen was en is het heerlijk genieten van een regendag die , gelukkig, nog maar geen einde krijgt.

In kleurrijke sferen met mijn trui, die zoals mijn fietsreizen vandaag een andere kant op ging dan tot nu toe de bedoeling was.

Het zwart gaat helemaal over in blauw, terwijl ik bezig dacht te zijn met blauwe figuurtjes in een zwarte wereld.

De zwarte doos wordt vervangen door de blauwe.

Zoals toen ik van Oostenrijk naar Kroatië fietste in plaats van naar Frankrijk.

Het blijft voor mezelf ook een verrassing hoe het breiverhaal zich zal gaan ontwikkelen.

Vanmiddag was het ook koffie drinken in Alphen bij Hennie en Jannie, die in Frankrijk buren zijn.

Nu staat het eten weer op de kachel gaar te worden.

Het menu is sperziebonen, aardappelen en boter.

Veerman erg geschrokken.

 Vanmiddag rond vier uur ,toen de meeste buien uit de lucht waren besloot ik naar Oss te fietsen voor de broodnodige boodschappen.

De van Jan geleende begrafeniskleren gingen mee.

De pont oprijdend gebeurde er echter iets heel vreemds.

De bomen gingen dicht terwijl ik er nog maar half door was.

Gevolg was dat ik neerkukelde. 

Het gebeurt niet elke dag dat ik op de pont op de grond ligt, dus maakte ik er maar meteen een show van met onder andere een achterwaartse koprol.

Tot mijn genoeglijke verbazing was het juist een veerman die ik lang niet meer ontmoet had, die mij vertelde dat hij mij niet gezien had en op wou schieten voor een boot.

De arme man was zich dood geschrokken, en keek bezorgd naar mijn been dat wat schaafwonden had, terwijl mijn linkerhand juist meer geblesseerd was. 

Ook niet erg hoor gelukkig, er is niks gebroken.

Hoewel ik hem bleef uitleggen dat ik de show maar een beetje aangedikt had bleek het toch enige tijd te duren eer hij eroverheen was.

Ondertussen konden we een beetje bijpraten.

Daarna werd het in Oss gezellig bij Jan en José en werd ik getracteerd op een heerlijk etentje chili con carne, waarvoor ze voor onze jongen, zoals ze mij noemen, extra een zoutpotje op tafel moesten zetten.

Na het eten werd het hard fietsen om nog de pont van acht uur te halen, maar dat is gelukt.

Op het laatst stelde de veerman nog voor om nog een keer met de slagbomen te oefenen.

Maar ik ben weer veilig thuis .

Morgen hier weer verder met huisvlijt.

Ben vanmorgen begonnen met een lekker warme slaapzak waarvan de rits kapot is helemaal dicht te naaien.

Dan kan ik ook in de komende koude tijd lekker slapen.

Ja, nee, ja, nee.

 Vanmorgen was de overweging om naar Oss te gaan.

Spelen op de markt, in combinatie met boodschappen doen en kleren terugbrengen naar Jan die ik voor de begrafenis geleend had?

Het weer was grijs hoewel kwart voor twaalf de grootste kans op een bui was.

Maar tegen tien uur vielen er toch enkele druppels.

Had ik nu heel veel sterkte aspiraties om te gaan spelen dan was ik toch wel gegaan, maar de kans leek me groot dat dit deel van de uitgaansmotivatie het niet zou worden.

Zelfs in het anders zo lucratieve Wageningen was zondag en de week daarvoor de belangstelling voor mijn optredens maar matig.

Waarschijnlijk omdat de meeste muntjes niet meer in de zakken zitten vanwege de door Corona doorgeslagen pinbetalingen.

Én de vorige keer was er een draaiorgel actief in Oss.

Had nog net genoeg brood voor het ontbijt van morgen en als groente voor vanavond mijn zelf gekweekte pompoenen.

Twijfel over wel of niet gaan ging later in de ochtend nog over op spijt toen bleek dat er nauwelijks storende regen viel in de ochtend.

Vanmiddag verkeerde ik toch weer helemaal in het hier en nu (of beter het hier en toen).

Het breien hielp me daar goed bij.

Ook met muziek van de radio meegespeeld en de Italiaanse tekst van" O sole mio" overgeschreven.

Het prachtige lied speel ik al lang perfect met maar de halve tekst.

Ondertussen is ook de gisteren opgehangen was grotendeels droog geworden in de wind, en later boven de kachel.

En nu naar buiten, waar het eten intussen meer dan gaar zal zijn .

Soep in Bretagne.

Een vriendin in Bretagne vroeg me vandaag of ze alvast soep voor mij kon maken.

Nu ik een vrij vizier heb is het inderdaad een optie om haar daar binnenkort eens op te gaan zoeken.

Al jaren ligt dat voornemen er al.

Het leek me verstandig om alvorens op de fiets te stappen eerst de afwas maar eens te doen.

Dit werd weer eens een heerlijk meditatieve bezigheid.

