Markt Lamastre.

Vandaag naar de markt van Lamastre gegaan.
Dit is een thuismarkt.
Maar twintig minuten fietsen ernaartoe.
Twee zeer verschillende ontmoetingen.
Eerst met Mary, die heel bang voor Corona zo ingepakt was dat ik haar nauwelijks kon verstaan, later met Peter die me hartelijk en onbevangen omhelsde en blij was dat hij me na twee jaar weer zag.
Dit tijdens mijn eerste speelronde.

Voor de koffiepauze zag ik me genoodzaakt binnen een plaatsje te zoeken in het café Chez Babeth.
Dit bleek een mooi toeval te zijn want daar zat ook Wil met zoon en schoondochter.

Wil is een Nederlander die hier woont.
Hij heeft een paar jaar geleden van mijn bijna vergane stacaravan een chalet gemaakt.
Het was leuk om ook eens zijn familie te treffen.

Gelijk kreeg ik een uitnodiging om als ik weer in Nederland ben in huize Katwijk in Oss op te treden voor de bejaarden.
Zij werkt daar.

Verder ging het spelen wel aardig, maar het blonk niet uit.
Maar er waren heel wat goede momenten van blije mensen en enthousiaste kinderen.

Ondertussen volg ik ook met belangstelling het parkoers van vier mensen die gisteren op de fiets gestapt zijn richting mij.

Zojuist lees ik dat ze fietsenpech hebben en daarom nog niet Maastricht gehaald hebben.

Het was nog een betrekkelijk koele dag vandaag, alvorens de nieuwe  c a n i c u l e   , zoals een hittegolf in het Frans heet deze streek weer komt overvallen.
Vandaag was het daarom nog aangenaam in het zonnetje dat de overkantse bergen zachtjes aan het verlaten is .

Weer naar markt St Agrève

Vandaag maandag net als vorige week weer naar St Agrève gefietst, wat op het begin van de hoogvlakte ligt.

De blog heeft een nieuwe outlay en ik weet nu niet hoe ik foto's moet verzenden.

Maar zoals je ziet is dat inmiddels toch ontdekt ondanks mijn digibetisme.

De foto is vanaf de plek in St Agrève waar ik mijn fiets neerzette bij aankomst.

Het was toen vijf voor tien en kwart over zeven vanmorgen was thuis het startsein.

Je ziet, meteen reed er al een politieauto van de gendarmerie voorbij en richting markt, die op het einde van die straat, bij de t-splitsing begint.

Waarschijnlijk bevatte deze auto de twee jonge blauwe dames die ik later op de markt een paar keer voorbij zag komen terwijl ze zeer geïnteresseerd mijn spreukenbordjes bekeken.

Ook zag ik ze enkele niet gemaskerde marktbezoekers op hun gebreken aanspreken, zonder ze echter te verbaliseren.

Mijn eigen masker zat alleen maar voor mijn mond, en dat was al benauwend genoeg.

Ze zeiden er niks van.

Het spelen kwam weer moeizaam op gang, ook omdat ik moest wennen aan de lugubere sfeer van al die gemaskerde mensen.

Maar allengs, en vooral na de koffie, kwam ik steeds meer los en begon ik een beetje te wennen aan de nieuwe werkelijkheid.

Het lukte me steeds beter om sfeer te maken, zeker toen LA BAMBA weer eens klonk.

Bij de tweede koffie, na afloop, herontmoeting met Philippe van zondag vorige week in Lamastre op de brocante.

Hij ging nu een fietstocht maken op de hoogvlakte, met een kameraad.

Beide wonen ze in de buurt van de Vogezen, maar Philippe zijn ouders wonen bij Valence in de buurt en daar logeert hij enkele weken.

De terugweg verliep dit keer prima, veel beter dan vorige week.

Dit keer was de heenweg moeilijker.

Ik had nog slaap .

Bij thuiskomst besloot ik mezelf te trakteren op ratatouille.

En nu dus worstelen met de blog omdat de interface vanaf vandaag veranderd is.

Waarom zulke ingewikkelde woorden trouwens.

Weet niet eens wat dat nou weer betekent.....INTERFACE.....

Michel kwam.

Buurman voor een maand, Michel Bourlier, kwam zoals afgesproken, maar wel wat later dan verwacht.
Daarom ging ik denken, misschien is hij het wel vergeten en komt hij niet.
Ook dit soort verrassingen laat ik me wel eens welgevallen: Mensen die onverwachts niet komen.

