Complete verrassing voor Ageeth en voor mezelf.Naar Berkel Rodenrijs gefietst vandaag

 Daar zit ik nu ineens in huize Ageeth in Berkel Rodenrijs. 

We hadden al wel afgesproken dat we binnenkort elkaar weer eens zouden ontmoeten en ik dacht het zo te doen om in het kader van een voorrondje Nederland, voorafgaand aan de reis naar Frankrijk Berkel Rodenrijs aan te doen gevolgd door Friesland, Groningen en Oost Nederland.

Vanmorgen dacht ik er ineens anders over. Er stond een flinke wind uit het oosten en met deze trapondersteuning kon ik vrij snel een eind in die richting komen.

Misschien ging ik ook alleen maar ergens spelen, zoals dat op zaterdagen lucratief is. Niks afgesproken kun je altijd nog van gedachten veranderen.

Maar met die gewonde duim zou dat niet erg gemakkelijk gaan.

Na een speelproefje thuis had ik het apparaat toch maar in de fietstas gestopt. Het ging redelijk met negen vingers en de verwachting is dat de tiende meer mee gaat spelen op den duur.

In Zaltbommel was een marktje en een gezellige drukte, in Gorinchem was het heel druk en heel gezellig, maar ik kon me beheersen en koos voor lekker doorfietsen. Dat terwijl Ageeth nog niet gekeken had op haar smartphone.

Onverwachts bezoek komt echter altijd uit bij haar en ook nu  werd het een hartelijk en feestelijk welkom toen ik rond zes uur de poort kwam binnengereden.

Ageeth heeft sinds een paar weken twee schattige hondjes. Een ervan was niet thuis maar met de andere kon ik meteen kennis maken.

Ondertussen is mijn duim weer in het sodawater geweest, hebben we gegeten. Het journaal met verschrikkelijke beelden uit Oekraïne samen gezien.

Het houdt me bezig, de wantoestanden daar en de horrorscenario's, het leed van de mensen.

De hel is open en de duivel is losgelaten op aarde.

Maar dingen die gebeuren moeten moeten gebeuren. Het staat allemaal voorspeld in de Openbaring van Johannes.

Het goede zal tenslotte overwinnen, daar houd ik me aan vast .

Ziehier de eerste zonnestralen van deze dag die door mijn slaapkamerraam te zien waren toen ik nog niet vermoedde dat Berkel Rodenrijs mijn doel zou worden vandaag.

De ooievaars waren vanmorgen wel beide thuis toen de reis begon.

Een gezellige avond gewenst nog.

Achterstallig onderhoud.

 Vandaag kwam Annette uit Amsterdam op bezoek. Tussen de vorige ontmoeting en nu zit bijna drie jaar ook vanwege corona.

Er was dus sprake van achterstallig onderhoud.

Deze term werd kracht bijgezet toen Annette zich al snel op mijn jacht stortte, constaterend dat hier ook achterstallig onderhoud geen overbodige luxe was.

Voor een deel ziet het vaartuig er nu weer oogverblindend uit en het is goed mogelijk dat ik het dezer dagen weer helemaal blinkend ga maken.

Het past in ieder geval in het rijtje van mijn schoonmaakprojecten die ik nu heb zoals het wassen van slaapzakken en truien.

Annette is verwoed fotografe en op het eind van de Veerweg is een ooievaarsnest waarop van hieruit een ooievaar te zien was.

We zijn erheen gelopen, zij met haar hele wapenuitrusting waaronder een statief en ik met mijn smartphone.

Goed en wel had ze alles uitgepakt en was ze klaar voor de opname toen de vogel zijn vleugels spreidde en wegvloog.

Ondertussen had ik hem wel op de gevoelige plaat gekregen, maar deze foto haalt het natuurlijk niet bij wat een professionele camera ervan kan maken.

Annette heeft hier het nakijken:

           De vogel is gevlogen.

Maar de maan vanavond was geduldiger.

Die liep niet weg toen Annette haar kijker op haar gericht hield.

De zon ging ook weer onder na een prachtige dag.

Hier zaten we vanmiddag in de warmte. Ik deed wat aan wol spinnen, zij las de (papieren) Volkskrant.

En ondertussen deden we dus aan achterstallig onderhoud.

Een half uur geleden, rond negen uur ,is Annette weer in de auto gestapt. De routeplanner gaf een uur reistijd aan.

Voor mij staat er meestal acht uur fietsen voor om bij haar huis in de buurt van De Meer, het vroegere Ajaxstadion te komen .