Buurman Paul die even binnen kwam is graag met sporten bezig en we kwamen erop dat je sportoefeningen mooi in kunt passen in het dagelijks leven.

Een keer extra de trap op en af lopen als je iets vergeten bent is daarom helemaal niet erg.

Zo is voor mij de afwas een mooie gelegenheid om alles weer eens op een rijtje te zetten.

Het breien vormde weer de rode draad van de dag, en dat is nu een zwarte draad geworden met blauw en roze.  De radio(radio 5 en radio Maria) begeleidde me.

De gisteren overgeslagen warme maaltijd werd nu rond vier uur genuttigd.

De hele dag brandende kachel werd behalve voor warmte ook benut voor het eten bereiden, als ook voor het warm maken van water voor thee, afwas en tenslotte ook nog de handwas.

Het één en ander betekent heus nog niet dat ik morgen al vertrek, het kan ook de eerste dag zijn van een lange warme winter in het gezellige Nederland.

Maar alles is wel open, op de coronagrenzen na.

Zojuist weer op boot gearriveerd.

 Kwart voor acht, bij het vallen van de avond kon ik weer mijn bootje betreden, na een fietstocht met onder andere een etentje met een vogel.

De kampeerplek waar ik vandaan kwam was iets onder Westervoort op de blauwe stip op de kaart.

Arnhem was nog een half uurtje fietsen.

Al spoedig vielen er een paar flinke buien, die mij niet deerden.

Fietsend in Arnhem langs de Rijnkade bedacht ik dat het leuk was om even bij een zekere Piet aan te gaan die in een woonboot bivakkeert.

Hij was er helaas niet.

Een briefje in zijn brievenbus waar een plas water in stond zal misschien niet meer leesbaar zijn als hij het eruit haalt, maar mijn voornemen is om hem proberen te appen.

Ben benieuwd hoe het met hem gaat. Al jaren elkaar niet meer gezien.

Toen werd het koffie drinken in een zaakje in Oosterbeek, en daarna op Wageningen af gekoerst om, onafgesproken, daar Dick te ontmoeten.

Maar twee kilometer voor Wageningen kwam een luid toeterende auto me tegemoet.

Uit appen bleek dat Dick over vijf minuten een afspraak had.

Maar toen was het tijd om in Wageningen een lekkere frietmaaltijd te eten.

Hier kreeg ik de al eerder vermelde vogel als  tafelgenoot.

En omdat het koopzondag was kon ik nog even spelen.

En na het spelen nog even koffie in de HEMA.

En ondertussen was Dick weer terug van zijn afspraak en kon ik bij hem het huis nog even op stelten zetten.

Hij fietste nog een stuk mee.

Nu moet ik eigenlijk nog eten koken, maar om dat nu nog te doen? Ik denk het niet.

DROOMLAND in goede aarde gevallen.

Vandaag was het dan zover, de begrafenis van Yvonne, waarvoor ik toch aardig zenuwachtig was.

Een hele gebeurtenis toch zo'n afscheid waarin je je bijdrage gaat leveren.

In Zutphen vanmorgen al vroeg vertrokken, zodat ik om elf uur al in Doetinchem was.

Het leek me een goed idee om in de gezellige binnenstad alvast de accordeon tevoorschijn te halen en wat in te spelen.

Ik vond eigenlijk dat de laatste dagen het lied veel te vaak in mijn hoofd zat en dan is het gevaar eerder groot dat je fouten gaat maken door te sterke gerichtheid. 

Het ontspande me door hier lekker vrolijke liedjes te laten weerklinken.

Toch eventjes Droomland... En wat gebeurde tot mijn grote verrassing: kwam daar Kim, de schoondochter van Yvonne naar me toe.

Zij deed nog even boodschappen alvorens ze naar de plechtigheid ging.

Ik vertelde haar dat ik zenuwachtig was en hier maar eventjes Droomland ging oefenen onder ander .

Ze vond dat het heus wel goed zou komen straks 

En ze had gelijk.

Het was een mooie dienst en de priester deed het ook geweldig. Hij bracht alles duidelijk, naar de mensen en naar God gericht.

Toen het op het einde van de dienst mijn beurt was ging de accordeon in de bank bij het oppakken al een beetje af.

Waarop hij erop inspeelde en zei dat hij al muziek hoorde en daarop mij aankondigde.

Na afloop was André de eerste die zijn waardering uitsprak en de vele andere positieve reacties gaven aan dat mijn missie geslaagd was.

Na de dienst met André in de auto van zijn dochter en schoonzoon naar het kerkhof dat tien kilometer verderop lag en daarna koffie drinken en broodjes eten in weer een andere locatie.

Toen regende het pijpenstelen, dus de mensen hadden wel met mij te doen omdat ik moest kamperen onderweg.

Maar het werd ongeveer droog en nu heb ik net een kampeerplek gevonden bij Huissen, niet ver van Arnhem.

Het eten staat op het gasje klaar te stomen en dat duurt erg lang, veel langer dan op een houtvuur.

