Le temps des cerises.

Goedemorgen, was mijn groet vanmorgen vanuit mijn bed naar de zon, terwijl de thermometer binnen min zeven graden aangaf. 

Vandaag was op de radio een liedje dat ik in 

Frankrijk vaak speel, maar nu pas voor het eerst zelf gehoord heb, voor zover ik me herinner.

Geleerd daar van de mensen die het me voorneurieden terwijl ik alleen de tekst had.

Vooral in het late voorjaar als de kersen aan de bomen hangen speel ik het daar en vaak krijg ik het als verzoekje.

Het is een nostalgisch lied dat waarschuwt wat er gebeurt als je verliefd raakt in deze  tijd .

De tekst vanaf Wikipedia nog even overgeschreven en dan kan ik er daar straks meer woorden aan wijden.

De meeste liedjes die ik speel ken ik maar half qua tekst, en daar valt dan nog van alles aan bij te schaven.

Vandaag kwam Erik wel, die ik gisteren in Oss niet trof.

Een puzzel hadden we samen snel opgelost en verder viel er weer heel wat te filosoferen.

Het was de laatste echt koude dag vandaag. Zoals meestal was het hier gevormde ijs alleen betrouwbaar voor meerkoeten. Om aan de schaatsers erwtensoep voor te schotelen zal er toch meer kou aan te pas moeten komen.

Een blik op het "houthok" leert dat dat al half leeg is gekomen of nog half vol is gebleven.

Vandaag kon ook de kachel weer urenlang uitblijven, na vanavond weer opgestookt te worden om behalve warmte te geven ook de bloemkool gaar te krijgen, plus ,als bonus, een kipfilet.

Tijdens het koken belde Jacob namelijk op en die had het over bami die hij zou eten en dat 

bracht me op het idee om mijn eten wat uitgebreider te maken.

Mmmmmm, zometeen ervoor gaan zitten.

Smakelijk eten en goede dromen straks gewenst.

Mien waar is mijn feestneus.

 In Oss vanmiddag bij het zien van al die mondkapjes die de mensen omhadden bij de supermarkt schoot me onmiddellijk dat liedje van Toon Hermans door het hoofd.

"MIEN WAAR IS MIJN FEESTNEUS"

Niet toevallig natuurlijk, want het is ook carnaval.

Het zien van al die gemaskerde mensen bracht me meteen in de stemming.

En ach ja, in de winkel mocht mijn eigen masker ook weer op.

Carnaval is het dit jaar tot nu toe continu en dat zal nog wel een tijdje zo blijven.

Zo wie zo deed het me wel goed om even ergens anders te zijn dan op mijn boot.

Carla was niet thuis, dat was eigenlijk mijn doel.

Erik kon ik daarna niet meer bereiken omdat mijn telefoon het niet deed, maar na de boodschappen vond ik het ook wel weer fijn om naar huis te gaan waar net voor de schemering de kachel weer aangemaakt kon worden en waar het eten nu al weer hapklaar is.

Mien waar is mijn feestneus? Maar ook........

Gert waar zijn je klompen?

Ze slingeren altijd buiten rond maar ik zie ze niet.

Hopelijk liggen ze ergens ondergesneeuwd en zijn ze niet gestolen.

Morgen of overmorgen zullen we het weten, want dan gaat het weer dooien.

Bon appétit gewenst voor wie ook nog eten moeten.

Bye bye, alaaf.

Tot besluit nog het plaatje van het begin van de dag hier, toen het binnen nog min negen graden was.

Kliekjesdag met diepvriesmaaltijden.

 Vandaag stonden er maar liefst vier pannen met kliekjes in de diepvries buiten.

Besloten ze allemaal te ontdooien.

Onder andere kwamen deze snijbonen tevoorschijn.

 Twee pannen met aardappelen en sperziebonen werden hierbij gevoegd en dit leverde één vol bord op plus nog vier bekers soep.

Nu staat de pan met pompoen op, waarbij het medegeefsel van Hannie, waar ik woensdag at, bijgevoegd is.

Intussen voel ik wel zoveel kou vanaf de noordelijke wand op me af komen dat er toch nog wat hout in de kachel gaat in plaats van hem gewoon laten uitsudderen wat ik meestal doe vlak voor bedtijd.

De wind is namelijk aangetrokken en dat merk je.

Onder andere doordat het hout er sneller doorheen trekt.

