Mocht bijdragen aan een feestelijke sinterklaasmiddag in Ede.

 

Wat ben ik toch gek, zei ik vanmorgen tegen André ,om helemaal op en neer naar Ede te fietsen om daar te gaan spelen.

Wie is er hier niet gek, was zijn antwoord.

Nou , zo gek bleek het niet te zijn.

Twee en een half uur fietsen, dat wel, maar dan had je ook iets .

Een heel gezellig Ede trof ik aan, dat bovendien in de sinterklaasstemming was.

Voor mij gelegenheid om al mijn sinterklaasliedjes weer eens uit het register te halen.

Fijn weer te mogen ervaren dat ik een rol mocht spelen in het tot stand brengen van die sfeer en mee mocht doen aan de folklore van de goedheiligman. 

Op weg ernaartoe genoten de kippen ook van hun vrijheid.

En dit vond ik ook wel een foto waard:

Tussen het spelen door twee keer koffie gedronken en op de terugweg een patatje verorberd in de mij al vertrouwde tent in Kesteren.

De terugweg verliep ook soepeltjes. Er was geen tegenwind en vanmorgen was die ook in de rug.

Het begint te schemeren. Tijd om mijn lampjes tevoorschijn te halen.

De kachel doe ik niet meer aan vanavond, ga lekker onder de wol en mijn smartphone laat zien hoe Oranje het gaat doen  tegen Montenegro. De versnapering onderweg telt vandaag als het warme eten.

Met mijn zij ging het vandaag heel goed. Had vannacht ook geen centje pijn.

Een genoeglijke avond gewenst.

Altijd positief en goed gestemd.

 

Vandaag was het voor Jet weer tijd voor haar wekelijkse koffieclubje.

Dit keer mocht ik in plaats van Piet het roer in handen nemen.

Met Jets gezondheid is het de laatste jaren flink achteruit gegaan, maar klagen heb ik haar nog nooit horen doen.

Ze accepteert de werkelijkheid zoals die is en wat dat betreft vind ik haar voorbeeldig.

Met dank ook aan Piet want die staat honderd procent voor haar klaar.

Behalve deze koffieochtend heeft Jet ook drie andere dagen van de week haar clubjes. Ze is namelijk zeer praatgierig.

Piet heeft vanmorgen uitgerekend dat al dat heen en weer duwen van Jet zo'n zesendertig kilometer lopen per week betekent.

Niks mis mee, want zo komt hij gelijk aan de nodige lichaamsbeweging.

Daarnaast fietst en kanoot hij ook erbij, waardoor zijn konditie op peil blijft, net als de mijne.

Vandaag ben ik namelijk weer teruggefietst van Breugel naar Alphen en wel via een omweg over Erp.

Daar bracht ik een bezoek aan Wineke die een beetje in de lappenmand zit.

Peter uit Veghel trof ik echter niet.

Het is half acht en mijn maaltijd is weer hapklaar geworden dankzij de kachel die ook weer voor lekkere warmte zorgt.

Hier nog enkele foto's uit de tuin van Piet en Jet .

En van een vriend in Roemenië komt dit:

Met andere woorden: Zet hem op.

Een goede nacht gewenst.

Voor het eerst geen last gehad vannacht.

 Overdag ging het meestal al goed de laatste dagen, maar de afgelopen nacht verliep nu ook zonder vervelende gevoelens in mijn lijf.

Hoera!

Mijn ogen gingen rond zeven uur open en al snel was mijn besluit daar: naar de markt van Veghel fietsen.

Ook woont Peter in deze plaats, die ik al zo lang op wil zoeken.

Maar het kon ook zijn dat ik deze markt weer liet volgen door die van Son en in die gemeente wonen Piet en Jet.

Het laatste werd het tenslotte, en daar zit ik nu na een heerlijke copieuze maaltijd uit te buiken.

Piet was de kok voor dit diner van aardappelen, rode bieten, appelmoes en kip.

