de bramen gehaald, operatie Kees geslaagd.

 Vanmorgen kreeg ik bericht van Marion dat haar echtgenoot Kees met succes geopereerd is aan zijn hart na een ingreep van zeven uur. Dat is een pak van mijn hart.

Deze ochtend ontwaakte ik in het tuinhuisje. Daar was ik gisteravond al snel heen gevlucht nadat mijn ongewenste gasten in het kamertje naast me aan het knikkeren leken, zo fel en geestdriftig waren ze bezig. Het voornemen om vandaag de zaak daar eens leeg te ruimen en te kijken waar ze mee bezig waren is vandaag niet ingewilligd. Een ander voornemen wel. Al zeker vier jaar geleden had ik wat essen geveld en het gezaagde hout daar beneden in het ravijn opgestapeld.

Aangezien ik sindsdien geen winters meer op deze plek heb doorgebracht is het hout al die tijd blijven liggen en helemaal niet zichtbaar meer, want overwoekerd door bramenstruiken.

Vandaag trok ik de stoute schoenen, dat wil zeggen laarzen aan en ben heel voorzichtig de schuine helling af gegleden, me vasthoudend aan een pluk gras of een bremstruik, ondertussen turend naar waar ongeveer de plek moest zijn waar ik toen de stapel gemaakt had.

Toen ik het gevonden had ben ik heel voorzichtig al die balkjes naar boven gaan gooien, goed uitkijkend om niet te vallen. Dat gooien moest ik ongeveer vijf keer herhalen tot het hout boven op de vlakte was, waar ik ze verticaal neerzette om ze zoveel mogelijk zon te geven.

De helft vanmorgen gehaald, de andere helft vanmiddag.

De hele oogst staat hier te drogen.

Het harde (essen)hout zal binnen de kortste keren droog zijn, zeker als ik morgen met de bijl de stukken in vieren of zessen ga splitsen.

Het voornemen om met het hout bezig te gaan maakt deel uit van de voorbereiding op koudere en nattere tijden. Zaterdag wordt er al regen verwacht.

Er is ook nog wel een voornemen om naar Spanje te gaan en/ of een toernee te maken naar de Provence, maar veel regen en kamperen is geen goede combinatie. Bovendien heb ik de smaak te pakken van het hier zijn op deze geweldige plek, die ik weer ten zeerste waardeer.

De vlinderstruik is nu juist in volle bloei, wat eigenlijk toch in juli of augustus moet zijn? Een waar insectenleven speelt zich erop en eromheen af. Een mooi filmpje heb ik ervan gemaakt dat op de status van Whatsapp te zien is straks.

Wat is de naam van dit mooie insect?

Een prettige avond is mijn wens. Ik ga weer slapen straks in het tuinhuisje, vanwaaruit ik het vanmorgen zo licht zag worden:

    

        W  e  l  t  e  r  u  s  t  e  n         straks.

Ongewenste gasten maken me wakker. Kees hartoperatie vandaag. Driekwart trui heerlijk warm.

 Als na een zonovergoten dag de zon mijn plekje verlaat wordt het snel heel kil. Tot dat moment was ik naden aan het dichtnaaien van mijn nieuwe dikke wintertrui. Nou, als ie klaar was had ik hem meteen aangedaan, maar ook nu hij voor driekwart af was voelde hij al weldadig aan over mijn lichaam.

Het was vanmorgen twijfel of ik naar de markt zou gaan in Lamastre of weer net als gisteren de hele dag van de zon genieten op mijn terrein. Het was kiezen tussen wat doe ik het liefste en wat is het beste wat ik doe. Het werd de keuze om me in de mensenmassa te begeven met de accordeon, hoewel het veel rustiger was dan in de vakantiemaanden juli en augustus. Het was ook een test of mijn oor het nog steeds goed zou blijven doen. En dat deed het. Wel was er veel minder animo van de mensen naar mij toe dan ik gewend was in die drukke periode, maar dit is toch veel beter dan andersom. Er waren tussen het spelen door ook ontmoetingen met bekende en onbekende mensen. Ook met een vrouw die ik pas herkende toen ze haar ex-man noemde. Zo met haar huidige vriend kon ik haar niet plaatsen. Heb een slecht geheugen voor gezichten.

Wim was moe want had de hele nacht niet geslapen. Hij had gisteren gelast en teveel in het vuur gekeken. Vannacht deed het nogal pijn.