Maar overdag met een overweldigende zon en eerst nog minder wind ging het aanvankelijk zonder kachel, hoewel die in de ochtend eerst nog wel de min acht om moest buigen tot plus twintig, met behulp van de zon.

Vandaag zijn er drie mensen jarig uit mijn vriendenkring.

Maar geen van drieën heb ik ze rechtstreeks benaderd.

Bretagne is ook ver weg van hier en Zuid Brabant ook.

Jan in Oss was wel de bedoeling, maar dan moest ik vroeg zijn.

Ach, de taarten blijven in de diepvries wel goed en Anneke in Bretagne zal voor mij persoonlijk vast en zeker iets heel feestelijks brouwen als ik eindelijk weer eens haar grondstuk daar zal betreden.

Ondertussen ben ik vandaag een remake begonnen van een tekening die meerdere mensen willen.

Morgen verder kijken hoe die gaat.

Nu tijd voor het bord pompoen met rode kool en gestoofd varkensvlees.

BUONA SERA

Terug naar de middelbare school.

 Vandaag is bezoek geweest van Tonny Steenbruggen, mijn klasgenoot van de middelbare school.

Enkele weken geleden toen we elkaar tegenkwamen op de Veerweg hadden we dat plan opgevat.

Abusievelijk noemde ik hem toen Rik Steenbergen. Zo goed was mijn geheugen dus ook niet, maar Tonny maakte niet de indruk dat hij daarmee zat, met die onjuiste informatie.

Hij had een foto meegenomen van de vijfde klas, de eindexamenklas.

Grappig om hem en mezelf daarop te zien.

De drie mensen wie ik de foto voorlegde hadden mij nog niet geraden, en twee van hen dachten zelfs dat ik Tonny kon zijn. Ze hadden een paar opties.

Tonny wist zich van alle mensen op de foto de namen te herinneren.

Als hij ze noemde herkende ik ze ook weer.

Als leraar zijnde was hij natuurlijk ook erin getraind om namen te onthouden. Hij gaf 43 jaar biologieles in Uden en heeft vaak de afstand met Alphen fietsend overbrugd.

Altijd in Alphen blijven wonen.

                               Tonny

Hij wist zich van mij ook een anekdote te herinneren, dat iedereen moest zingen voor een soort zangexamen en dat ik dan ineens met een Duits lied aan kwam dat ik van het luisteren naar de platenspeler had geleerd.

Iedereen was perplex.

Volgens mij kreeg ik toen een tien en ik herinner me dat mijn ouders erg trots waren.

Puk, zoals we Tonny op school noemden vanwege zijn kleine gestalte, is opgegroeid op de boerderij en zijn liefde voor dat leven heeft hij bewaard. Binnenkort wil ik zijn erf betreden en onder andere zijn kippen aanschouwen, die hij in alle soorten en maten heeft en waarvan hij een bonte verzameling van eieren voor me heeft meegebracht.

 Ook bracht hij stoofperen voor me mee, die ik vannacht vorstvrij moet zien te houden. Ik denk net als de aardappelen onder een deken leggen.

Nu zit ik nog in T-shirt, maar het zal wel net zo gaan als vanochtend toen ik bij min vijf op mocht staan. De aardappelen die ik net geschild heb hebben nog geen spoor van bevriezing.

Het eerste bord, met sperziebonen en eieren heb ik zoals bijna gewoonlijk weer op.

De aanwezigheid van zon en de afwezigheid van wind maakten het binnen weer tropisch warm, terwijl de kachel vanaf elf uur geen houttoevoer meer kreeg.

Af en toe naar buiten was een oplossing om even af te koelen op mijn sneeuwterras.

Tijd voor bord twee.

Een fijne avond verder gewenst.

Met koude voeten in bed.

 Net terug van bezoek aan Hannie in Nuland.

Nu de kachel nog helemaal aanmaken vond ik niet de moeite waard omdat ik bij haar vanmiddag al heerlijk en overdadig gegeten heb.

Het zou alleen nog handig zijn om met de warmte van de kachel mijn koude voeten warm te krijgen, maar misschien lukt dat nu in bed met een paar droge sokken aan ook wel.

Vorige nacht waren ze zonder verwarmde steen warm gebleven, maar vaak is het zo: eenmaal koud blijven ze koud.

We zullen het meemaken.

Het was goed elkaar ook weer eens te zien, hoewel we elkaar dagelijks wel op de hoogte houden via de sociale media.

