Mooie ruïne gevonden. Mooie ontmoeting met fietser Til uit Duitsland.

 Goedenavond.

Misschien wordt dit een korte blog, want heb niet zo veel verbinding.

Met Til op de foto.

Er was vandaag een mooie ontmoeting met Til uit Duitsland. We troffen elkaar op de veerboot die Setubal met een schiereiland verbindt.

Impressies van deze boottocht staan vandaag op de status van Whatsapp.

het schiereiland bij Setubal

Mij deed het heel erg goed deze medereiziger te treffen, want toen ik vanmorgen de herberg verliet om me in de buitenwereld te begeven waar het waaide en miezerde voelde ik me doodongelukkig.

Na de ferry hebben we  nog een flink stuk samen gefietst en  honderduit kunnen praten. In een dorp hebben we koffie gedronken. 

Til is vertrokken uit Berlijn in augustus en hij wil een wereldreis maken. In Zuid- Portugal gaat hij een oom opzoeken die daar woont en na de kerst wil hij voor vier tot zes weken Marokko aandoen.

Daarna via Frankrijk en Italië naar Griekenland of zo. Een dergelijk parkoers dat ik drie jaar geleden volgde. Maar daarna gaat hij verder Azië in.

 

Na ongeveer twintig kilometer samen te hebben gefietst scheidden onze wegen. Hij pal naar het zuiden, ik naar het zuidoosten.

Tot mijn vreugde heb ik een leuke praktische ruïne gevonden waar de tent in de woonkamer staat. Het waaide overal rond het huis namelijk te hard.

mijn 'herberg'

tent in de woonkamer (goed kijken)

Inmiddels ben ik het eten op gaan zetten. Jawel, binnen is weer een open haard.

Omdat er morgen weer regen voorspeld wordt zou het goed kunnen zijn dat ik hier dan blijf.

De winkels zijn een kilometer of vijf schat ik, dus dat is goed te doen.

Nu eerst maar eens eten en dan proberen dit verhaal weg te krijgen. De verbinding is hier minder, in ieder geval onregelmatig. Piet kan helpen met het plaatsen van de foto's.

Morgen de nattigheid weer in.

 Vandaag stond gevoelsmatig alweer een beetje in het teken van mijn vertrek  morgen. Het was enerzijds een beetje jammer dat ik de laatste twee redelijk droge dagen niet verder gereisd ben, maar anderzijds deed de huiselijkheid hier me goed. 

Vanmorgen naar de supermarkt gefietst en onderweg weer zenuwachtig geworden omdat het tikgeluid bij de trapper weer hoorbaar was. Later ebde dat angstige gevoel weer weg. Van speling is er nog niks te merken en hopelijk blijft dit de eerst vijfhonderd kilometer nog wel zo.

Bij Nerja aan de Costa del Sol is dan de ontmoeting met Annette en Thea die vanaf de Kerst daar twee weken vakantie vieren. Zij nemen  een andere crank plus crankspie mee, die van een afgedankte hometrainer van Piet komt.

In de supermarkt was het lang wachten. Vaak kies ik in supermarkten de rij uit waarvan ik denk dat die de kortste is, terwijl die in werkelijkheid de meest ongunstige is van alle kassa's. Vandaag was ik geduldig genoeg en kon mooi een filmpje maken ondertussen van de interactie tussen de cassière, die ik heel schattig vond, en haar klanten. Deze staat op de status van Whatsapp en hier is daar een foto van uitgelicht.

Na de supermarkt heb ik een bezoek gebracht aan Big China, een aangrenzende Chinese winkel die, de naam zegt het al, heel groot is.

Daar hadden ze een achterlampje voor de fiets. Degene die ik had deed het niet meer en als het ooit laat wordt 's avonds terwijl ik nog geen plekje heb is dat heel belangrijk.

Ook doe ik sowieso tegenwoordig mijn reflecterend hesje om vanwege het vele verkeer.

Behalve een ander lampje kon ik er ook een extra  pompje kopen. Degene die ik in gebruik heb en heel veel nodig is de laatste tijd begint vermoeienissen te vertonen.

En dan ook nog twee flesjes met campinggas, zodat ik nog heel lang eten kan blijven koken, ook als het elke dag regent.

De vooruitzichten in de krant voor de eerste vijf dagen zijn de volgende:

Alle dagen regen dus in alle vijf steden.