Zelf werd ik vannacht wakker gemaakt door het geluid als van inbrekers. En dat terwijl ik niet goed hoor. Twee keer hard op de wand boksen was niet genoeg om het ongedierte te doen vluchten. Daarvoor in de plaats nam ik me voor om als ze voor de derde keer zouden beginnen ikzelf zou gaan vluchten, het tuinhuisje in, om daar verder te slapen. Ook had ik ze de gifbeker gegeven. Het bleef stil en het schaaltje is leeg gekomen.

Vanmorgen kreeg ik bericht van Marion, de vrouw van Kees, dat de hartoperatie van haar man vandaag plaats vindt tussen half zeven en twee. Een week geleden werd hij plotseling onwel en ze waren net op tijd bij de eerste hulp.

Kees en Marion zijn de vrienden die in Italië bij het Lago di Orta wonen. Op weg hiernaartoe had ik ze daar in juni bezocht.

Een gecompliceerde operatie dus en ik hou mijn hart vast

Inmiddels is het wart over acht en de duisternis valt. Voor het slapen gaan schaapjes tellen doe ik maar niet. Aan de overkant zijn het er heel wat, die net nog de zon opzochten.

De status van Whatsapp toont een filmpje ervan.

Welterusten

              B o n n e   N u i t .

Ontbijten op mijn balkon, breien in de zon en bramenvuur op het randje.

 Goedenavond. Half zeven, de zon is al een uurtje weg van mijn plek, maar schijnt nog mooi aan de overkant. Ook de rook is hier verdwenen van het bramenvuur dat ik op het eind van de middag had aangelegd. Wat ik vrijdag rond het tuinhuisje heb weggesnoeid is nu in ieder geval opgeruimd.

Een beetje gewaagd vond ik het wel in deze tijd die de herinnering nog draagt van de vele bosbranden in deze omgeving. Vooral was ik bang dat de rook de passerende automobilisten in het oog zou springen en dat er ineens een paar agenten het terrein op zouden stormen om het vuur en mijzelf te lijf te gaan.

Het vuur was letterlijk en figuurlijk op het randje, want een paar keer heb ik in moeten grijpen met water om de zaak niet te laten ontsporen. Maar het is allemaal weer mooi uitgegaan en de rook was met wat bluswater weer spoedig verdwenen. Een filmpje van de bramenverbranding is straks te zien op de status van Whatsapp.

De dag begon heel mooi met een ontbijt op mijn balkon.

En op het terras werd later op de ochtend koffie geschonken. Lekkere bastognekoeken maakten het feest compleet en het laatste woord van puzzel nummer zeven kwam bij de eerste slok koffie al opborrelen uit mijn hersenen. Het was dus ware oploskoffie die ik dronk.

Voordat het koffietijd was, was ik even weggeweest naar de blogplek om er Studio Sport Eredivisie te zien van gisteravond. Mooie wedstrijd waren het.

Nu hoef ik er misschien niet naar toe voor mijn dagelijkse huiswerk, want tot nu toe kan ik alles nog thuis afwerken. De bereikbaarheid heeft vaak met het weer van doen.

Voordat het dus niet meer gaat neem ik afscheid voor vandaag om morgen weer verder te gaan. 

Maar eerst nog hier een glimp van de zon aan de overkant. Rond acht uur morgenochtend verschijnt hij hier weer om mij te verwarmen.

     À    D e m a i n  .

Paard komt naar de blogplek. Een rustige dag thuis.

 Goedenavond. Zit ik hier op de blogplek en ineens hoor ik een geluid. Het paard is op bezoek gekomen dat ik meestal een kilometer naar beneden richting Lamastre zie grazen. Een majestueuze knol vind ik het.

Gezellig dat hij even hier komt grazen en het komt mooi uit want ik was op zoek naar bewegende beelden. Straks op de status van Whatsapp zie je hem zijn kostje bij elkaar scharrelen.

Het was verder een rustige dag thuis vandaag. Heerlijk in het zonnetje, dat je nu niet meer hoeft te ontvluchten. Maar ik zag nog een foto van in de zomer. Wim had een pet in de aanbieding waarop een ventilator op zonne-energie bevestigd was.

Als je in de zon gaat staan begint de ventilator te draaien.

Behalve paarden tref ik hier op deze plek ook walnoten. Ik zit nu onder de boom en moet uitkijken dat ik ze niet op mijn hoofd krijg. 