Maar we hadden weer een goede ontmoeting, na twee jaar.
Bij ons is het zo: Je hoeft mekaar niet vaak te zien, maar je denkt wel aan elkaar.

Michel vertelde dat hij zeker twee keer in de week voor mij bidt.
Dat doe ik zeker ook voor hem,al is dat wat onregelmatiger.

Vandaag weer een Franse spreuk op een bordje gekregen die ik heel lang geleden in de Provence ergens op een winkelraam zag prijken.

Er is zoveel schoonheid in de wereld, maar het is aan ons om de ogen daartoe te openen.

Én.....al mijn bloemen zijn nu inmiddels beneden voor de caravan.

Hete dag eindigt met onweer.

Vandaag thuis gebleven in een overlevingssfeer.
Het was gewoon te warm om iets te doen behalve onder de bomen te zitten, waarvan de schaduw met de dag moeilijker te vinden is omdat steeds meer de blaadjes al vallen.
Tegen zes uur kwamen er echter enkele verlossingsschoten in de vorm van onweer.
Een paar millimeter regen en al snel is het weer opgeklaard.
Zucht....de hele verdere week zal het weer droog zijn en op het eind weer heet.

Gelukkig stroomt er nog genoeg water uit mijn bron.
Vanmorgen met de stopwatch erbij gekeken hoe lang het duurt om een fles van anderhalve liter te vullen.
Het resultaat was twee minuten en drieëndertig seconden.
Per uur geeft ie dan 35,3 liter, ruim drie emmers.
Interessant om dat de komende dagen bij te houden en te vergelijken.

Vanmiddag ook even een praatje gemaakt met Dédé, een buurman naast mij, die na zijn boerenleven de wereld nu rustig vanonder zijn kastanjebomen bekijkt.
De meeste auto's die voorbij komen daarvan kent ie de bestuurders.

Een huis verder daar is sinds gisteren vriend Michel Bourlier weer .
Hij woont bij Straatsburg , maar heeft na het overlijden van zijn ouders het ouderlijk huis over kunnen nemen, samen met een zuster.
Michel is heel gelovig, is ook een tijdlang pastor geweest.
We hebben afgesproken dat hij morgenmiddag bij me komt.

Ondertussen is het nu, 20 uur, al goed te merken dat het frisser geworden is.

Nog twee van de negen geraniumbakken staan boven.
Hier wordt het dus allengs drukker ermee.

Hennie had me weer te pakken.

Gisteravond zijn Hennie en Janny uit Alphen, die hier buren van me zijn,  gearriveerd.
Ze zouden ook op de aanhanger een aantal van mijn geraniums voor me meenemen naast onder andere een keukenkast.
Toen ik rond tien uur ter plekke was om te helpen af te laden zag ik maar één grote pot met geraniums erbij.

Ik helemaal verontwaardigd.
"Dat zijn er toch drie?", zei Hennie.
Inderdaad, drie bij elkaar gezette geraniums.
Maar toen maakte de grapjas een kastdeel open en wat bleek?
Daar zaten er nog acht in.

Met op drie na alles ben ik wel tevreden.
Na gezellig koffie en bijgepraat te hebben en nog meer sjouwwerk ging mijn verzameling weer op de aanhanger om neergezet te worden op een plek boven mijn terrein.

Vanaf hier ben ik ze nu naar beneden aan het halen.
Heel langzaam, ieder uur een bak gemiddeld, in de vorm van een ritueel.
Die worden natuurlijk netjes ontdaan van dorre blaadjes en uitgebloeide bloemen.
De twee Franse geraniums zijn als eerste mijn uitzicht aan het verfrissen.

Blij dat de bron nog genoeglijk zijn water uit de grond doet stromen.

Nu begonnen met wat water te verzamelen voor mijn planten en ook enkele struiken.
Het is droog, en dat is al lang zo hier en dat gaat nog een tijdje door.
De groeten van de maan.

Een feestje in Vernoux.

Het optreden op de markt van Vernoux vandaag was als een feestje voor mij.
Werd hartelijk verwelkomd door marktlieden en nog voor ik begon mocht ik uitleggen waar ik al die tijd gebleven was.
Het publiek reageerde ook zeer hartelijk en dat stimuleerde me om mijn noten vrolijk te laten ronddartelen in dit plaatsje, waar ik me doorgaans goed op mijn gemak voel.