Tja, het werd gisteravond toch nog een beetje spannend bij Nederland- Argentinië, maar ik heb daarna toch goed kunnen slapen.

Vandaag was zojuist Portugal in de rouw gedompeld en was er feest in Marokko.

Straks nog maar weer eens gebruik maken van het grote scherm dat ik hier heb en Frankrijk-Engeland bekijken. Ze zijn nu net drie minuten bezig.

Een genoeglijke avond is mijn wens.

Geen andere fiets gekocht. Heb de televisie aan gekregen. Leerzaam voor de taal.

Goedenavond. Het is zeven over zeven Portugese tijd en dus is Nederland tegen Argentinië al aan de gang. Maar de blog gaat voor. In ieder geval mis ik zo de eerste helft. Dit scheelt wel een hoop zenuwen en is beter voor mijn hart, want ik wil natuurlijk erg graag dat Nederland verder komt.

Zenuwen heb ik toch al genoeg de laatste tijd. Vooral vanmorgen en een deel van de nacht was het raak. Zou ik die iets te kleine fiets die in de supermarkt staat toch kopen, was de vraag waar ik me zenuwachtig om maakte.

Toen ik al vroeg in de winkel was ben ik met een touw de hoogtes tussen zadel en trapper gaan vergelijken en de conclusie was meteen duidelijk: niet doen. Het hoogteverschil was veel te groot.

Daarna werd ik rustiger, ook omdat ik het moeilijke achterwiel beter ben gaan begrijpen. Tijdens het koffiedrinken in de restauratie van de supermarkt begon ik het ook weer leuk te vinden de mensen gade te slaan.

Een filmpje ervan staat op de status van Whatsapp.

Na het bezoek aan de supermarkt ben ik doorgereden richting het adres van een fietsenmaker, zes kilometer verderop. Misschien kijken of hij fietsen voor me heeft en dan beginnen te vragen of hij iets met de versleten crankspie kan.

De nu verschenen zon na de weer flinke regen van afgelopen nacht maakte het natte wegdek  schitterend, zodat ik bijna niks kon zien. Het was mede door het drukke verkeer ook heel gevaarlijk fietsen. En waarvoor? Waarschijnlijk voor niks. Halverwege ben ik omgekeerd, om thuis die schattige "hospita" van mij weer te treffen, die vlijtig in leeggekomen kamers in de weer was.

Maar ze was wel streng, want de was die ik buiten te drogen had gehangen, mocht daar niet blijven. Is geen mooi gezicht, vond ze, omdat er ook gasten gaan zitten. Maar vooruit, tot vanavond mocht het toch nog.

Beetje vreemd vind ik het wel, want was drogen in de zon is toch natuurlijker dan binnen onder de warmteblazer. Maar het meeste van gisteren is nu ongeveer droog. Vooral mijn wollen trui is belangrijk dat ie snel droog wordt.

Die vond ze wel mooi trouwens en toen ze in mijn kamer de trui die in de maak is zag was ze ook meteen enthousiast.

Ze vertelde ook dat de televisie het weer deed. Ze verontschuldigde zich woensdag toen ik hier aankwam meteen al ervoor dat het beeld sneeuwde. Maar mijn reactie was dat ik toch niet keek en mijn eigen televisie, de smartphone, ook had als ik wilde kijken.

Maar omdat er wel eens voetbal op zou kunnen komen heb ik hem vanmiddag eens aangezet, wat meteen lukte, hoewel ik een technnobeet ben.

Het was reuze interessant en leerzaam om beelden met onderschrift te volgen, af en toe een woordje opzoekend.

Het ging onder andere over overstromingen en aardverschuivingen in Lissabon en omgeving.

Maar ook kwam de oorlog in Oekraïne ter sprake.

Op het eind van de middag heb ik dan heel luxueus de voetbalwedstrijd tussen Brazilië en Kroatië  kunnen bekijken. Het einde werd  een vreselijk drama voor Brazilië en een dolle feestvreugde voor Kroatië.

En ondertussen gebeurt er nu iets dergelijks tussen Nederland en Argentinië.

Ik ga me dus nu ook maar eens in de emoties storten.

De eerste helft is voorbij. Hoe zullen ze ervoor staan?

Een spannend uurtje is mijn wens en vooral: rustig blijven als het ook voor ons een drama wordt.

Het leven is een spel, dat we niet altijd even serieus moeten nemen.

