De boot aan het schilderen.

Ik wilde het niet, mijn boot onder handen nemen zoals velen mij vertellen dat dat moet.
Wat kan mij het toch schelen al roest die boot weg, als ik van al dat schilderen vervroegd Alzheimer krijg is me dat helemaal niet waard.

Maar plots heb ik toch op mijn eigen manier de kwast ter hand genomen en zie hier de tussenstand.

Wordt vervolgd.

Vanmiddag vernomen dat binnenkort op de pont voor fietsers een mondkapje verplicht wordt.
Dit betekent dat ik voor morgen al iets moet verzinnen als ik naar Oss wil.
Na wat informatie ingewonnen te hebben lijkt het met een sjaal wel te kunnen, dus........

Ik zie het leven toch al wel als een toneelspel en voor deze komedie kan ik mijn rol wel vervullen.

50 jaar geleden.

De hemel viel over me heen, maar was toch niet bereikbaar. 

Daarna het gemis groot van iets dat ik even voelde 

en daarna niet meer mocht pakken.

Gisteren op weg naar Schaijk viel mijn oog en tegelijk mijn hart weer op het voetbalveldje waar ooit de ontmoeting plaatsvond met Helma.
Zij was dertien, ik was zestien, en een rekensommetje leerde me dat dat nu toch 50 jaar geleden is, op twee dagen na, want 11 mei staat in mijn geheugen gegrift als dé dag.

Het bijzondere was dat ik bij het zien van het veldje en de plek waar wij toen naast elkaar stonden hetzelfde gevoel weer terug kreeg, met alle emotie van dien.

Mijn buren André en Yvonne krijgen regelmatig bezoek van een koolmees. Sinds enkele dagen weet de vogel de weg te vinden in en uit hun arkje . Vanmiddag was ik er getuige van hoe ze wel drie keer in en uit vloog richting het voor hond Pietje klaargelegd brood. Ze pikte stukjes worst eraf.

Foto niet zo duidelijk,  maar als je goed kijkt zie je het vogeltje links voor de koelkast met de worstjes bezig.

Verder wil ik nog kwijt dat het leven, ook al ben je thuis, toch spannend is en net als op reis niet van gevaren ontbloot.
Er kan altijd van alles misgaan, maar vooral ook gaat het meeste allemaal net goed. Het is vaak kantje boord

.

Zin in een goed gesprek.

Met deze zin in gedachte fietste ik vanmiddag naar Schaijk waar good old Frans woont.
Hij was in eerste instantie niet thuis,  maar het was bij hem buiten ook al gezellig.
Ik zag een fiets in een boom hangen en ook een hele verzameling binnenlanden.

Een andere fiets stond tegen diezelfde boom en mijn eigen fiets paste prima in het geheel.
De fietstassen waren namelijk gevuld met bloemenplanten die ik onderweg gekocht had.

Al spoedig meldde Frans zelf zich ook.
Graag wilde hij met mijn fiets op de foto, om die vervolgens door te sturen naar Nikki in India, een soort pleegdochter van hem.

In de loop der jaren heeft hij haar moreel en materieel gesteund en zonder hem was ze zeker niet de stewardess geworden die ze nu is.
Hoewel.....vanwege Corona wordt er niet gevlogen nu.
Geen uitkering daar,  en opnieuw steunt hij haar financieel.

Nu weer terug van weggeweest. Heb al wat hier stond water gegeven, inclusief de nieuwe aankoop.
Er zijn ook enkele lobelias bij die voor buurvrouw Judith bestemd zijn om haar terras en haarzelf wat op te vrolijken.

Hierna mag ik lekker weer te rusten gaan.

Marietje en Maria.

Marietje, die zondag hier was wilde graag deze spreuk en ook een vlinder erbij.
De spreuk kwam op één van de gisteren uitgezaagde bordjes en tevens ontpopten er weer wat vlinders uit het triplex en kregen een oranje jasje.
Één ervan wordt dan binnenkort ingetekend  voor Marietje.

Gisteravond had ik bij het opruimen twee letters in mijn hand, de A en de V.
Verhip ,dacht ik , A V Maria,  en al snel kreeg Maria haar eigen bordje en werd ik doordrongen van haar aanwezigheid en de blijdschap dat ze er is om ons te helpen.

We hoeven het niet alleen te doen op aarde, een beschermd gevoel.
Het Ave Maria gespeeld voor mijn creatie.