Het is vandaag met mijn duim goed gegaan tot nu toe.

Na het sodabad vanmorgen was er even pijn maar niet lang.

Afgelopen nacht was weer even paniek omdat hij opspeelde,waarna een ibuprofen de zaak kalmeerde.

 

Een pijnloze nacht is mijn wens voor iedereen.

Minder onzeker na consultatie huisarts.

                 Een mooie avondlucht.

          

 Er was  mogelijkheid vandaag om André te

 vergezellen naar Friesland waar hij een afspraak had. In kon met mijn hand toch niet veel doen hier en André zou het fijn vinden.

Maar de duim speelde erg op vanmorgen en dat gaf de doorslag om kordaat de telefoon te pakken en een afspraak te maken met de dokter in Maasbommel.

Om kwart voor elf kon ik al terecht.

Mijn voorband stond nog steeds lek.

Gisteren op en neer naar Beneden Leeuwen had ik het met een paar keer pompen gered en vandaag lukte dat gelukkig ook.

Het doktersbezoek was kort. Hij keek er alleen maar naar vanaf een afstandje en concludeerde dat het er niet slecht uitzag. Geen reden om in te grijpen. Een klein beetje ontsteking wel maar niet alarmerend.

Het enige wat hij me aanraadde was een sodabad.

Waar ik eergisteren aarzelend mee begon deed ik nu zoals het hoorde en hij het me aanbeveelde: twee keer per dag tien minuten.

Het resultaat van de eerste keer was dat er pus uit de wond kwam en dat luchtte letterlijk en figuurlijk op.

De tweede keer werd de wond alleen maar schoner.

In ieder geval ben ik nu zelf weer geruster op een goede afloop.

En wie weet blijft de pijn nu ook minder.

Zojuist weer eten gekookt op een buitenvuur. Met die zon van vanmiddag is het hier binnen warm genoeg zonder kachel. Bovendien gaat het koken op een barbecue sneller.

     Het vuur grijpt om zich heen!

Buiten  aan de hemel heeft de maan plaats genomen.

Een romantische avond gewenst.

Wat is er aan de hand?

 Moet je toch eens kijken wat hier allemaal ligt!

Twee soorten pijnstillers, twee doosjes met pleisters, het ene met gewone en het andere met desinfecterende. En dan ook nog een tube met desinfecterende zalf.

Wat is er toch aan de hand?

Ja, die duim nog steeds. Die heeft vandaag tot nu toe voor veel meer onlustgevoelens gezorgd dan gisteren omdat ie meer pijn deed.

Gisteravond toch nog voorzichtig een sodabad genomen. Misschien dat hij daardoor meer opspeelt.

Hij lijkt er iets beter uit te zien maar een foto hier zou toch nog voor menige lezer geen prettige reactie geven.

Vanmiddag boodschappen gedaan in Beneden Leeuwen. Behalve al dit farmaceutische spul stonden er ook groentes en aardappelen op het programma.

Die laatsten zo groot mogelijk, want dat schillen gaat ook heel moeizaam 

Maar dat is inmiddels, tien over zes gebeurd en een grote pan met eten staat op de kachel.

Bert komt er zo aan en André is ook uitgenodigd voor de " Bourgondische maaltijd van wortelen, aardappelen en prei".

Het hakken van grote stukken hout deed ik nog even vanmiddag, maar mondjesmaat.

Grote dreunen dreunen ook na in mijn duim.

Een smakelijk eten is mijn wens. Eet maar niet buiten vandaag om geen saharazand op je bord te krijgen. 

Duimblessure hinderde verjaardag bijna niet.

 Vannacht vroeg ik me nog af of ik niet alsnog vandaag op mijn verjaardag naar de dokter zou gaan. Dankzij een paracetamol had ik weinig last , maar je voelt m toch.

Maar vanmorgen toen de pleister eraf ging zag het er redelijk uit en met een nieuwe pleister had ik vandaag zo weinig last dat het verjaardagsgevoel overheerste en ik mijn gasten ontspannen kon ontvangen.

De mensen kwamen mooi verdeeld over de dag.

De eerste kwam rond tien uur, de laatste vertrok rond zes uur. 

En er waren natuurlijk heel veel appjes en ook enkele bellertjes.

Ageeth uit Berkel Rodenrijs had de mooiste inzending.

          Het lijkt hier wel of ik er zelf woon.

Het was acht uur dat ik bovenstaande schreef.

Toen ging de telefoon en stond Andries bij de loopplank samen met Ellen,zijn vriendin. Het was donker binnen en ze dachten dat ik misschien bij de buurman was........