Vanavond in het donker was het uitkijken geblazen op de besneeuwde dijken, vanmiddag was het sneeuwpret bij de kinderen.

Vanmorgen eerst nog verder gegaan met de gisteren begonnen tekening.

Omdat de inkt begon te vlekken heb ik noodgedwongen het onderste gedeelte maar helemaal zwart gemaakt.

Ik weet niet hoelang ik nog met deze vorm van creativiteit doorga, maar oude kalenders zijn bij dezen bij mij welkom zolang de inspiratie duurt.

Voor straks een goede nachtrust gewenst.

Vierendertig graden verschil.

 Vanmorgen bij het opstaan stond de thermometer binnen op min acht graden.

Maar de wind was intussen uitgewaaid en het zonnetje stond aan de blauwe hemel.

Bij het naar buiten gaan kon ik rustig de dag begroeten, zonder door de snerpende wind teruggeblazen te worden.

Het was weer als normaal, dat de warmte snel de overhand kreeg nadat de kachel aan was.

Het werd zelfs later op de dag weer bijna sauna, zoals vanouds.

Maar liefst plus zesentwintig graden prijkte op de thermometer rond vier uur en het was beter niet meer houtjes in de kachel te doen. 

Vanmorgen was het dus vierendertig graden kouder.

Mijn tekening van gisteren met de twee cirkels afgemaakt en ook moest de daaraan voorafgaande nog een finishing touch krijgen.

Waar moet ik ze toch allemaal laten? Inmiddels zijn er al weer vijf klaar van die grote jongens.

Oplossing is om ze beneden neer te gaan hangen.

Dat betekent dat het daar behalve een slaapplaats ook een tentoonstellingsruimte gaat worden.

Zo wordt de ruimte dus meer en meer gebruikt.

Voor het eerst sinds de wintercrisis heb ik vanmiddag mijn horizon verder verbreed dan mijn loopplank.

Eerst beetje gezaagd, maar al gauw vond ik het prima in het dagschema passen om de fiets op te stappen richting Maasbommel voor boodschappen.

De fiets was daar niet blij mee want is met heel wat strooizout in aanraking gekomen.

Maar ja, de ketting moet toch binnenkort vervangen worden.

Daar hadden ze onder andere spinazie uit de diepvries, die thuis gekomen hier ook in de diepvries buiten kon blijven.

Maar even later kwam het zaakjes toch in de pan terecht 

Het eerste bord, samen met aardappelen is op, nu verder met de tweede ronde.

Toen de zon onder ging deed hij iedereen de groeten. Die breng ik dus bij dezen over.

BONNE SOIRÉE oftewel een genoeglijke avond.

Probleem sanibroyeur opgelost.

 Gelukkig, geen zorg meer over het kunnen bevriezen van de sanibroyeur.

Drie dagen lang me er druk over gemaakt en het bleek een kwestie van een moertje losdraaien . De verbinding met de WC zat niet met allerhande schroeven vast maar je kon hem er gewoon uittrekken.

Buurman Paul had ik gevraagd om mee te kijken en alleen zijn aanwezigheid al gaf mij de durf om aan het materiaal te gaan sleutelen.

Er was zich al wel ijs eromheen aan het vormen, maar wat erin zat was nog vloeibaar en ben ik aan het legen.Dit snap ik ook niet precies hoe dat moet maar er komt telkens meer uit. Het ding staat boven en nog maar even met die oude slaapzak eromheen zodat de rest vannacht niet kan bevriezen.

Mijn laarzen ook maar eens onder de sneeuw vandaan gehaald.

Boven de kachel zijn ze gedroogd en zo kan ik morgen eindelijk eens verder dan de loopplank komen.

Het warme eten nu voor de verandering vanmiddag twee uur genuttigd.

Kon ik een beetje warm worden, want de thermometer kwam niet verder dan negen graden, wat niet wegnam dat ik een aanzet heb kunnen maken voor een nieuwe tekening.

Intussen liggen de stenen weer op de kachel.

Net als vorige nacht hul ik ze in een hoes, waarna het geheel onder mijn voeten komt te liggen.

Het was heerlijk warm zo en zo zal het nu ook zijn.

Een vriendin bood me aan bij haar te komen slapen bij deze kou.

Deze gedachte had ik zelf ook al en kan nu uitgevoerd worden nu die machine veilig is.

Een van mijn rijkdommen is dat ik vele adresjes heb.

En warmte is een groter begrip dan alleen maar warme voeten.

Bonne nuit, welterusten straks.