Onzekerheid weer opgelaaid vanwege teruggekeerde fietsproblemen. Tot zondag nog in herberg. Maandag MOET ik eruit.

 Vanmorgen op weg naar de supermarkt hoorde ik weer getik bij de trapper dat meestal voorafging aan het weer losraken van de moer aan de crankspie.

Mijn sleutel waar ik m altijd mee aandraaide zat nog in mijn broekzak.

Nu bleek de moer dol te zijn of de schroefdraad kapot en is de situatie dus nog erger dan voordat een fietsenmaker enkele dagen geleden eraan gesleuteld heeft.

De rust die ik dus even had bleek maar van korte duur te zijn. Het idee van een nieuwe fiets kopen is zo gek nog niet. Gisteren toen ik ook in die supermarkt was zag ik er daar een stuk of zes te koop staan.

Op één na kosten ze allemaal tweehonderd euro, die andere was voor achtenzeventig euro te koop. Dat is de prijs ongeveer van de nieuwe banden die ik eergisteren gekocht had.

Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb de meest geschikte fiets eruit laten halen om nader te bekijken.

Hij leek me iets te laag voor mij en dat vond de man die mij hielp ook. Dus heb ik er van afgezien.

Morgen ga ik ook fietsenmakers langs en wie weet wat dat oplevert.

Mijn verblijf hier heb ik vanmorgen kunnen verlengen met nóg twee dagen. Zondag zou eventueel ook nog kunnen, verzekerde de alleraardigste beheerderes van de herberg me, maar vanaf maandag zijn alle twintig kamers gereserveerd.

Ook dit was geen goed nieuws voor mij, want stiekem had ik al het plan om tot woensdag te blijven, afgaande op de regenverwachtingen, die juist voor maandag en dinsdag hooggespannen zijn.

In ieder geval vandaag van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat kleren te wassen. Zelfs een van mijn wollen truien is in bad geweest, met mij erbij.

Het gat met krantenpapier dichgestopt, warm water met wolwasmiddel erin, de trui paste mooi.

De trui is er weer stukken vrolijker van geworden

En de rest van de was hangt aan het lijntje, terwijl het eten te pruttelen staat op het dit keer niet clandestiene vuurtje.

Op de status van Whatsapp zijn de bijbehorende bewegende beelden te zien.

Ik wens u nog een prettige avond met vannacht mooie dromen.

B o n s    S o n h o s  .

Een herberg betrokken voor twee dagen. Met kookgelegenheid. Kom helemaal bij.

 Een heel goed besluit is het geweest van mij om met de verwachte regendagen een onderkomen te regelen. Vanmorgen toen ik wakker werd heb ik bij wijze van uitzondering meteen mijn smartphone aangezet.

Aan energiebesparing hoefde ik toch niet te doen, nu ik het ding juist nodig had om een hotel te zoeken. Want daar zijn stopcontacten, waarin ik tevens al mijn leeg geraakte powerbanks weer kon vullen.

Het eerste het beste adres dat ik zag leek meteen iets voor mij, vooral omdat het een vrijstaand gebouw was, waar dus ook gemakkelijk de fiets een droog plekje kon krijgen.

Nu ik de telefoon bijtijds aanhad zag ik ook hoe vroeg het hier al licht wordt. Tien over zeven wees het klokje aan. En tegen half zes wordt het hier pas donker. Dus lekker veel licht in deze donkere dagen voor Kerst.

Het theevuurtje deed het weer voortreffelijk vanmorgen, maar het vooruitzicht om het lange natte gras te verruilen voor een stoel in een droge kamer lonkte me nog meer. Enkele uren later vond ik die stoel en zat ik heerlijk comfortabel naar buiten te kijken hoe daar de eerste regendruppels naar beneden kwamen.

Onder het genot van een kop koffie, die je hier zelf kunt maken met behulp van een waterkoker, evenals de thee.

Mijn "hospita" vond dat ik mijn fiets maar het beste bij me op de kamer kon zetten. Dat hoefde wat mij betreft niet, want buiten is er afdak genoeg. Maar omdat er nog meer mensen aanwezig zijn vond zij het toch veiliger, je weet maar nooit.

 Praktisch is het voor mij natuurlijk wel. Nu heb ik alle spullen bij de hand. Maar zo'n nette kamer met blanke muren is kwetsbaar, door de bezetting van mij alleen al en zeker met die fiets erbij die vanmorgen nog over een modderpad reed. Ik doe wel mijn uiterste best om het netjes te houden. Voel me erg dankbaar dat ik hier even mag vertoeven in plaats van buiten in die nattigheid. De bedoeling was ook niet om in deze gure omstandigheden te reizen.