Ook onderweg tussen Lamastre en thuis staan notenbomen, en in mijn fietstassen kan heel wat in.

En ondertussen hoor ik weer heel wat geluiden van het paard dat door het struikgewas heen marcheert. Ook kwam er een auto over het pad waar ik midden op zit. Ik meteen de koffer van de accordeon aan de kant, die als stoel fungeerde, zodat ze er door konden. Het was Nicolas met zijn vrouw en twee schattige kinderen. Ze waren aanvankelijk verbaasd dat ze mij zagen, maar toen ik uitlegde dat ik hier bereik had begrepen ze het. Hij is boer en pacht vele landerijen hier, ook het land van Yvon en Olivier, de overburen. 

Het begint alweer te schemeren. Sterker nog, het is al donker.

Ik ga er een eind aan breien wat betreft dit verhaal. Vanmiddag ben ik ook begonnen met het afmaken van de dikke wintertrui van alleen maar zelfgesponnen wol. Afgelopen winter was ik daar in Nederland mee begonnen en op reis hiernaartoe is hij een heel eind afgekomen, op de hals na. Dus ook hier ga ik een eind aan breien.

Een prettige voortzetting van deze avond is gewenst.

Hoera, weer lol in het spelen, want oor stoorde niet. Wim van alle markten thuis: is ook goochelaar.

 Zoals te verwachten was, was het daar boven op de hoogvlakte een kille bedoening. Wim zei al meteen bij aankomst:"Waren we maar niet gegaan".

Dat kwam wat hem betreft wel uit, want er was weinig animo voor zijn stand en hij stond zich daar te vervelen in de kou.

Voor mij was het anders. Toen ik eenmaal aan het spelen was werd ik warm van alle blije reacties van de mensen. Ik ging dit keer eens tegenover Wim staan en liet hem alvorens te beginnen dit bordje van mij zien.

Het was mooi te ervaren dat ik weer wat mocht brengen op de markt.

Maar het meest was ik nog verheugd door het feit dat mijn oor me niet stoorde. Toen ik pauze nam en op weg was naar de koffie liep ik haast te dansen over straat en mijn blijdschap werkte aanstekelijk op de mensen die ik tegenkwam en op het horecapersoneel.

Na afloop trakteerde ik Wim op zijn dik verdiende koffie, waarbij hij me liet zien dat hij ook bedreven was als goochelaar. Hij toverde een muntje weg dat hij in zijn arm drukte.

Ik trapte er in en zie hoe hij er schik in heeft.

Inmiddels is het kwart over negen in de avond en ik sta weer in het pikkedonker op de blogplek.  De accu raakte leeg.

Afsluitend wil ik nog een prettige avond wensen.

B o n n e    S o i r é e .

Rustige dag met sprookjesachtige taferelen. Minder pijn in mond. Morgen heel vroeg op.

 Het was een rustige dag vandaag. Maar even geleden is vast is komen te staan dat Wim en ik toch naar de hoogvlakte gaan morgen. Dat maakt onrustig, want daartoe moet ik morgen op een onmenselijke tijd het bed uit. Er was twijfel of we wel zouden gaan, want Wim vond het te koud daarboven op duizend meter hoogte. Maar zojuist schreef hij dat de afspraak toch doorging. 

Natuurlijk kan ik nog zeggen, ik ga niet, maar ik vind ook dat je iets over moet hebben voor iets wat een opoffering van je vergt maar tevens zijn mooie kanten heeft. Onder andere zal Jean Marc er ook weer staan met zijn houten, zelfgemaakte voorwerpen, manden en dierenhuiden. Afgelopen maandag tijdens mijn laatste etappe van mijn reis trof ik hem aan tafel in Saint-Agrève, waar hij zat te eten na afloop van de markt die hij daar gedraaid had. Hij had me toen uitgenodigd voor de koffie. Hij zei toen nog dat hij tot en met december de markt van Le Chambon sur Lignon blijft doen en dat er daar altijd veel animo blijft.

De ochtend op Les Costilles begon met een betoverend spel van optrekkende wolken die langs de bergwand aan de overkant zich voortbewogen. Op de status zie je er iets beweging in, maar hier zijn alvast wat plaatjes.

 

Vanmiddag ben ik op bezoek gegaan bij Yvon en Olivier, aan de overkant.

Yvon wordt steeds krakemikkeriger helaas. Samen op stap gaan is er niet meer bij. Olivier is nog steeds trouw buschauffeur en brengt elke dag twee keer kinderen van en naar school. Rond vier uur pakte hij zijn spulletjes weer om naar de school te rijden.