Ik ga er vroeg in .

Vloerverwarming.

 De stenen die ik gisteren bij mekaar gezocht had om ze door de kachel verhit bij de poepmachine te leggen om die zo ontdooid te houden dienden vandaag vooral als vloerverwarming.

Dat hielp wel een beetje om de barbaarse omstandigheden te trotseren.

De temperatuur binnen in de bovenkamer is niet boven de tien graden uitgekomen.

De felle vrieswind buiten was daar debet aan.

Vanmorgen bij het opstaan was het min drie, uren later stond de teller zo.

De gemiddelde temperatuur vandaag.

Het was vandaag dus een dag van overleven.

Een beetje gebreid en weer veel met het woordspel bezig geweest.                                 

Een enkele keer naar buiten, heel snel, om beneden de situatie rond de sanibroyeur , zoals de poepmachine officieel heet, te bestuderen.

Ik heb het hele gevaarte maar nauwkeurig in een oude slaapzak gehuld. 

Die stenenoplossing is niet ideaal. Beter zou zijn het hele gedoetje los te koppelen, het water af te tappen en klaar. 

Maar daartoe reikt mijn technische vaardigheid niet. Het was ook niet mijn keuze om met dit soort apparatuur om te gaan. Zoveel mogelijk alles met de hand, dat is mijn instelling. Daarom geen auto, geen cirkelzagen, enzovoort.

Later kwam een vriend ook nog met de oplossing om al het water uit de WC te dweilen. Heb ik nog gedaan. Maar dat is bij een losse sanibroyeur niet voldoende.

Maar het eten is klaar, pan kan van de kachel en dan kunnen de stenen in plaats daarvan weer erop, zodat mijn voeten warm blijven.

                                                                 

Nog even een plaatje . Het lijkt een levend schilderij.

Zo was het uitzicht naar buiten.

Zo zag het er binnen vanmorgen uit.

Welterusten straks.

Help, het gaat vriezen in de benedenruimte.

 Hoe moet ik dit nu oplossen: Het gaat vriezen de hele week en in de benedenruimte staat de wc gekoppeld aan een chemibroyeur of zoiets. Dat is een apparaatje met een perspomp erin, dat de poep de riolering in perst.

Allemaal voor mij abracadabra, materie die ik heel mijn leven heb weten te vermijden tot Rijkswaterstaat me enkele jaren geleden ertoe dwong.

Gelukkig heeft André ervoor gezorgd dat zo'n ding er kwam en tot op heden werkt het nog ook.

Maar nu heb ik graag dat dat blijft werken en daarom moet er geen vorst in het apparaatje komen.

Vandaag een beetje al aan het experimenteren gegaan met stenen op de kachel verhitten en dan in de buurt leggen. Was een idee van Borg.

Het is nog niet zover.

Voordat het beneden onder nul is en blijft zal het nog wel minstens een etmaal duren en wie weet verzin ik er morgen nog wel iets beters op.

Ondertussen waart wind ook al guur rond mijn bovenkamer. Elke keer als de deur opengaat ga ik uit mijn textiel en vliegen de losse blaadjes papier door het huis.

Het is zaak vooral op mijn " kunststukken" te letten.

Wat dit betreft ben ik heel blij met de oplossing voor mijn tekening met de twee sterren die ik vandaag gevonden heb.

De linkse ster was te wit en nu past ie prima bij de andere na wat zwarte aanpassingen aan de randen.

Daarna is deze tot stand gekomen:

Bijna klaar, de magie straalt er vanaf.

Bibber de bibber. Geen sauna vandaag. Ook hierboven krijgt de windkou de bovenhand over de warmte van de kachel.

Na het eten maar snel naar bed en zo het goede hout bewaren voor als het morgen weer licht is.

De broccoli zal wel smaken 

Tot morgen.

Samen op stap.

Met Thea in Nijmegen had ik de afspraak om bij haar een fietstas op te halen, waar een andere vriendin die nu naar Frankrijk is verhuisd voor had gezorgd.

Om er helemaal heen te fietsen, en ook terug, zag ik tegenop en Thea zou het ook eventueel bij mij komen brengen.

Vanmorgen zou ze beslissen.

Maar ze heeft nogal een kwakkelende gezondheid en ze had een slechte nacht gehad.

Dus toch op de fiets richting Nijmegen en Borg vond het ook fijn dat we samen zouden gaan en Beuningen ligt op de route.