Meestal heb ik in Spanje als ik daar in de winter ben bijna constant mooi weer. Blijkbaar zit ik nog steeds aan de verkeerde kant van het Iberisch schiereiland, want Wineke, die al maandenlang in Zuidoost-Spanje vertoeft stuurde vandaag weer een zonnige foto met de mededeling dat ze weer ging zwemmen.

Maar voor mij is dit nu de gelegenheid om me een comfortabele manier van reizen eigen te maken. Met het klimmen der jaren kan ik zo ook nog reizen maken door tent en accordeon thuis te laten.

Hier in dit gasthuis is geen elektrische kookplaat zoals enkele weken geleden in Redondela. Maar buiten staat er wel een houtvuurfornuis waar ik wel raad mee weet.

In die witte zak zaten zelfs kant en klare houtjes zoals ik ze zelf ook uit het bos pluk. 

En zo kon ik vandaag de inhoud van mijn campinggasje intact laten. In de grote supermarkt waar ik vanmiddag was verkochten ze geen flesjes en ook niet in Big China, dat ernaast gevestigd was.

Vanuit het regenachtige buiten bracht ik even later een pan vol met warm eten naar binnen, om het daar comfortabel met krant erbij op te peuzelen. 

Het is nu inmiddels kwart voor zeven in de avond. Het licht is aan en ik lig lekker lui op bed.

Wat een luxe!

Morgen gaat het leven verder hier.

In een nachtmerrie die ik niet stop kon zetten.Vier lekke banden vandaag. ( Nog) geen ontmoeting met Leo

 Vanmorgen leefde ik in een nachtmerrie. Op de eerste plaats was de weg die ik reed om op de plek te komen waar Leo en ik wilden afspreken levensgevaarlijk. Deze was kaarsrecht met een vluchtstrook van hooguit twintig centimeter en soms niks. Hier moest ik proberen de vele vrachtwagens te ontwijken.

Tot overmaat van ramp was er plots een onbegrijpelijke lekke achterband. Die had gisteren de fietsenmaker tezamen met ook een nieuwe binnenband erop gelegd.

Ik voelde me juist zo safe, omdat ie extra breed was. Eerst nog geprobeerd het gat te vinden zonder het wiel eraf te halen. Maar dat lukte niet. Er kwam meer lucht uit dan ik erin kon pompen.

Er zat niks anders op dan het wiel eraf te halen en dan, God zegene de greep, hem er na reparatie weer op te krijgen:De handeling waar ik zo tegenop zag en die ik de eerste duizend kilometer niet uit hoefde te voeren vanwege het nieuwe materiaal. Nee, niet na duizend kilometer, maar na vijf was het al zover. 

Omdat mijn voorband gisteravond nog lek ging had ik daar mijn laatste hele binnenband nog opgelegd vanmorgen na het ontbijt.

Nu moest dus eerst nog die oude binnenband van dat voorwiel geplakt worden. Gelukkig lukte dat. En het wiel kreeg ik er nog in ook. Dat laatste was een overwinning op mezelf. De wetenschap dat ik het nu zelf kan geeft een veel vrijer gevoel. Het vermindert de angst voor tegenslag.

Na een kilometer of vier met code rood voor aanrijdingsgevaar tussen de vrachtwagens te hebben gefietst was het echter weer zover. Voorband lek. Ergens in het hoge natte gras naast het voorbijrazende verkeer stond ik daar in mijn nachtmerrie naast mijn fiets. Huilen helpt niet, er moest gezorgd worden dat ik hier weg kon.

Wederom lukte het me om het gat te dichten. Gelukkig had ik niet lang geleden goede plakkertjes en nieuwe lijm  gekocht voor geval van nood. Want nogmaals, liever leg ik er dan meteen een nieuwe binnenband op. 

Daarna weer  het gevaar in. Om weesgegroetjes te bidden hoefde ik niet naar Fatima.

Tot mijn grote opluchting kwam er na een kilometer of tien een zijweg, de eerste en enige van het traject. En mijn gps vond via deze afslag een andere route naar Montijo. Nu was het gevaar weg en het enige enge was dat de aanvankelijk geasfalteerde weg weldra weer overging in een grindpad, zodat ik stapvoets moest fietsen om niet weer extra lekke banden te krijgen.