Maar met die nattigheid vond ik dat geen idee.

Bovendien kwam bij het opzetten al een man langs gewandeld die me bang maakte.

Je mag hier niet kamperen. Hij hoopte maar dat ze me niet uit mijn bed zouden lichten.

Ach, het zal wel meevallen. Wel is het zo dat ik me met kamperen onzekerder voel hier in Nederland vergeleken met het buitenland.

Zo, ondertussen zal het eten eindelijk gaat zijn, de bloemkool ruik je in ieder geval al 

Ook straks maar een kaars aansteken in de tent, zodat ik kan zien wat ik eet.

PS. Heb ook een fijn gevoel dat ik na de begrafenis weer een vrij vizier heb. Er ligt niks vast ,en dat vind ik heel prettig.

Als je voelt wat je zegt, zeg je wat je voelt.

 Vanmorgen heb ik me ertoe gezet om wat op te schrijven voor morgen als ik DROOMLAND ga spelen. Zoals ik gisteren schreef hou ik nooit zo van voorbereiden, maar af en toe moet het toch echt.

Meteen na opstaan, terwijl het theewater op de kachel stond warm te worden, ben ik ervoor gaan zitten.

Ik was zeer blij want het lukte om een tekst te schrijven die helemaal mijn gevoel raakte. Toen ik het overlas moest ik namelijk huilen en iets in mijn binnenste zei:"Het kon niet beter".

Ergens heb ik een spreuk die zegt:"Als je voelt wat je zegt, zeg je wat je voelt".

En dit klopt in deze situatie precies.

Dit gaf me het vertrouwen dat het morgen gaat lukken.

Ook nog even nagedacht over de te dragen kleren, maar dat is nu nog van ondergeschikt belang..

Waarschijnlijk draag ik toch een kleurrijke trui met een kruis erin.

Dat past bij mij: gelovig en vrolijk.

De zwarte broek van Jan en zijn schoenen houd ik wel aan.

Jo de vroegere veerman die nu dement is en die maandag naar een tehuis gaat stond op het programma om en passant nog een bezoek te brengen in zijn huis in Appeltern.

Het was balen toen ik de fiets pakte en merkte dat de wind vandaag tegen mijn verwachting in stevig uit het oosten waaide.

Verwachtend me door een zuidwesten wind naar Zutphen te laten drijven was dat even een zware tegenvaller.

Maar het bezoek aan huize Borneman monteerde me helemaal op.

Hier trof ik naast Jo ook zijn vrouw, zijn zoon en twee kleinkinderen.

Jo was in een heldere en vrolijke bui en de ouderwetse klik van gezelligheid was er, ondanks zijn dementie.

Het was zingen, schreeuwen en gek doen.

Voor iedereen weldadig. 

Een mooi afscheid van het nog thuis wonen.

Dat ging nu echt niet meer.

Omdat hij nauwelijks nog kon lopen was het voor zijn vrouw Annie niet meer te doen, ondanks de thuiszorg en de hulp van kleinkinderen en zoon.

Van Appeltern naar Zutphen bleek nog 70kilometer te zijn en om twaalf uur wegrijdend daar lukte het me om de wind trotserend om om zes uur bij Bert en Marjolein te zijn, op tijd voor het eten.

Zelfs nog in Dieren bij vrienden een uur geweest en bijgekletst.

Zij waren vroegere buren van de boot en kennen André en Yvonne ook goed.

Nu weer lekker slapen. Mijn gastgevers liggen al in bed, zelf mag ik lekker hier in de huiskamer op de grond pitten, wat ik het liefst doe.

En buiten glimlacht de maan naar Mars.

Jan de kapper en kleermaker.

Dag allemaal.

 

Vanmiddag naar Jan geweest, die zoals afgesproken mijn baard heeft gefatsoeneerd.

De eerste reactie van André, die toevallig op zijn boot even was bij thuiskomst, was echter dat het oorspronkelijke me beter staat.

Maar ach, wie is hij om daarover te oordelen, was ook zijn reactie toen ik de broek liet zien die ik zaterdag aan wil doen in plaats van de pantalon die Jan mij had meegegeven.

Belangrijker is dat ik vanmorgen wat regeltjes heb opgeschreven van wat ik naast het zingen ook wil zeggen in de kerk. Daar moet ik me toe zetten, want ben geen man van de voorbereiding, eerder van het spontane.

Maar een beetje houvast is toch wel fijn.

Ook wat meer doorgezet met het begin van de nieuwe trui. Een trui in de maak hebben geeft mij een patroon in mijn levensritme, de bezigheid is een soort rode draad, hoewel dat in de trui zelf vooral een zwarte draad is nu.

Ook gehoord dat Jo, de vriend die vroeger veerman was, maandag naar een verzorgingshuis gaat.

Ik mag hem daar niet bezoeken vanwege Corona.

Daarom heb ik afgesproken morgen op weg naar Zutphen nog naar zijn huis te komen.

Morgen dus vroeg op, en daarom nu bijtijds naar bed.