Daar hadden we Thea ook kunnen ontmoeten, maar de verbinding lukte niet en zo zijn we samen doorgereden naar haar huis.

Borg had wel zin om nog verder te fietsen.

Het werd een leuke ontmoeting bij Thea. Die twee lagen goed op één lijn .

De fietstas lag klaar.

We werden goed door Thea verzorgd.

Samen zijn we daarna nog tot Wijchen gereden, vanwaar Borg naar Beuningen terug reed en ik na boodschappen ook naar huis.

De tachtig kilometer fietsen ging gemakkelijk.

Voor iemand die straks er duizend of meer wil fietsen moet dit toch geen probleem zijn. Toch zag ik er tegeno.

Voor vanavond heb ik mezelf op een frietje getrakteerd. Dan hoeft die kachel weer niet aan om te koken.

Dit mag wel een keer na het broodje gezond dat ik vanmorgen nog met Borg nuttigde.

Mosterd bij de maaltijd.

 Vandaag is Borg gearriveerd, zoals ik gisteren aankondigde.

Een echte die- hard inderdaad, want het eerste wat hij deed was een duik nemen in het koude water.

Hij was nu ook met de fiets gekomen vanuit Beuningen.

Hij weet veel van planten in de natuur en wat daarvan eetbaar is en zo ging hij bij het opscheppen van mij van de bloemkoolmaaltijd even snel naar zijn fiets om uit zijn tassen het onderweg geplukte groenvoer te halen.

Dit was precies wat de maaltijd volgens hem compleet maakte.

Het grove blad op de foto is mosterdzaad, wat ook hier bij de boten weelderig groeit.

Ikzelf heb ook in die groene blaadjes gebeten en zo hadden we mosterd bij de maaltijd.

Vanmiddag hebben we ook nog samen aan het hout gewerkt. Zelf heeft hij met dat bijltje ook gehakt want thuis heeft ie een houtkachel.

Vannacht blijft Borg hier slapen.

Morgen fietst hij weer terug naar Beuningen.

Misschien rijd ik met hem mee want heb een halve afspraak in Nijmegen.

Een fijne avond gewenst.

Het water weer lager vanmorgen.

 Vanmorgen na het opstaan meteen naar de loopbrug gaan kijken en, tegen de verwachting in, stond het water weer lager, te zien aan mijn spreukenbordje dat minder onder water stond dan gisteren.

Bij het aanmaken van de kachel gebruik ik altijd karton. Maar net als gisteren was daar een mooi blanco stuk bij, dat mij inspireerde om nog vóór het ontbijt het begin te maken van een vierde zwart-wittekening.

Nu ben ik er eigenlijk met vier tegelijk bezig.

Je weet maar nooit wanneer eentje nu af is.

Maar eigenlijk is de boodschap hiervan dat je in het leven nooit kunt zeggen wanneer je ergens een punt achter mag zetten.....Er is altijd iets voor verbetering vatbaar. Je bent er nooit klaar mee.

De tekening met de twee sterren die hier al een week zo hing heb ik ook weer ter hand genomen.

Had veel mensen gevraagd wat ze ervan vonden.

Velen vonden het zo goed. "Niks meer veranderen".

Maar nu bedacht ik de sterren in te tekenen zoals dat met losse sterren gebeurde.

Toen het gordijn van de avond over mijn huis viel stond één van de sterren al te fonkelen.

De sterren hebben blijkbaar veel invloed op mij de laatste tijd, want in de mouw van mijn trui verschijnt er ook al één.

 

Bovendien kwam er een STERk verhaal uit mijn elektronische pen.

Om het hemelse walhalla in te komen moeten we onze eigen sterren voorbij zien te komen of erin kruipen.

De stralingen in ons zijn te voelen en het licht in ons is niet zomaar iets.

Het wordt aangestoken door het grote vuur, zoals ook een kaars alleen maar kan branden als daar verbinding mee is gemaakt.

Om te weten of ons vuurtje brandt hoef je echter nog geen ster te zijn.

Soms smeult het heus wel ergens in ons, maar heb je dat niet zo in de gaten.

Als je wat frisse wind door je ziel laat waaien wakkert dat vrij snel wel weer aan.

Vandaag was er ook bezoek van een torenvalk.

Zijn naam klopt want op elk hoog punt in de buurt streek hij neer.

Morgen komt er bezoek van Borg, hebben we afgesproken 

Hij is een echte die- hard.

Een fijne avond gewenst.