Het is inmiddels zeven uur en het regent niet op de blogplek zoals de afgelopen dagen. Dat is wel zo handig voor mij. Ga nu thuis ook mijn spulletjes klaarmaken voor de dag van morgen.

Een goede nachtrust is mijn wens maar eerst een prettige avond.

B o n n e    S o i r é e .

Ps. Met mijn mond gaat het steeds beter, na de trekkingen van gisteren. De prothese zit goed.

Ai ai, mond doet zeer. Zit weer op de schopstoel, lucht door en door grijs.

 Goedenavond. Net als gisteren is de lucht weer heel dreigend boven het plekje waar ik zit om mijn verhaal te schrijven.

Maar ik zit wel weer met een mond vol tanden, die nu nog wel pijn doet.

Het tandartsbezoek is achter de rug. Er moesten vier overgebleven tandwortels verwijderd worden. Tot mijn verbazing ging degene, waarvan ik dacht dat dat moeilijk zou zijn heel gemakkelijk eruit, terwijl een andere veel moeite kostte, wat ik niet verwachtte.

Waar ik ook niet op gerekend had was dat het na afloop, toen de verdoving uitgewerkt was, nog wel pijn kon gaan doen. Dat is nog steeds het geval.

Wat ook het geval is, is dat ik gevlucht ben voor de hevige bui die is gaan vallen. Ik zit onder het afdak van mijn buurman Dédé, die nog steeds in het ziekenhuis ligt.

Vanmiddag is Wim op bezoek geweest en we hadden onder andere gefilosofeerd over wat het ergste is: Niet weten wat je doet of niet doen wat je weet.

Ontdekt dat de vlinderstruik die op mijn terrein staat toch is gaan bloeien, al is het wat laat, en dat de vlinders het ook in de gaten hebben gekregen.

op Whatsapp status zie je de vlinders fladderen

Intussen, kwart over zeven, regent het nog  steeds, maar ik blijf maar even wachten, het zal toch wel weer droog worden, neem ik aan, en dan naar mijn blogplek fietsen en het huiswerk afmaken........

..........maar, op de blogplek werd ik wederom overvallen door regenwater en dat kan ikzelf nog wel hebben, maar niet de smartphone. Dus naar huis dit keer. Piet is daarna weer ingesprongen.

Intussen is het half tien in de avond en pikke donker. Ben naar de blogplek gereden, want het verhaal klopte nog niet helemaal qua foto's. 

De lucht net voordat de eerste bui ging vallen, heel indrukwekkend.

Toen het nog wel droog was en ik voor het eerst op weg was naar deze plek viel mijn blik op dit schapentafereel aan de overkant.

Daar sta ik dan, in het donker, en zie de sterren en de planeten aan het firmament. 

Jupiter doet jullie de hartelijke groeten en wenst jullie een goede nachtrust.

À  D e m a i n .

Het regent op de blog.

 Hellup. Zit op de plek om dit te schrijven, maar er vallen buitjes. En thuis is er vanwege dit weer bijna geen verbinding. Hopelijk valt het mee, anders wordt het een kort verhaal.

Een vriend, die altijd nauw betrokken is met mij, vroeg vandaag hoe het met mijn energievoorraad gesteld is, doelend op het feit dat het ook winter gaat worden. Dat was een goede vraag. Weliswaar denk ik aan Spanje om daar een tijdje te verblijven, maar dat zal niet de hele winter zijn.

Ben meteen aan de slag gegaan met mijn gereedschap om de omgeving van het tuinhuisje wat begaanbaarder te maken door wat bramen weg te maaien en andere struiken die een sta-in-de-weg vormen.

Ergens in de bramen achter het optrekje moest een stuk kachelpijp liggen die daar drie jaar lang heeft liggen weg te rotten. 

      Ja inderdaad, na wat gemaai kwam het kachelattribuut tevoorschijn.

Het materiaal waarvan de kachelpijpen vroeger gemaakt waren  is gelukkig heel degelijk, zodat de pijp er weer op kan zodra het nodig is om te stoken.

Tevreden over het werk dat ik verzet heb tot dusver.

Wat hout betreft kom ik hier niks tekort. Heb mijn eigen bos. Ook heb ik weinig nodig want het meeste stook ik boven in het tuinhuisje en dat is klein, met vele ramen en dus gauw warm.