De kaarsjes gingen aan en even later zaten we gezellig aan de thee en het gebak, dat mij als extra toetje ook wel paste.

En nu, tien uur ,lig ik in bed met een duim die weer meer zeer doet.

Toch maar in het sodawater ermee?

Speciaal nog aan Hanny gevraagd of ze het mee wilde brengen vanmorgen.

Morgen lees je wel hoe het afgelopen is.

    WELTERUSTEN 

Dokter ja ,dokter nee, dokter ja, dokter nee.

 Vandaag stond net als gisteren in het teken van mijn gewonde duim.

Bij alles wat ik deed keek ik neer op die onheilspellend eruit ziende vinger.

André raadde me aan toch even naar de dokter  te gaan toen hij hem rond tien uur zag en ik heb tot drie uur overwogen om de stap te nemen naar Maasbommel.

Maar nee, weer te eigenwijs.

Of André pleisters had, was mijn vraag. Maar nee, hij had er ook geen en wilde ze vandaag gaan kopen.

Maar in de auto moest een verbandtrommel liggen, en ja, tussen al die zwachtels zat ook een pakketje pleisters.

Uiteindelijk met een pleistertje om voelde het toch veel beter, alleen al doordat de wond voor mezelf uit het zicht verdwenen was.

Deze foto zal ook de lezers minder afschrikken dan die grootschalige van gisteren.

Iemand meldde al dat hij ongepast werd bij het zien ervan op de blog.

Ook vertelde hij dat ik de wond met jodium had moeten behandelen.

Dat wist ik wel, maar ja, dat heb ik ook helemaal niet in huis.

Ook mijn reizen gaan altijd zonder een pleister of ander EHBOspul in de bagage.

Dus toch mijn leven maar beteren op dat gebied.

Intussen is de warme maaltijd weer binnen, twee borden uit deze volle pan, die voor het eerst weer op een buitenvuur heeft gestaan.

De houtkachel was alleen vanmorgen even aan.

Nu weer bijtijds naar bed in de hoop dat mijn duim niet zeerder gaat doen dan nu.

Afgelopen nacht heb ik een paracetamol genomen.

Morgen verwacht ik aardig wat mensen want een gedenkwaardige dag, mijn verjaardag namelijk.

Een gezellige avond gewenst.

Ai ai ai....de zaag schoot uit..... in mijn duim.

 Het kan niet altijd goed gaan, zei ik tegen André die ik mijn gewonde duim liet zien.

Ook hij vond het er akelig uitzien en had het over naar de dokter gaan.

Het resultaat van een uitgeschoten zaag.

Hij had me wel naar een weekenddokter gebracht als ik dat gewild had, maar zoals gewoonlijk was ik weer afwachtend om stappen te nemen als er iets mis is.

Ik volhardde in schoonzuigen van de wond, waar af en toe bloed uit kwam.

De pijn is verder wel meegevallen vandaag en voorzichtig ben ik weer kleine werkjes als breien en het dichtnaaien van een slaapzak gaan doen en af en toe een bijlslag op de gezaagde stukken hout.

En verder is het heel spannend hoe de reactie van de duim is.

Het meeste deel van de dag dacht ik dat de duim het zonder medische ingreep wel zou redden.

Maat toen ik even lag vanmiddag en nu ook weer voel ik de duim weer wat meer.

Benieuwd hoe ik de nacht ga doorbrengen en of de pijn niet nog erger wordt.

Morgen kan ik dan in ieder geval naar mijn eigen huisarts als bij het opstaan blijkt dat het slechter werd in plaats van beter.

Een rustige nacht is mijn wens.

"Hé Gert, wat ben je ver van huis."

 Vorige week werd het Uden ipv het voorgenomen Ede, maar vandaag is het plan niet veranderd.

De wind was flink, zuidoostelijk en vooral in de rug. Twee een half uur heb ik er over gedaan.

Sinds dat ik in september in Nederland ben is dit de derde keer in Ede en dus wist ik mijn plekje op de markt waar ik toen ook stond weer te vinden.

Goed en wel had ik een paar liedjes gespeeld en nog geen geld in het mandje, werd ik aangesproken door iemand.

Mijn eerste gedachte was: "Oh jee, daar heb je al iemand van de handhaving".

"Hé Gert, wat ben je ver van huis?",zei die persoon terwijl hij een muntje in zijn hand had.

Het bleek iemand uit Oijen, aan de overkant van de Maas.

Met zijn vrouw was hij een dagje uit in Ede.