Montijo heeft een winkel van Decathlon. Om die zonder kleerscheuren (lekke banden) te bereiken was mijn doel. Dan was ik gered, want kon ik me weer wapenen met nieuwe binnenbanden en buitenbanden. En dat was gelukt, rond half twee was ik er.

Toen las ik pas mijn berichten en eentje was er van Leo, dat ze ziek was en niet kon komen.

Hoewel mijn hele programma en ook de route tot dan toe op die ontmoeting afgestemd was, stond mijn hoofd er nu helemaal niet naar. Vanuit hier verder rijden richting zuidoosten en voor vandaag me richten op een kampeerplek was voor nu al genoeg opdracht voor mij. Setubal dacht ik wel te halen. Maar misère misère: Voordat ik daar was moest voor de vierde keer de fiets op zijn kop en moest voor de tweede keer het achterwiel er weer uit.

Het moeilijke is dat ik helemaal niet begrijp hoe het kan.

Daar ligt het zaakje weer, deze keer gelukkig niet in het hoge gras tussen de voorbij razende vrachtwagens.

Binnenband en buitenband waren nieuw erop gelegd. Nu toch weer lek, na twintig kilometer. 

Nu maar weer een van de twee in Decathlon gekochte binnenbanden erop gelegd en een ander velglint.

Ik kan het allemaal niet meer volgen. Wordt hartstikke onzeker, durf haast niet meer te fietsen.

Een plek voor de tent zoeken werd ook spannend, want na de reparatie was het bijna donker.

Maar het is gelukt en het vuurtje ging ook als een trein.

Er is geen dag zo gek of er zit wel een avond aan.

Het was vandaag droog, maar voor morgen en de rest van de week zijn de vooruitzichten regen, regen en regen. Vrijdag en zaterdag een beetje beter weer. Hier word ik ook krankjorum van. Het reizen is een grote opgave in deze periode en levert veel stress. Maar er komen ook weer andere tijden.

Een paar keer een hotel nemen is nu het idee.

Misschien morgen al.

B o a    N o i t e  .

Na pech, nu nóg meer geluk.

 Goedemiddag, Boa Tarde.

Gezeten in de Mac Donald van Samora. Buiten regent het geloof ik nog, maar dat is nu niet zo'n probleem, want de tent staat nog steeds tussen de gebouwen waar ik m gisteren neergezet heb.

Dat is op twee kilometer afstand.

De afspraak met Leo hebben we verplaatst naar morgen, omdat ze hier met openbaar vervoer niet kan komen en ik vandaag liever bij mijn huizen bleef. Waarschijnlijk gaat dat morgen 26 kilometer zuidelijk van hier wel gebeuren.

Ik mag blij zijn met dit besluit want er bleek in Samora een fietsenzaak te zijn, die ik bezocht.

De technicus liet ik in eerste instantie naar mijn crank kijken met de vraag of hij een andere spie had.

Nou, dat was even zoeken, maar hij had er nog net een liggen.

Hij paste echter niet, ook na vijlen en slijpen. Dus de oude er weer ingezet, maar wel op een degelijkere manier. Wie weet, gaat ie nu langer mee en komt er geen  slag meer in de pedaal.

Aansluitend vroeg ik om een nieuwe binnenband en een nieuwe buitenband.

Op zijn voorstel om de banden op het wiel te monteren reageerde ik aanvankelijk met "Nee, dat doe ik zelf wel". Maar daar kwam ik snel op terug toen ik bedacht dat dat nou net een toekomstige handeling van mij zou zijn waar ik zo tegenop zag.

Vanmorgen direct na het opstaan had ik nog wel het gat in de binnenband gevonden en daar een plakkertje opgedaan, zij het na een mislukte poging toen ik ernaast geplakt had.

Maar dit zou uitstel van executie betekenen want de buitenband was al vrij glad.

Maar nu heeft de fietsenmaker er een hele degelijke nieuwe band opgelegd. Zelfs hem kostte het moeite om het wiel er weer goed in te krijgen. Hij had er de hulp van zijn collega bij nodig.

Inmiddels is het vijf uur Portugese tijd en ik zie dat het buiten al minder licht wordt.

Snel naar "huis" fietsen, want de weg is zeer gevaarlijk met heel veel vrachtverkeer.