Inmiddels zit het gastechtpaar aan de koffie, die

misschien wel te danken is aan de onderneming  Van Tienen,die ik vanmorgen op weg naar Veghel trof:

De heenweg leverde ook het volgende plaatje op:

Beide markten waren voor mij goed verlopen, behalve dat mijn oren niet helemaal functioneren zoals het hoort. Daar heb ik al langer last van.

Of er zit een prop in, of ik begin doof te worden.

Piet was me in Son op de markt al op komen zoeken.

Na drie kwartier was het daar voor mij pauze, wat uiteindelijk ook het einde was van het optreden. Want na de koffie met versnaperingen bij HEMA zijn we samen naar Piet's huis in Breugel gefietst.

Een paar straten eerder troffen we een gans aan die bekend staat als de weduwnaar die bij de mensen in de buurt is blijven wonen.

Zijn vrouwtje is afgelopen voorjaar opgegeten door een hongerige vos.

Daarvoor waren ze zeker tien jaar een onafscheidelijk paar en waren altijd te vinden in de nabijheid van het hertenkamp waar ze door de vele voorbijgangers gevoerd werden. Daar is ook de noodlottige ontmoeting met die vos geweest.

         Uit het archief van Piet: Het ganzenpaar in gelukkigere tijden.

De piano weerklinkt . Het is zeven uur in de avond.

Een stemmige avond is mijn wens .

Vandaag weer houtdag.

 Kleine aanmaakhoutjes maken door plankjes te splijten dat was onder andere waar ik mee bezig was vandaag. Ook aangespoeld hout zagen en door de midden hakken om het toegedekt op een stapel te laten drogen.

En bij dit alles wat meer orde op zaken stellen.

Rondslingerende spreukenbordjes hebben een plaatsje gekregen, zoals deze die bij de fiets in de buurt hoort te hangen.

Wat ook een leuke spreuk is die ooit op mijn fietstassen stond met viltstift is deze: IK SPOOR NIET, IK FIETS.

Maar op  deze fietstas staat ie nog niet. Hoeft ook niet iedereen  te weten dat ik niet spoor.

Het aanzicht bij het betreden van de boot is nu weer gezelliger geworden.

Met mijn gesteldheid blijft het toch fluctueren.

Kort samengevat dacht ik gisteren dat ik naar Spanje zou gaan binnenkort, vannacht dacht ik meer aan de gang naar de dokter en vandaag dacht ik aan geen van beide tot nu toe, maar voelde me goed.

Goede gevoelens is mijn wens voor komende nacht.

De winst is binnen (handbereik)

 

Daar ligt het gisteren vers gezaagde hout voor de deur.

Ook vandaag had ik wel zin om met de fouragering van hout verder te gaan.

In Zaltbommel was weliswaar de markt aan de beurt om die eens te bezoeken, maar ik zag op tegen de langzaamheid van de wel comfortabele fiets en dan die hele onderneming voor een markt waar niet veel te doen is.....

Die markt zal één van de volgende dinsdagen interessanter zijn voor mij omdat dan Sinterklaas in het land is en ik dan al die bijbehorende liedjes kan spelen en zo meehelpen aan de folklore.

Over mijn zij begin ik wat optimistischer te worden. Afgelopen nacht weer geen pijnstillers nodig gehad en ook overdag lijkt het wat normaler te worden. Zal de dokter dan toch gelijk hebben dat er niks ernstigs aan de hand is?  

Niet te vroeg juichen, maar het zou toch wel mooi zijn.

Naast de grote afwas heb ik verder wat opruiming gehouden: Een glasbak gevonden in Maasbommel waar twee fietstassen vol met vooral jampotjes in geleegd konden worden.

In Maasbommel is ook een winkeltje. De koeken waren op en met het nuttigen daarvan smaakt de koffie ook beter.

Een vriend had vandaag ook boodschappen gedaan en hij kon het niet laten om even voor schappenjongen te spelen.

Ondertussen is het nu voor mij etenstijd. De snijbonen op de kachel zijn gaar.

BON APPÉTIT is mijn Franse wens voor de late eters.

Tot morgen.