Oei, er vallen weer druppels. Ik moet ophouden. Tot morgen.

Met een mond zonder (veel) tanden.

 Vandaag was de afspraak met de tandarts, waarvoor ik naar de Ardèche ben teruggekomen. Het had niet veel gescheeld of ik was nog te laat gekomen ook, want ik zat zo intensief te breien dat de tijd sneller ging dan ik dacht. Gelukkig had ik mijn tanden al gepoetst en de twintig minuten die ik nog had om naar Lamastre af te dalen waren net genoeg. Nou, eigenlijk niet, want ik kwam twee minuten te laat en dat werd veroorzaakt doordat ik op de markt die gaande was en waar ik doorheen moest lopen allemaal bekenden tegenkwam.

Toen liep ik op de tweede verdieping van het gebouw ook nog bijna de praktijk van een dokter binnen, die gelukkig gesloten was. Ik was vergeten dat tandarts Argaud, waar ik al zo vaak geweest was, op de derde verdieping zat.

Een foto van één van de zeven uitgevallen tanden die volgens mij nog goed was wees uit dat deze ook "foutu" was, zoals de Fransen iets noemen wat niet meer goed is.

Daarna was het happen geblazen voor de nieuwe prothese die de tandarts donderdag in mijn mond komt stoppen.

De hele behandeling duurde nog geen kwartier. Na boodschappen gedaan te hebben ben ik Wim op gaan zoeken en heb hem meegeholpen met zijn kraam in de auto te laden. We zijn daarna samen koffie gaan drinken bij een café waar volgens Wim de koffie het lekkerst is. "Ga je mee zaterdag naar de markt van Le Chambon sur Lignon"? Wie weet, dan toch nog weer een keertje de hoogvlakte op.

Maar dat ik nu lang ga blijven op mijn plekje Les Costilles denk ik niet. Na de afspraak bij de tandarts van donderdag heb ik vrij veld voor me

.

De terugweg van Lamastre naar huis bracht een prachtig landschap van wolken en bergen.

Zoals je ziet is de lucht niet strak blauw, en dat is lang geleden. Echt doorregenen wil het ook niet. Op dit moment is dat ook handig want ik zit te schrijven op mijn blogplek. Met slechter weer is de verbinding daar thuis te slecht voor.

Ik ben niet de enige die deze plek opzoekt om verbinding te hebben met de rest van de wereld. Ik zat hier net goed en wel en daar kwam een mij bekende Nederlandse auto naast me staan op het grasveld.

Janny en Hennie Auwens met twee vrienden die bij hen nu logeren.

Ze zijn zowel hier als in Nederland buren van mij.

Er valt thuis op Les Costilles veel orde op zaken te stellen, zoals restauratie van spreukenbordjes.

Ook dit bordje begint te vervallen door de tand des tijds.

Op de status komen wat van die spreukenbordjes langs.

Inmiddels is het tien over zeven en het is gelukkig droog gebleven. Ik fiets weer naar huis. Trouwens, mijn band verliest lucht, merkte ik net. Morgen zal ik aan het repareren moeten. Er staat verder niks op het programma.

Een fijne avond nog gewenst. Tot morgen.

À   D e m a i n .

Laatste etappe eindigt rond vier uur thuis. Begroet door een bloeiende geranium.

 Weer thuis op mijn eigen stek. Tja, toen ik ging keek het er op dat het zoals vaak wel een half jaar kon duren eer ik mijn berg weer zou betreden, maar het heeft dit keer anders uitgepakt. Mijn verwachting is wel dat dit een tijdelijk rustpunt is, want Spanje lonkt meer dan ooit. Morgen eerst eens kijken wat de tandarts gaat doen en dan verder zien.

Iets voor twaalf uur kwam ik vanmorgen de Ardèche weer binnengereden.

En rond vier uur zette ik weer voet op eigen bodem, hierbij begroet door de geranium die de afgelopen winter ook al overleefd heeft.

Maria en de geranium hebben trouw de wacht gehouden.

Vanmorgen heb ik nog even heerlijk genoten van mijn kampeerplek in het bos op de hoogvlakte. Eerst voor het ontbijt een flink vuur aangelegd en toen de houtjes zo ongeveer opgebrand waren kwam de zon haar warmte brengen.

Maar op een gegeven moment was het toch welletjes en had ik zelfs een beetje haast bij het inpakken. Dit omdat het spoedig heel warm werd en de fiets in de zon stond. 