Daar ben ik nu, een uur later, inmiddels. Er viel nog wel een flinke bui over me heen en de voorband werd slap. Dat is nu niet zo erg, want de vervanging van de voorbanden is gemakkelijk.

Dat moet morgenochtend dan wel weer gebeuren voordat ik naar Leo fiets.

Ze wil dan ook nog een bustochtje maken naar een natuurgebied.

Maar of dat allemaal kan weet ik niet.

Het is de enige dag van de hele week met een beetje droog weer, is de voorspelling.

Het is wat het weer betreft dus verkeerd getimed deze reis. Het is erg vermoeiend zo. Maar ik mag niet zeuren en niet klagen.

Voor alle moeilijkheden komt een oplossing. Dat zie je vandaag wel. De rotonde in Samora heeft iets Middeleeuws.

Bij nadere beschouwing zijn het echter wel paardenrijders die stieren met een lans aan het mishandelen zijn.

Mijn fiets had ik maar even daar neergezet ondertussen.

Nog steeds blij met de plek tussen de huizen.

Omdat de takken na de buien kletsnat zijn kon ik nu weer koken op het gasje.

Hier zit ik met de koplamp op onder de veranda en ga met eten beginnen.

Voor wie ook nog eten wil heb ik hier de volgende boodschap:

Op van de zenuwen. Een hele goeie plek gelukkig.

 Het leven is toch maar erg ingewikkeld, verzucht ik vaak als ik fietsen moet repareren, en zeker zoals nu, nu ik zo afhankelijk van mijn rijwiel ben.

Mijn voorband begon leeg te lopen. Eerst maar even flink opgepompt, want ik was zover gekomen dat het eerste het beste plekje voor de nacht goed was.

Nou, dat plekje kwam al meteen, en wat voor een! Temidden van een  groep leegstaande huizen kon ik mijn tent neerzetten.

Daarna snel de band gerepareerd, waarbij ik al zag dat er verschillende stekelvormige gewassen aan de buitenband kleefden. 

De reparatie in volle gang, twee vissen kijken toe.

De vissen nog even groter in beeld.

Bij nader inzien zaten ze ook in de achterband. Oh, blij dat ik dat zag, want als die lek gaat en de binnenband niet te plakken is moet het achterwiel eruit om er andere banden op te leggen. Marc had dat wiel er vorige week met kunst-en vliegwerk in gekregen, want eigenlijk paste het niet in mijn fiets.

Maar helaas kwam het doemscenario uit. De achterband liep leeg waar ik bij stond. Na een keer plakken was de band weer snel slap en moet ik morgen aan dat wiel gaan sleutelen.

Liefst had ik het meteen nu gedaan, maar het liep tegen de schemering inmiddels en het vuurtje met de pan eten erop was vrolijk aan het branden.

Dat is dan toch in ieder geval de basis: Goed doorvoed zijn. Een slapeloze nacht zal het ook niet worden, hoewel het vervelend is dat ik tegen dat probleem nog zit aan te hikken.

De zenuwen had ik ook vanmorgen over hoe de afspraak met Leo uit Lissabon aan te pakken. Maar na heen en weer geschrijf heeft ze er begrip voor dat ik liever niet door die grote stad fiets. Wel gaan we proberen elkaar te ontmoeten oostelijk van de rivier de Taag, Daarvoor ben ik de rivier overgestoken.

Hier op deze plek zou ze kunnen komen, of ik fiets morgen nog een twintig kilometer naar het zuiden. Ze probeert in de lunchpauze van haar werk te komen.

Vanmorgen koffie gedronken in een café dat vol hing met wijze spreuken.

Er stond ook een groep brandweerlieden met dat mooie woord bombeiros op hun rug.

Intussen zit ik  in mijn tentje na nog een tijdje voor het huis te hebben vertoefd. Zometeen gaat de televisie weer aan. De tweede helft van de wedstrijd van Engeland kan ik dan bekijken.

Het is trouwens nog steeds ongeveer droog. De vele regen waar ik bang voor was is nog niet gekomen.

Wel waren de eerste fietsuren vanmorgen gehuld in een grijze mist. Het weggetje was ook nog klein en ik was afhankelijk van mijn smartphone om te weten hoe ik rijden moest 

Gelukkig deed ie het. Dat is ook elke morgen weer spannend: krijg ik hem aan, ja of nee?

B o n s     S o n h o s  .