Een Nederlandse vrouw die hier ook een huis heeft nodigde me heel snel al uit voor de koffie, maar ik was nog maar net begonnen en wilde toch liever eerst in mijn spel komen.
Later na mijn pauze rond elf uur sprak ik haar, en haar broer die erbij was, toch nog uitgebreid.

De markt gezien vanaf mijn koffietafel.

Gelukkig hoefde ik hier ook niet met een mondkapje op te lopen, hoewel veel mensen die wel droegen.
Daarbij keek ik naarstig of er ook mondkapjes bij waren die mooi waren om me een idee te geven voor mezelf straks, maar er was er geen één bij, waarvan ik dacht: Hé, die is leuk.
Het enige leuke wat ik nu kan bedenken is om zo'n ding op mijn kop te zetten als hoedje.

Na het spelen deed ik in de supermarkt uitgebreid mijn boodschappen en als ik er hier wat van op tafel zie liggen besef ik weer in dankbaarheid dat het er hier allemaal wel is, wat je nodig hebt om te eten.
Een rijkdom en dan is mijn gezeur over die mondkapjes maar heel relatief.

Daarna alvast geluncht op een pleintje in Vernoux, alvorens de terugweg te aanvaarden, die begint met een ,niet al te steile, klim naar de Col du Montreynaud.

Het lunchplein

Vanmorgen op de heenweg ben ik er even stil gaan staan om een foto te nemen van mijn eigen berg.
Ondanks dat de zon erop scheen is mijn plek toch niet goed te zien.

Een ander keer maar iets wits hier neerzetten als herkenningspunt.
Maar het is natuurlijk ook wel goed dat Les Costilles niet erg in het oog valt.
Zoals beloofd op de terugweg ook bij de familie Bouix me gemeld en een lekkere meegenomen meloen daar samen verorberd.

En nu, na het eten, is er,zoals de laatste avonden, alweer wat onweersdreiging.

Heerlijk in bad.

De zon beschijnt nog de toppen van de overkantse bergen.

Mijn avondmaaltijd heb ik op. Misschien straks nog een tweede bord.
Hiervoor was ik heerlijk in bad geweest. Zoals gewoonlijk in een emmer.

Heerlijk zo'n bad!

Lekker verfrissend na een nogal benauwde dag.


                                      T E L E P A T H I E

Vanmorgen toen ik opstond wist ik meteen: Nu komt Yvon zometeen.
Als bij een afspraak had ik meteen iets beklemmends van oh jee, nu ligt er iets vast.
Daar zit ik dan tegenaan te hikken, onafhankelijk van hoe leuk dat vooruitzicht ook is.

En ja hoor, ik had mijn vermoeden net aan iemand geschreven en daar kwam ie aan.
Natuurlijk was het ook wel weer fijn om mekaar te spreken en zoals verwacht wou hij geen koffie.
Vind ik altijd ongezellig, maar ik kon toch wel vruchtensap aan hem kwijt met gebakjes.

Met hem heb ik die aansluiting bijna altijd wel.
We lopen elkaar niet gauw mis als we elkaar moeten ontmoeten.
En als ik hulp nodig heb is het alsof hij het ruikt.
Een waardevolle vriend, evenals zijn zoon Olivier.
Zonder hen zou het leven hier heel anders zijn en had ik het wellicht al opgegeven.

Deze Olivier kwam tegen het eind van de middag ook opduiken met een accordeon om zijn nek.

Hij bracht deze weer terug naar mij na hem in januari naar zijn huis gebracht te hebben als onderdeel van een reddingsplan.
Er was namelijk ingebroken bij mij en voor het geval de dieven terug zouden komen....

En ondertussen is de avond weer wat verder gevorderd, is de zonsverlichting aan de overkant steeds vager geworden en heb ik weer honger voor een tweede bord.

En nu dit tweede bord ook naar binnen gewerkt is ga ik voor een kleine wandeling naar de plek waar deze blog verstuurd kan worden met voldoende bereik.

Laat het zijn zijn.

Gewoon zitten en kijken wat er op je af komt.
Het doendenken even wegzetten en het vervangen door het zijn.
Met als motto: "Laat het zijn zijn."

Zo kwam Grootnieuwsradio ineens op de proppen met een verhaal van de New -wine -beweging in Wales en hun enthousiasme en positieve uitstraling trof me.

 Even later kwam Wineke en hadden we ook uitwisseling over de zijnszaken.


 Lichamelijk niet veel gedaan als reactie op de fietsinspanning van gisteren. Ondanks dat de markt vandaag dichtbij was in Lamastre bleef ik toch liever thuis.
Hier is nu een stuk regenboog te zien boven de koeien van de foto.