Maar eerder ook het lang zal ze leven. Vandaag is namelijk buurvrouw Yvonne, van André,  jarig .We hebben we het ook over Maria gehad en onder andere over mijn bezoek aan Medjugorje,  de bedevaartplaats in Bosnië waar ik afgelopen zomer op reis was.

Fijn dat ik ook hier het geloof met mensen kan delen.

Echt waar?

Vanmiddag binnen geschilderd, in de kajuit. Niet het huis zelf natuurlijk, maar een uitspraak, waarvan ik niet weet of ie waar is.

En ook is de vraag:"Komt ie wel recht uit mijn hart?" Is het wel echt?

 Verder filosoferend vind ik wel zoiets als dat waarheid niet altijd waar is, van tijdelijke waarde eerder.
 Wat vandaag waar is hoeft het morgen niet meer te zijn.
Altijd moeten we weer alert zijn op de situatie van het heden.

Verder zijn er ook vijf andere bordjes uitgezaagd en tekstrijp gemaakt. Ik heb immers nog enkele orders lopen.


Veel wind vandaag en van tijd tot tijd valt er wel weer ergens iets naar beneden of waait in het water.
Mijn kachelpijp staat gelukkig nog. Die deed vanmorgen weer even zijn diensten.


De herders uit Italië hebben geschreven dat volgende week hun schapen naar de kapper mogen. Ze zijn nog steeds in de povlakte, maar niet lang meer en dan gaan ze de Alpen weer in, in de buurt van de Sint Bernard,waar wij elkaar afgelopen najaar ontmoetten.

Erik en Marietje.

Op een zwoele zondagochtend kwamen Marietje en Erik met de auto op bezoek.
Met de fiets had ook gekund,  maar recreatiefietsers mogen de pont niet over in het weekend. Ze hadden mijn stempelkaart kunnen gebruiken om tot mij te komen.
Marietje had ooit bij mij een bordje besteld,  maar we wisten beide de tekst niet meer.
Maar ze heeft er nu twee meegekomen plus een derde besteld met een vlinder erbij.

Ook Erik heeft er vier mee
Het betekent dat ik weer flink bij te maken heb de komende dagen.
We vonden ook dat we weer hele nieuwe waarheden moesten verzinnen.
Daarbij denken we in de trant van "Heeft deze regel zin" of "Ik ben onaantastbaar", doelend op het afstand houden in verband met corona.

Na de zwoele zondagochtend volgde om vier uur een flinke bui die de afkoeling inzette. En nu regent het stevig op mijn hutje en waait het zo hard dat ik maar snel een deel van de kachelpijp heb afgekoppeld. Dan loop ik niet het risico de pijp kwijt te raken, en kan morgen de kachel weer  branden. In het verleden is menige pijp al ooit te water geraakt.

Andere wending van de dag.

Vandaag besloot Harry om niet nog een nachtje te blijven en vanmiddag al naar huis te gaan.
Hij had weinig geslapen, was moe, en dan achtte hij het beter om in zijn huis in Hengelo wat uit te rusten. Maar we hadden toch een gezellige dag samen en veel en zinvol gepraat.
Vanmorgen nog een gezamenlijke vriend willen bezoeken in Heesch bij Oss, maar helaas bleek die niet thuis.

Ellen en Andries uit Ingen hadden intussen voorgesteld  dat wij daar kwamen eten en dan kon ik meteen tomatenplantjes meenemen die ze me beloofd hadden.

Harry bleef bij zijn besluit terug naar Hengelo te rijden, en toen hij weg was  en ik zag dat het pas twee uur was, heb ik de fiets gepakt en alsnog naar Ingen gereden.
Zo heb ik een allang liggend plan spontaan en onverwachts vanmiddag verwezenlijkt.
Er werd  druk gewerkt  daar want ze zijn bezig het dak te isoleren,  en alle pannen lagen eraf.

Hun schattige hondje Daantje werd getrakteerd op een speurtocht naar hondenbrokken,  die Ellen verstopte in de tuin.
Een mooi tafereel.

Drie zonnebloemen van Erik.

Gisteren bij Erik drie zonnebloemen meegenomen die zich in zijn tuin uitgezaaid hadden.
Vanmorgen gelijk alle drie hier een plaatsje gegeven.

Voor twee van hen een plek klaargemaakt op mijn grondstuk,  aan weerszijden van het oplooppad.

Hiertoe twee flink diep gaten gegraven, de paardenwei ingelopen en met hun uitwerpselen de grond in doe gaten vermengd.

De derde zonnebloem  heeft een oude emmer als woonplaats gekregen.