Ze kennen mij wel, maar ik wist echt niet wie ze waren.

Toen ik na de eerste speelronde van een uur naar de fiets ging om daar accordeon en klompen weg te stoppen om daarna naar de HEMA te gaan voor mijn welverdiende koffie sprak de marktman daar in de buurt mij ook aan.

Hij kende mij omdat hij in Oss ook heeft gestaan. Nu niet meer .

Verrassend en onverwachts om zo'n man dan ook zo ver van huis te treffen.

De herinnering aan hem werd wel opgewekt.

Ik mocht mijn accordeon wel bij hem achter zijn wagen zette, maar ik ben niet bang dat ze hem uit de fietstas halen.   Tot het natuurlijk een keertje wél gebeurt.

Het was zoals verwacht gezellig druk in het centrum.

Zo vlak voor de verkiezingen waren veel mensen van de verschillende partijen van de partij om reclame te maken. Er werd van alles lekkers aan de mensen uitgedeeld.

Zo kreeg ik van de een vijf euro aangeboden, van een ander een beker warme chocolademelk met slagroom, van weer een ander(e partij) een mandarijntje.

De folders waar iedereen mee stond te zwaaien kon ik allemaal afwimpelen met " Ik woon hier niet".

De eerste paar uur van het optreden liep het wat minder dan dat ik de laatste tijd gewend ben. Kwam ook door draaimolenconcurrentie waarschijnlijk. Maar tijdens het laatste speelblok sloeg de vlam wel in de pan en had ik de sleutel tot het publiek gevonden.

Toen het vijf uur was en mijn collega marktman zijn stand al helemaal leeg had stapte ik weer op de fiets voor de terugreis 

Die bleek twee uur en drie kwartier te gaan duren, iets langer dan de heenweg.

Maar de wind was afgezwakt en had ik gedeeltelijk ook weer mee.

Desalniettemin had ik heen én terug last van vermoeidheid 

Thuisgekomen om half negen moest alles nog gedaan worden:kachel aan, aardappelen schillen, eten, blog schrijven.

En ik was bek af 

Maar het is volbracht ongeveer.

Ik mag zometeen lekker weer slapen.

Of mijn buren de ooievaars nu ook al in hun hoge nest liggen weet ik niet.

Ze waren vanmorgen toen ik wegfietste thuis.

Onderweg viel mij deze bijzondere bloemschikking op.

Voor wie dit vanavond nog leest is een goede nachtrust mijn wens 

Carla jarig. In Alphen vanavond nog bij Jozef op de koffie geweest.

 Vandaag 11 maart is de dag van Carla's verjaardag.

Van die ongeveer veertig jaar dat we elkaar kennen heb ik niet veel edities ervan gemist.

Ook vandaag was haar huiskamer weer bevolkt met prettige mensen waar je goed mee kunt praten.

De meesten ervan ken ik.

Haar tuin wordt dit jaar nóg bloemvoller dan andere jaren, zo ziet het er naar uit.

Het waaide flink op de heenweg, die weer via een omweg en de pont van Lith moest gaan en daarom wel een uurtje in beslag nam.

Deze knobbelzwaan zat geduldig langs de weg.

Ook vanavond op de terugweg zag ik ze nog zitten op die plek.

Veel meer vogels heb ik vandaag gezien.

Vanmorgen rond negen uur zwom er in de Maas een hele rits meeuwen van wel een kilometer 

lang.

In de boom voor me zaten eksters en kraaien.

Om de laatste pont van Lith te halen moest ik rond zeven uur de terugtocht weer aanvaarden, maar met wind mee was ik half acht alweer in Gelderland.

Met de gedachte dat ik eigenlijk nog wel eten wou klaarmaken ondanks de soep en de broodjes waar Carla haar gasten vanavond op tracteerde, zag ik daar in Alphen een zekere Jozef lopen met zijn hond.

Hij nodigde me uit op de koffie, maar ook had hij eten in de aanbieding.

Het werd een onverwachte gezellige afsluiting van de dag, want zijn dochter Benthe van negen was nog op en die vond het ook reuze leuk dat ik kwam.

Daar komt ze me koffie brengen

Hun hond, een Duitse herder heeft iets tegen mij.

Waarschijnlijk is hij een keer geschrokken van mijn accordeon en sindsdien komt dat trauma telkens terug als hij me ziet.

Maar ik heb het overleefd, hij is me niet aangevallen, hoewel je als je hier zijn ogen ziet dat wel zou denken.