Er vielen maar enkele druppels, maar bij Wineke, 20km aan de andere (noordelijke) kant van Lamastre, enkele flinke buien, schreef ze later.

Neowise niet gezien, maar de maan is ook mooi.

Naar de markt van St Agrève.

Waar ik gisteren niet aan moest denken deed ik vanmorgen toch: Vroeg het bed uit en op de fiets gestapt voor de klim naar St Agrève waar markt is.
Het is een hele onderneming die meestal uitbetaald wordt in goed gevoel en vele euro's.

Doe het al zeker vijfentwintig jaar regelmatig in de maanden juli en augustus wanneer de markt uitgebreid is met een lange, voor het verkeer afgesloten straat.
Ook nu had ik er weer zo'n twee en een half uur voor nodig . Eerst naar Lamastre dalen van 600 naar 350 meter hoogte, dan klimmen van de 350 naar de 1040 meter.
Onderweg een merkwaardige vogel waargenomen die ongestoord in de berm bleef zitten terwijl ik filmde.

In het dorp aangekomen zag ik een gemeentelijke verordening dat in de marktstraat mondkapjes verplicht waren.

Een vreselijk gezicht al die gemaskerde mensen en de mijne ook maar netjes voorgehouden.
Hierdoor onder andere begon mijn spelen wat onwennig .

Ook onzeker omdat er altijd wel wat mensen bij zijn die mij niet mogen en me dan aan kunnen geven als ik me niet aan de regels hou.
Maar allengs , bij het zien dat zeker nog wel tien procent van het publiek gewoon deed, liet ik mijn masker eerst tot mijn mond en later tot mijn baard zakken om hem vervolgens maar helemaal af te zetten.

Het spelen ging aardig hoewel niet perfect.
Bij de koffiepauze zat ik achter een collega-artiest met een bijzonder instrument, een soort mandoline.
Hij kende mij heel goed, ik hem heel vaag.
Heb geen goed geheugen voor gezichten.

Na de markt koffie gedronken in een café restaurant waarvan ik de baas al al die 25 jaar ken.
De koffie bood hij me aan en we hadden het weer over Lourdes, waar we elkaar heel toevallig ontmoetten negen jaar geleden tijdens mijn voorlaatste lourdesbezoek.

De terugweg verliep goed tot Lamastre.
Te weinig gegeten en daardoor was de laatste klim tot huis erg moeilijk.

Brocante in Lamastre.

Vandaag was de jaarlijkse brocante in Lamastre.
Moest zo wie zo ernaartoe want brood en groente waren op.

Bovendien gelegenheid om Wineke en Bruno er te ontmoeten.
Die kwam ik meteen al tegen en het kwam mooi uit om met hen samen naar supermarkt Super U te rijden.
Ik opperde mijn voornemen om een geluidsbox aan te schaffen die via Bluetooth op mijn smartphone aangesloten kon worden, want ,zo wist ik van Ageeth, zo heb je veel mooier geluid bij als je bijvoorbeeld radio luistert.

Bruno ging meteen kijken in die richting toen we binnen waren, en jawel, hij vond de schappen waar de apparaatjes stonden en daaruit was snel een keus gemaakt.

Daarna voelde het goed om even de accordeon tevoorschijn te toveren.
Na vijf minuten kwam iemand me vertellen dat haar rockband lawaai zou gaan maken.

Niet erg om het toen al voor gezien te houden, want met Bruno en Wineke had ik al afgesproken om pizza te gaan eten.

De pizzeria was echter al uitverkocht. Het werd toen het snackcafe, waar we ook van voedsel voorzien werden, in gezelschap van Elisabeth, een goede bekende van mij.

Met haar bleef ik nog langer en op een ander terras, waar fietser Philippe ook zat en met wie wij een gesprek aanknoopt en.

Daarna met volgeladen tassen de weg terug omhoog weer gevonden.
Dit keer geen geiten die me aanmoedigden zoals een andere keer, maar een grote slang die blijkbaar gesneuveld was.
Daardoor durfde ik hem wel te benaderen.

We worden voor het lapje gehouden.

Het lijkt erop dat straks in Nederland ons ook de mond gesnoerd wordt met een kapje, net als hier in Frankrijk.
Dit maak ik op uit het journaal van gisteravond dat ik vandaag even bekeek.
Dan heb ik toch in ieder geval weer een actuele spreuk: we worden voor het lapje gehouden.
Hiermee zinspeel ik dan ook op dat ik hoorde dat het vooral om het idee gaat dat mensen zich bewuster zijn erdoor dat Corona nog steeds heerst.
Een praktische waarde zal het nieuwe gebod nauwelijks hebben.