Doen wat zin heeft is niet altijd doen waar je zin in hebt.

Gisteren kwam bovenstaande ter sprake tussen Erik en mij.

Maar even later, toen André terug kwam van zijn feest, was deze wijsheid zelfs actueel.

Hij was zo blij dat hij gegaan was, terwijl hij van tevoren helemaal geen zin had.

Nu werd het een middag met heel veel contacten, een weerzien met veel oude bekenden.

Het had dus duidelijk heel veel  z i n  dat hij gegaan was.

Zin had ik vandaag trouwens wel om te zagen en dat was ook zinvol. Beide betekenissen kunnen dus ook best samengaan.

André bleek ook in die stemming te zijn . Met zijn electrische zaag was hij vanmorgen flink aan het snoeien in zijn wilgenbosje.

Ik kwam erbij met mijn handzaag, bijl en handkracht.

En zo komt er weer heel wat hout vrij voor mij bestemd voor volgende winters.

Het zal wat dikkere houtjes geven dan die waarmee deze stapel is opgebouwd.

Maar ook dit dunne hout is heel welkom. Na het aanmaken is de kachel daar altijd heel blij mee.

En ondertussen vlogen hele zwermen vogels over.

En de zon ging mooi onder.

Een vriendin uit Limburg stuurde deze mooie herfstfoto:

Met mijn gesteldheid is het nog ongeveer hetzelfde: af en toe een beetje last, af en toe is het normaal.

De vorige nacht was het goed verlopen met wel continu dreiging dat het mis zou gaan.

Vandaag overdag  was het ongemak aanvankelijk aanwezig, maar tijdens de boswerkzaamheden was er niks van te merken.

Het blijft dus een beetje spannend hoe deze nacht gaat verlopen.

Een goede nachtrust is mijn wens.

Pietje, Catootje en een kopje koffie.

 Catootje is de hond van Jan en José, die mij vanmiddag met een bezoek vereerden.

Ook werd er koffie gedronken, en dat ging zo samen:

De man die het hondje hier knuffelt is Erik, die ook aanwezig was vandaag.

En dan is er nog Pietje, van André, die zijn baasje mist. Deze is vandaag naar een feestje toe van een tachtigjarige. Pietje is hier redelijk thuis en dus waak ik over hem en hij over mij.

Hier zit hij bezorgd zich af te vragen waar zijn baasje nu is.

Even later legt hij zich er weer even bij neer.

En zo zal het nog wel even doorgaan.

Het is kwart over zes, de uitgegane kachel moet weer aan. Het is tijd om eten te koken en ook wordt het frisser.

Mijn rechter zij laat zich niet onopgemerkt.

Als het vannacht maar rustiger is, zoals de afgelopen nacht, die prima verliep.

Een smakelijk eten gewenst en de groeten van de paardjes.

Totaal onverwachts in Veenendaal terecht gekomen.

 Zaterdag speeldag als het enigszins kan, maar tot vanmorgen had ik er nog niet serieus over nagedacht waar mijn ( be)roep(ing) uit te oefenen.

Maar tijdens het ontbijt kwamen mijn gedachten vaak bij Wageningen uit.

Zou dat wel verstandig zijn , want nog geen twee maanden geleden kreeg ik daar de rode kaart plus de mededeling dat als de boa me weer aan zou treffen het me op een bekeuring zou komen te staan.

Hoe groot is de kans dat dezelfde boa er vandaag ook rond zal lopen en mij nog herkent?

Ach, het kan me ook niks schelen een boete te riskeren. Het geld is voor mij toch niet belangrijk en bijzondere momenten zijn niet te betalen. 

Of zou ik voor Uden kiezen, daar is het ook weer een tijdje geleden?

Nou, zei ik tegen André bij het wegfietsen vanmorgen: Uden wordt het niet, toch maar Wageningen. De sterke zuidwesten wind geeft de doorslag.

En daar fietste ik de Veerweg af, noordwaarts, met ook nog de gedachte dat het op het eind van de veerweg rechtsaf ook nog zou kunnen  om op Wijchen af te stevenen.