Om dit alles goed en grondig te doen had ik de tijd wel nodig tot Harry tegen de middag volgens afspraak kwam uit Hengelo.
Hij blijft tot zondag na de koffie is de bedoeling

Ook volgens afspraak kwamen Mientje en Maricus uit Escharen, bij Grave,  vanmiddag op de koffie.
Het werd een gezellige en onderhoudende ontmoeting met zijn vieren.

Stiena en Piet zestig jaar getrouwd.

Ik was er niet bij, maar  v o e l d e   me er wel bij.
De ouders van Ageeth in Berkel Rodenrijs zijn vandaag zestig jaar getrouwd.
Piet en Stiena ken ik eigenlijk net zolang als ik Ageeth ken, en dat zijn al zeker wel dertig jaren.
Vanmorgen al heel vroeg werden ze door de kinderen uit hun bed gelicht en vanaf de straat luid toegezongen.
Mijnheer stond nog in zijn onderbroek  en samen met zijn vrouw dansten ze op hun balkon.

Via Ageeth heb ik het gebeuren daar vanaf een afstand goed mee kunnen maken en via dit apparaatje een filmpje gemaakt en opgestuurd met LANG ZULLEN ZE LEVEN erop, begeleid met accordeon.

Ook had ik nog snel letters voor hun namen uitgezaagd en beschilderd,  zodat die ook op de achtergrond erop kwamen.

Vanmiddag ben ik daarna in Oss boodschappen gaan doen en vervolgens Erik bezocht.
In het donker kwam ik rond tien uur weer thuis aan.

Als een vis in het water.

Daar zwom ze. En ze was niet de enige.

Ach , die vissen toch.

En dan die vogels in de lucht en op mijn boompje,  die weer volop aan het kwetteren waren.
Zelfs een koekoek laat zich de laatste dagen horen.


En ik, die hoognodig boodschappen moest doen bleef toch maar doorgaan met schilderen, lekker in de warme (en nog niet te hete) zon .

Naast letters zijn ook de versieringen aan de groene tafel begonnen .

Ook de overgebleven deksel van een oude tafel is een schilderproject geworden.

Yvonne heeft zich  vandaag weer bij André gevoegd en de bedoeling is voor minstens de eerste twee maa den.
Dan zal het iets minder gezellig voor mij worden, want zij komt niet op mijn boot en André dan ook vanzelf minder.

Af en toe bij hen koffie drinken en een keer mee eten,  dat wel.


Buurvrouw Judith is ook niet een komster. Ze heeft haar man in september verloren en weet nu niet of ze met haar boot verder gaat.

Deze weken wil ze veel komen om te voelen welke weg ze moet volgen.

Liefst heb ik dat ze blijft, dan weet je wat je aan elkaar hebt.
En zou ze het verkopen is er een kans dat vrienden van mij gegadigden zijn.

Dat zou voor mij ook prettig zijn.
Maar onzeker is het nu wel een beetje allemaal.

Met het hondje het schip in.

Een gezellige dag vandaag met het bezoek van Hanny met hondje Flip.
Haar letters houdt ze nog tegoed,  die zijn we vergeten toen ze vertrok.

Judith hiernaast heeft haar letters nu wel, vastgespijkerd op een plankje.
André was de enige die mijn egaal groen geschilderde tafel niet mooi vond, maar toen ik vertelde dat er allerhande versieringen nog op kwamen, had hij er vrede mee.

Tegen het eind van de middag kwam een bootje langs gevaren met aan boord een schattig hondje.

De laatste tijd gaat het maken van deze blog moeizamer omdat het uploaden van de foto's niet of met veel gedoe pas lukt.

Piet is de laatste week al verschillende keren ingesprongen om ze er op te krijgen.
Hopelijk gaat het nu beter.

Piet heeft trouwens een huzaren(muziek)stukje geleverd. Hij maakt deel uit van een vijfmans Iers volksmuziekbandje. Vanwege de corona komen ze nu niet samen.
Nu heeft Piet behalve een veelzijdige muzikale aanleg ook heel veel verstand van de moderne technieken. Het is hem gelukt om met vijf verschillende instrumenten een muziekfilmpje in elkaar te flansen. Zelf ben ik er erg van onder de indruk en ik wil het de lezers niet onthouden.

Hier zie je Piet in vijfvoud als muzikant met de Ierse volksmelodie Irish Washerwoman:
https://youtu.be/w25u6ImU1Zc

Donkergroen voor Judith.

Vandaag heb ik de letters J U D I T H voor mijn buurvrouw gemaakt.