Zo was ik rond negen uur weer thuis, hoefde niet meer de kachel aan te maken om eten te koken en kon meteen het bed in om onder andere dit verslag te maken.

Nu ga ik daar ook slapen is de bedoeling. Net als vorige week zaterdag is Ede weer het plan voor morgen.

Toen werd het Uden .

Wat het morgen wordt lees je dan weer .

               WELTERUSTEN.

Houd moed,houd moed, het komt (n)ooit weer goed.

 Een vriendin van mij zei altijd voor de grap: " Houd moed, houd moed, het komt NOOIT meer goed".

Maar nu kan ik er serieus aan toevoegen dat het OOIT weer goed komt.

Want zie, een teken in de hemel van Kiev, de stad waar de hele wereld vol afschuw en angst op gericht is dezer dagen.

 

Een engel zie ik erin die naar ons knipoogt.

De duivelse machten doen hun werk op aarde, zoals de Apocalyps, de Openbaring van Johannes beschrijft.

Het gaat allemaal nog veel erger worden ook.

Maar laten we niet vergeten dat dit allemaal tijdelijk is. Uiteindelijk wordt alles veel beter dan dat het nu is.

Zo is mijn geloof en daarom was ik blij met bovenstaande foto die een vriendin mij stuurde.

Daarnaast was ik bezig geweest om van de oostelijke houtwal nóg meer een puinhoop te maken.

De nog enig overgebleven spreuk vertelt over houvast aan de aarde, maar die aarde bibbert ook en zoals mijn houtstapel worden meer bouwwerken platgegooid.

Het is allemaal nodig om weer nieuwe en stevige bases te bouwen, zoals hier:

Het eten was allemaal op,dus ik moest er op uit om boodschappen te doen, hoewel niet veel zin.

Maar in Beneden Leeuwen trof ik een supermarkt met een overvloed aan levensmiddelen. Niet overal in de wereld is wat voor ons vanzelfsprekend is dat daar ook.

De groetjes van deze narcissen die ik onderweg tegenkwam.

Fijne avond.

Houtmuur afgebroken. Alles ligt nu droog binn

Jarenlang was deze houtwal de oostelijke begrenzing van mijn domein.

Maar vandaag besloot ik plots om het kurkdroge hout naar binnen te brengen.

Nu ziet het er zo nog uit.

Er komt een nieuwe stapel voor in de plaats van vers hout dat nog op de kant ligt.

Mijn badkamer is nu weer volledig  benut.

En de gasten die blijven slapen hebben iets om tegenaan te kijken.

Ook heb ik vandaag mijn nieuwe zonneoplader getest.

Hij laadt onvoldoende vind ik.  Vergeleken met de vorige die ik had ,die niet meer functioneert gaat het maar half zo snel .

Proberen een betere te vinden nu het reisseizoen weer aangebroken is.

De warme maaltijd is een verzameling van de restjes van de laatste dagen.

Ga ik nu aan beginnen.

Fijne avond gewenst.

Hard tegen hart.

Als hart tegen hart botst kan het hard gaan.

Als de een niet snapt wat de ander in het vaandel draagt kan de emotie hoog oplopen.

Een plotselinge punt als de lijn verbroken is.

Liever heb ik dat alle lijnen heel blijven, maar dat is een illusie.

Gebroken en verbroken maar toch wel heel, op een andere manier.

Het lijntje met boven blijft het belangrijkste.

Een beetje onrust vandaag, gevoed door een discussie per telefoon werd gevolgd door een vredig middageinde.

Doel vandaag was om een klos donkere wol bij elkaar te spinnen . Dat is gelukt.

             Een schaap op een schaap.

De streng ligt nu in een emmer zout water en morgen komt hij er vetarm uit en na drogen kan ik dan met pand twee beginnen.

Behalve een uitstapje naar Maasbommel voor wat boodschappen ben ik vandaag weer op het terrein gebleven.

Onderweg stonden deze uitnodigende stoelen.

Vanaf thuis was vanmorgen deze grote zwerm meeuwen te zien.(of wat zijn het?)

    Ook op het land verzamelden ze zich. Zou het een "speciale operatie" zijn die ze voorbereiden?

Zojuist kreeg ik van mensen in Italië, vlakbij de St Bernard, een filmpje van een optreden van mij daar, twee en een half jaar geleden.

Ze hadden er een ander geluid bij verzonnen.

Wie weet brengt mijn fiets mij weer een keer naar de mensen hier en ook natuurlijk naar deze prachtige vallei .

Zonnige groetjes uit Alp(h)en voorlopig.