Nee, het bleef richting Wageningen, met de optie, als ik de gok toch niet aan zou durven om in Rhenen te blijven steken en in dit veel rustigere plaatsje de boel op stelten te zetten. 

Rhenen ligt zeven kilometer voor het oostelijk ervan gelegen Wageningen.

Maar........mijn gedachten kregen een verrassende wending. Tien kilometer noordelijk van Rhenen ligt Veenendaal.

Daar heb ik op zaterdag nog nooit gespeeld maar is het vast en zeker erg druk in de lange voetgangerszone. Bovendien  ook markt, net als op de dinsdagen, die ik wel spelenderwijs regelmatig bezocht heb in het verleden, enkele maanden geleden zelfs nog.

Doorgereden dus na Rhenen en toen het twaalf uur was begon het spelen in een gezellige drukke ambiance van een markt die de hele dag bleek te duren.

Meteen kwam de marktmeester van de dinsdagmarkt al enthousiast zwaaiend voorbij met bloemen op een karretje. Hij is namelijk tevens koopman.

Even later ook mensen uit Alphen, die Veenendaal uitgekozen hadden voor een dagje uit.

En dan was ook nog de ontmoeting met een vrouw die in Alphen een tijdje gewoond heeft en nu Veenendaalse is.

Kreeg ik gisteren in Druten een bakje kibbeling aangeboden door mijn overbuurman/visboer, vandaag was het koffie van de kaasman tegenover me.

Kortom, het werd een feestje in deze onverwachte speelplaats.

Hier kwam geen boa me wegsturen, maar op het laatst wel een draaiorgel die precies voor mijn neus kwam staan. Met ook nog het gebaar dat het verboden was wat ik deed.

Het jochie dat meehielp was echter veel vriendelijker.

Het was voor mij toen toch wel mooi geweest. 

Er volgde een tweede bezoek aan de HEMA om vervolgens de thuisreis te aanvaarden.

In deze 

HEMA was er ook koffie met een lekker appelgebakje.

Ik werd toegelaten in de restauratie omdat mijn vinkje groen werd.

Onderweg even stilgestaan bij mooie Veluwse huisjes.

Rond zeven uur stapte ik weer in mijn drijvend huisje, beladen met friet en kroket van het cafetaria hier.

Dit is voor vandaag mijn avondeten.

Met mijn gesteldheid is het wisselend gegaan.

De afgelopen nacht is vredig verlopen op de laatste uren na.

Geen hevige pijn, maar vooral een gevoel van onbehagen dat tijdens het fietsen naar Veenendaal nog aanhield.

Daarna en nu nog steeds is het weer zoals normaal.

Vannacht zal het ook wel weer goed gaan en zonder pijnstillers , net zoals de vorige nachten.

Nog een prettige avond gewenst.

Heb weer praatjes.

 

                     Verkeerd geparkeerd?

De markt van Druten heb ik vandaag bezocht op een andere plek dan gebruikelijk.

Waar het normaal te doen is bleek nu kermis te zijn . Op mijn gebruikelijke plekje in het winkelcentrum dat verbinding heeft met het marktplein was er nu teveel herrie om te spelen.

Mijn normale speelplek, dit keer met uitzicht op de kermis.

Waar nu de markt was vond ik het echter ook prima om te spelen. Tussen wat gebouwen was de sfeer redelijk intiem.

Je bent op zulke plekken dan redelijk aanwezig, en als dat dan als positieve aanwezigheid wordt ervaren dan is daar niks mis mee.

De baas van de viskraam kwam me een bakje kibbeling brengen met de opmerking:"Je hebt mooi gespeeld".

Toen ben ik het lekker, gezeten op de koffer, op zitten peuzelen, wat een beetje bijdroeg aan de ongedwongen sfeer die er heerste. " Eet smakelijk", zei de bakker naast me toen hij me zag.

Een bijkomend doel van mijn bezoek aan Druten was het kopen van een kachelpijp van elf centimeter doorsnee. De uitgang van mijn kachel heeft drie van die pijpen en die slijten natuurlijk door de tand des tijds.