Vanmorgen op mijn rekening gekeken en jawel, mijn eerste AOW is ontvangen. Ben dus welkom bij de club der bejaarden.

Vandaag thuis gebleven tot nu toe, maar misschien valt straks net als gisteren de verbinding even uit en fiets ik een paar honderd meter naar waar het bereik wel genoeg is om dit verhaal af te maken.

Geen belangrijke wapenfeiten verder behalve de voortschrijding van mijn mouw.

Maar wel geestelijke verbinding met Hera in Nederland, een vrouw die met haar laatste dagen op aarde bezig is.
Ook een vrouw die ervaart dat het leven veel groter is dan ons korte bestaan hier.
Dus ik wens haar veel sterkte met de laatste loodjes en dat na de overgang de verbinding moge blijven.

Terug op mijn berg.

Vanmiddag rond één uur was ik er weer, afgeleverd door Wineke en Bruno met hun auto.

Het lag er netjes bij, zoals ik het drie weken geleden had achtergelaten.

Na uitpakken meteen naar mijn overbuurman Yvon gefietst. Die was aangenaam verrast omdat hij me pas een week later verwachtte.

Zijn hondje Biby vloog me tegemoet.

Het was nogal spannend hoe het hier zou gaan met de verbinding, omdat de antenne nogal ver weg is.

Tot nu toe gaat alles naar wens.
Kan foto's en apps versturen en naar de radio luisteren
Nu is de beurt aan het schrijven van de blog om te kijken of dat vanaf hier lukt.
Krkk krrk, een vogel laat me schrikken.
Verder is het hier stil maar dat kan ook aan mij liggen. Ben een beetje doof.

Van huize Wineke/ Bruno tot huize Wineke/Bruno.

Half twaalf in de avond.
De reis zit er op.
Meteen het bed in.
Mijn slaapkamer is weer het chalet in aanbouw.
Morgen vertel ik verder.
Nu nog een foto van de Maas bij Châteauneuf.
Of heet het Neufchateau?

Én van de mooie wolk die voor ons lag en waar vuurwerk uit spatte in de vorm van bliksem.
Bruno had op de radio gehoord van code rood en oranje voor de Franse zuidkust.

Lang zal ze leven.

Oh heden, vandaag Wineke jarig en ze moest het zelf zeggen als reactie op mijn opmerking dat ze zo'n lekkere vlaai had gekocht.
Lang zal ze leven dus, al kwam het niet spontaan uit mij.

Wineke kwam thuis rond vier uur toen ik er net een half uurtje was.

Bruno kwam een half uur later en toen hadden we meteen maar de door mij meegenomen lasagna genuttigd.

Onderweg in Best  met Piet afgesproken.  We mochten met dit beest op de foto.

Samen bij de McDonald's wat gegeten en gedronken.
Een doel van mij was om in de hiernaast gelegen Decathlon een nieuwe tent te kopen omdat de oude niet meer mugdicht was.

Deze wordt hier te huize Wineke/Bruno uitgetest want het is hier ugge ugge ugge.

De tent is wel grijs en nogal opvallend, maar de oude groene buitentent blijkt ook te passen.

Morgen proberen we in één dag onze Franse onderkomens te bereiken.

Ondertussen is er steeds meer te doen over de weer toenemende Corona en zelfs hoor ik nu net dat misschien vrijdag de Franse grenzen weer dichtgaan.
We zijn dan morgen net op tijd.
Een beetje spannend zal het dus wel worden.

Einddoel Stefanie in St Michielsgestel.

Vandaag elf uur wel definitief de boot achter me gelaten.
Wineke schreef dat we donderdag pas vertrekken, dus had ik rustig de tijd om nog in Nuland koffie te drinken bij Hanny, samen met hondje Flip te wandelen en daarna af te spreken met Stefanie in St Michielsgestel.
Hier staat mijn tentje nu.

Zeer onder de indruk van een hele partij zonnebloemen, waar haar man Dennis voor gezorgd heeft.

Hondje Rio hebben we net samen uitgelaten.
Het is hier mooi wandelen



Stefanie moet straks bijtijds naar bed, want morgenvroeg 6 uur moet ze aantreden op de pont, waar ze veervrouw is.
Daartoe moet ze om vier uur al op.