De laatste etappe was af en toe nog pittig en vermoeide me een beetje. Een stuk van het laatste traject op de hoogvlakte komt straks verfilmd op de status.

De weidsheid van de hoogvlakte in beeld.

Uiteindelijk kwam ik binnengereden in Saint-Agrève, het laatste plaatsje van het Massif Central, en dat nog wel op maandag, marktdag. Die is na de zomermaanden juli en augustus weer tot normale proporties gereduceerd qua aantal kraampjes. Voor mij is het dan niet meer de moeite waard om er te spelen en het trekt Wim dan ook niet meer om er met zijn handelswaar te gaan staan. Echter, een zekere Jean Marc is de markt wel trouw gebleven. Toen ik rond één uur door de hoofdstraat kwam gefietst, beladen met de boodschappen die ik in een supermarkt gekocht had, zat daar dat allercharmantste mannetje op het terras van een café -restaurant te eten.

Hij keek verbaasd en enthousiast op toen hij me zag en vroeg of ik koffie wilde. Dat was sowieso mijn bedoeling om dat ergens te gaan drinken en ik ging op zijn uitnodiging in.

Hoewel we mekaar al al die dertig jaar dat ik accordeon speel op markten tegenkomen hadden we elkaar nog nooit zo persoonlijk gesproken als vandaag. Ergens in augustus heb ik hem al in de blog gezet. Hij verkoopt zelfgemaakte houten voorwerpen en manden, ook dierenhuiden.

Zo ik hier thuis op mijn terras zit te schrijven hoor ik belletjes rinkelen. Hé, dacht ik eerst, komt er iemand het pad op gelopen die op bezoek wil komen? En wat zie ik daar: schapen die op de heuvel aan de overkant muziek staan te maken.

Het begint fris te worden hier zonder zon en met een beetje wind. Ga wat meer kleren aantrekken en u een prettige avond toewensen. Tot morgen.

    À  d e m a i n .

Een dag met vele hoogtepunten eindigt in Droomland.

 Vandaag heb ik bergen werk verzet door over de hoogvlakte te fietsen. Het deel dat ik gisteren fietste, aan de noordkant van de Loire, was nog wel redelijk vlak te noemen, vandaag was het echt bergje op, bergje af en vrij steil allemaal.

Het ging van het ene hoogtepunt naar het andere. Hier is er zo een.

Drie kilometer verder kwam ik na een flinke afdaling en een dito beklimming nèt iets hoger uit.

Maar na veel zwoegen in een aangenaam zonnetje (want zo warm is het op deze hoogte niet) was dit het absolute hoogtepunt van dit reisje, dat morgen zijn eind vindt:

Vanmorgen vroeg vertrokken, omdat het tussen de bomen en zonder zon vrij koud was. Vijf graden wees de thermometer aan. Een flink vuur had ik gemaakt en dat veraangenaamde heel veel. 

Al spoedig kwam ik in het zonnetje terecht met een prachtig uitzicht op het dal van de Loire, dat toverachtig in de mist lag te baden.

Ik blij dat ik gisteravond dat dal nog was ontstegen, anders was het echt bibberen geweest vanmorgen.

De situatie veranderde snel, want toen ik een kwartier later weer keek was de mist al deels opgelost.

Rond half elf bereikte ik Yssingeaux, de stad op de hoogvlakte waar Wim en ik deze zomer al een aantal keren naar toe zijn geweest voor de markt daar. 

Zo op de fiets is het toch een heel andere beleving, en nu is er natuurlijk ook geen markt. Veel cafés waren dicht zoals in Frankrijk vaak op zondag, maar hier zat ik lekker in het zonnetje op het terras.

Vroeg vertrokken dus, maar ook weer vroeg neergestreken in één van de vele bossen op de hoogvlakte. Een grote open plek had ik uitverkoren om daar de rest van de middag, vanaf half vier ongeveer, te verblijven. Heerlijk zonnebaden was het daar en toch beschut genoeg.

Een stukje eigen wereld gecreëerd dat je Droomland kunt noemen.

Het inspireerde me om er dat mooie lied Droomland uit te werken als filmpje op status.

Nu half negen valt de duisternis over het bos en ga ik de tent in om  daar Studio Sport Eredivisie te bekijken.

Morgen de laatste etappe van deze reis. Het is nog ongeveer vijfendertig kilometer tot huis.

B o n n e   N u i t .