Ze wou ze spierwit, maar tegen een donkergroene ondergrond, zo ongeveer de hoofdkleur van haar boot.

Toevallig had ik hier een grote pot staan, waarvan het groen dichtbij komt.
Wel op oliebasis.
Met dergelijke verf schilder ik allang niet meer als het om mijn werkjes gaat.
Deze verf en vooral de terpentine waarmee je moet verdunnen en de borstels reinigen werkt niet goed op hoofd en longen. Ik wil liever niet vervroegd dement worden.

Een uitzonderlijk en éénmalig gebruik vandaag om het basisplankje van Judith groen te krijgen en nu ik de bus toch open had en de verf op de borstel had ik andere groen te maken voorwerpen bedacht : Enkele letters, de grote tafel die op het bordes staat en vier klompen.

Een paar uur bezig geweest en ik merk het meteen aan ademhaling en een wat dol wordend hoofd.

Vanmorgen na lange tijd bij Hennie en Janny op bezoek geweest met als aanleiding het afleveren van hun letters.

De meegekregen oude kranten zijn zeer welkom om de vuurtjes aan te maken en ook de kachel af en toe. Ze waren op.

Een lui paard.

Vanmiddag zag ik een lui paard liggen.

 Het was mooi rustig weer met veel zon vandaag.

Hopende op toch nog wat bezoek, ondanks dat de ponten in de weekends niet gebruikt mogen worden door recreatiefietsers, heb ik het sociale moeten beperken tot een praatje met buurvrouw Judith en natuurlijk het uitgebreide appcontact.

Een vlindertje fladdert voorbij, gaat onder de tafelrand zitten en vliegt vervolgens richting het water, maar is even later weer bij mij in de buurt.

Judith vroeg of er al wat groeide in mijn tuin, maar sinds de vorige keer dat ik haar sprak, tien dagen geleden, ben ik er niet meer mee bezig geweest.
Het was aanleiding voor mij om weer eens wat verder erin te spitten, naast mijn letterproductie.

Na JANNY gisteren kwam vandaag haar man HENNIE aan de beurt. Morgen, heb ik afgesproken, kom ik alle letters brengen. Ze wonen in Alphen op 500 meter afstand.

Prachtige luchten.

Vandaag weer een dag met prachtige luchten

Vanmorgen eerst zon en daarom thee gezet op een theevuurtje buiten. Maar al spoedig kwamen er wolken met wind en onweersbuien, zodat vrij snel de kachel toch maar mijn binnenwereld moest verwarmen.

Een hoop gepuzzel in het begin, maar op een gegeven moment toch het productieproces voortgezet van de letters. Hanny en Janny wilden hun letters in het wit met zwarte stippen. Ook kregen ze wat roods erbij. Hanny is nog niet tevreden, die krijgt morgen nog iets geels om het nóg mooier te maken.

Mijn trui vind ik nu prachtig om te zien. Elke dag een klein stukje verder.

Ook mooie taferelen met kraaien die op de ruggen van de paarden kruipen en daar haren uitpikken voor hun nesten, zo werd ik geïnformeerd door Narda en José. Deze laatste heeft zelf ook paarden.

Afscheid van veerman Wim Borneman.

Vanmiddag half drie was ik, met heel veel veerlieden , getuige van de laatste overvaart van Wim Borneman.
Deze broer van Jo is maandag overleden. Hij had onder andere Corona.
Terwijl de lijkwagen heen en weer over de Maas vaarde vormden wij een erehaag voor deze trouwe veerman. Hij zou over een maand 60jaar in dienst geweest zijn van de pont. We klapten toen hij aan ons voorbij ging.

Tot mijn verrassing was ook Jo zelf aanwezig.
Zijn vrouw Annie, dochter Monique  en kleindochter Zoë vergezelden hem.
Het is een hele toer geweest om Jo in en uit de auto te krijgen, maar het is gelukt.

Vanwege Corona is het voor mij ook zeker twee maanden geleden dat ik hem en zijn vrouw weer zag.
Hij reageerde herkennend op mij en dat vond ik fijn.
Het deed me wat om te zien hoe hem werd verteld dat Wim daar lag in de kist in de lijkwagen.

Ook vele andere bekende veermannen gezien.
Ik was heel blij uiteindelijk op het voorstel van Stefanie ingegaan te zijn om met haar naar Macharen te rijden.Stefanie is een veervrouw met wie ik veel contact heb.
Het was dus wederom een bijzondere dag.