Mooie dromen.

Spanning op drie fronten op het laatst. Een beetje brutaal om hier te kamperen.

 Boa Tarde, goedenavond.

Het was even heel spannend tussen drie en vijf uur Portugese tijd. Het werd tijd om een kampeerplek te vinden, die een beetje beschut moest zijn vanwege de regen die aangekondigd werd en waarvan de toenemende spanning in de lucht een teken was.

Dubbele spanning dus, en dat terwijl F.C.  Oranje tegen de Verenigde Staten aan het spelen was. Daarbij was ik ook in spanning wat dat zou worden.

Maar het belangrijkste was om voor de nachtelijke uren onderdak te vinden. Het zou mooi zijn als er weer zo'n leegstaand huis zou opduiken zoals gisteren. Die staan er hier best veel, maar vandaag was er geen die me kon bekoren.

Tegen vijf uur Portugese tijd heb ik tenslotte besloten om hier te gaan staan, op een plek die een beetje privé zou kunnen zijn.

Aan de ene kant zijn er dennenbomen met gras ertussen.

Aan de andere kant wordt het terrein begrensd door een school en een sportterrein. Een lelijke plas water toont dat het hier ook flink geregend heeft.

Op het terrein staan containers opgesteld.

Het grote hek ernaartoe was dicht, maar een sluippaadje verraadt dat er wel naartoe gelopen wordt en mijn fiets is daar ook overheen gekomen.
 Een beetje brutaal dus wel van mezelf, maar dat moet je af en toe toch zijn.

Het voordeel van dicht bij de bewoonde wereld staan is dat het met slecht weer veel geborgener aanvoelt.

Als het morgen dus volop regent ben ik zo bij een cafeetje en zelfs is Intermarché in de buurt. Die is misschien morgen wel open.

Tja, nu kwart voor acht Nederlandse tijd beginnen de eerste regendruppels op de tent te vallen. Het geeft onzekerheid, deze weersssituatie. Regen in zuidelijke gebieden valt niet zoals bij ons in Nederland. Daar kan het een uurtje regenen, of een halve nacht en soms wel eens een groot deel van de dag. Als het hier regent kan dat dagenlang stortregen betekenen, zoals dat vorige maand tien dagen lang het geval was en waarvoor ik die herberg genomen had. Nu zit ik mogelijk weer voor hetzelfde euvel.

Wil wel nu over drie weken bij Nerja aan de Costa del Sol zijn, dus lang schuilen is er ook niet bij.

Ik had beloofd iemand te bezoeken in Lissabon, maar ik overweeg deze belofte te breken.

Nu met dit rotweer die grote stad in trekken is nog vervelender dan met mooi weer. Ze heeft ook geschreven morgenavond negen uur pas thuis te zijn. Liefst laat ik Lissabon rechts liggen morgen.

Vanaf de blauwe fiets zal het nog zo'n vijftig kilometer zijn tot de rode vlieger in Lissabon, maar zo ongeveer halverwege de blauwe lijn overweeg ik linksaf te slaan naar het zuidoosten.

Op dat punt neem ik in ieder geval de beslissing

Dat kan overmorgen ook zijn, als ik morgen besluit hier te blijven. Is een beetje afhankelijk van de regenvooruitzichten.

Een fijne avond gewenst en een spannende wedstrijd voor de voetballiefhebbers. En ja, Oranje is door! Hiep hiep hoera.

B o a    N o i t e .

 

Geen blog vanavond? Ja, toch wel. Een heerlijk rustige plek na een lawaaierige dag met veel verkeer.

 Goedenavond.

Het was even spannend net omdat de telefoon uitviel en het opnieuw opstarten problematisch is de laatste tijd.

Vanmorgen bij het aanzetten lukte het pas na vier pogingen. Zou dat dan helemaal niet gelukt zijn dan had ik nog wel ergens met WiFi terecht gekund, maar nu in de avond ga ik er niet meer op uit.

Maar dit keer kwam de verbinding met mijn provider gelukkig wel meteen.

Het is een weldadig rustige plek naast een ruïne, waar ik neergestreken ben. 

Al voor ik de Heilige Antonius om een plek gevraagd had zag ik dit huis staan.

Even later was ik geïnstalleerd.

Dit na een tocht op een weer erg drukke rijksweg met vooral veel vrachtwagens, die soms gevaarlijk dicht langs me heen joegen. Één keer scheelde het zelfs heel weinig. Reden voor weesgegroetjes, die ik dus niet in Fatima ga bidden. Het heiligdom stond al een paar keer aangegeven vandaag, maar ik heb toch besloten de heuvelachtige omweg niet te maken. Waarschijnlijk heb ik de tijd van drie weken nog hard nodig om in Nerja, Costa del Sol te komen.

En ik denk een paar dagen bij Leo in Lissabon te gaan verblijven.

Behalve dat ik weer goed moest uitkijken vandaag is het fietsen verder gladjes verlopen.

Heel even kreeg ik  de zenuwen toen de gps me over dit paadje leidde:

Aan de sporen te zien was ik toch niet de enige fietser die deze route genomen heeft.

Het paard dat getuierd stond dacht er het zijne van.

Weersberichten bevestigden dat er binnenkort weer regen in het verschiet ligt. Dit keer ligt de nadruk op het zuiden, en daar ga ik juist heen. Als het daar regent is het altijd veel. Beter had ik het niet kunnen weten want waarschijnlijk heb ik er nu al meer last van dan wanneer die werkelijk valt. Misschien staat er zeventig kilometer verderop nog weer zo'n mooi huis als dit, dat ook weer een open haard heeft. Op de status van Whatsapp krijg je een kijkje in en rond het huis.

Het was weer een luxe om hierin eten te koken.

Daarna niet meer doorgestookt. Één keer de politie op mijn dak is genoeg.

Zo, dit was het dan zo'n beetje voor vandaag.

Een fijne avond is mijn wens.

B o a     N o i t e .

Zonder ontbijt de plek bij de ruïne verlaten. Zorgen om pedaal iets minder. Vanavond rust in de tent.

 Heerlijk gegeten en het vuurtje lukte weer voortreffelijk.

In de lucht was ook volop vuur te zien.

 Vanavond kwamen er niet tijdens mijn laatste happen twee agenten vanuit de duisternis op me af gesprongen zoals gisteravond. De schrik van dat avontuur zit nog een beetje in mijn lijf. Vanmorgen ben ik meteen in het halfschemer de boel al gaan inpakken. De agenten hadden immers geordonneerd dat ik meteen moest gaan. In deze situatie zit je niet lekker ontspannen te ontbijten. Bovendien was mijn theewater gisteren over het vuurtje gegaan, omdat dat per se uit moest. Met ijsthee had ik de boterhammen ook wel kunnen soppen natuurlijk, maar de onrust overheerste.

Daarentegen heb ik al vrij snel een bakkerij/café bezocht vanmorgen en daar bij de koffie een lekkere bol gegeten.

Hier was ook al te merken hoe Portugal al in de kerstsfeer zit.

Gelukkig Kerstfeest en een voorspoedig Nieuwjaar.

Een beetje chauvinistisch zijn ze in Portugal ook.

Mijn dagelijkse boterhammen met kaas kwamen rond het middaguur aan de beurt voor de verandering.

Op het vrij vlakke parkoers ben ik flink doorgereden, gebruik makend ook van het feit dat het nu mooi droog en zonnig weer was. Ik moet weer een beetje gaan rekenen, want over drie weken zijn Annette en Thea aan de Costa del Sol en dan wil ik er ook zijn. Dat is best nog een eind en in Lissabon heb ik beloofd dat ik daar iemand ga opzoeken.

Waarschijnlijk sla ik Fatima over en groet ik Maria op een andere manier.

Het is ook nog afwachten hoe de fiets zich gaat houden. Door regelmatig aan de moer van de crankspie te draaien is vandaag de slag uit het pedaal gebleven. Alleen waren er wel geluiden die ik niet snap. Dat maakte me nog wel een beetje onrustig.

"Wat zou het toch handig zijn als ik handig was", verzucht ik wel eens. Een echte wereldreis zal ik zo nooit kunnen maken, maar in Europa kan ik met een beetje geluk nog wel rondkomen.

In dit schattige winkeltje deed ik vanavond mijn inkopen.

En in deze omgeving zijn er al veel sinaasappelbomen.

Ziehier mijn ligging voor vanavond.

Daar onder Granada is ongeveer de plek waar Annette, Thea en ik elkaar rond de Kerst denken te treffen. Als ik een beetje doorrijd en niet teveel pech krijg moet dat lukken, lijkt me.

B o a    N o i t e  .

Welterusten.