Deze tand des tijds heeft een buitengewoon charmant winkeltje gelukkig nog niet aangetast.

Zolang ik met kachels stook is "  ' t kachelwinkeltje "in Druten een begrip voor mij.

Ze zijn met de tijd meegegaan want verkopen nu ook palletkachels. Maar gelukkig zijn er de pijpen die ik nodig heb ook nog steeds te vinden.

Hieronder zie je dat deze oude pijp van mij echt aan vervanging toe is:

 Die heb ik toch mooi weer verdiend vanmiddag

Vandaag had ik dus weer praatjes na de sombere stemming van gisteren. De afgelopen nacht was al goed verlopen. Had kunnen slapen zonder pijnstillers.

Overdag was er af en toe wel last, maar als het licht is en met wat beweging is dat goed te hendelen.

Hoe het komende nacht zal gaan is weer afwachten en een beetje spannend, een beetje eng ook. Zal het lichaam geen rare dingen gaan doen?

 

 En dan valt de avond weer,

 en val ik ook weer terug op mezelf.

Onzekerheid hoe de machinerie die lichaam heet ,

het vannacht gaat houden,

 als ik nergens heen kan,

 en het overal duister om me heen is.

Als de praatjes die ik vandaag had,

 verstommen in de angst om hoe het moet.

Maar als in een tunnel zal er licht zijn op het einde, 

waar ik, 

zoals vandaag, 

weer in mag huppelen.

Welterusten allemaal in een veilig bedje.

Zeer sip na bezoek huisarts.

Eindelijk had ik vanmorgen de knoop eens doorgehakt en de huisartsenpost van Maasbommel opgebeld voor een afspraak.

De nacht ervoor verliep namelijk heel moeilijk.

Er zijn twee artsen werkzaam. De ene heb ik vier jaar geleden geconsulteerd, met de andere heb ik vandaag kennis gemaakt.

Wat de oplossing voor mijn probleem moest inluiden,zo ik hoopte,  een doorverwijzing naar een uroloog of zo, gebeurde niet.

Ik had niet de uitstraling van een zieke en mijn urine was kraakhelder. Bovendien sprak ik van matige pijn en niet van wat je bij een niersteenaanval kunt verwachten.

Over twee weken mag ik terugkomen als de verschijnselen dan niet over zijn.

Het was voor mij precies het tegenovergestelde van opluchting, het gevoel waarmee ik weer 

naar huis fietste en wat  de hele dag over me heen hing.

Daarna was echter een gezellige middag met een vriendin die ik een jaar lang niet meer had gezien.

Nu maar hopen dat de arts gelijk krijgt. Net als gisteravond lig ik nu in bed terwijl alles normaal voelt. Wie weet blijft het goed gaan deze nacht, maar gerust erop ben ik niet.

Een wat de atmosfeer betreft prachtige dag eindigde in de Achterhoek zo:

Mooie dromen is mijn wens.

Twee uur geleden lag de dode boom nog op de grond

 

Het lichtere gedeelte was de boom die net nog in het natte wilgenbosje op de grond lag.

Verbazingwekkend vind ik het altijd dat het gezaagd en gespleten boven de kachel gelegd zo snel brandklaar is.

Over een paar dagen kan het zelf al meedoen met het verwarmingsproces.

Mijn hakbijltje heeft trouwens zojuist het bijltje erbij neergelegd.

Misschien kan de rest van de steel er nog ingestoken worden als het ijzerwerk morgen ontdaan is van het houtrestant.

Daartoe heb ik m nu in de kachel gelegd.

Met mijn trui kan ik nu weer verder sinds ik bij Ageeth even niet verder kon. Hier heb ik  namelijk de  zwarte wol waarmee het kruis op de tekening gemaakt moet worden.

Zover ben ik nu gekomen:

       Daarboven begint het kruis.

Nu half zes met koken beginnen want half zeven komen twee eters.

Met de gesteldheid van mijn lijf is het vandaag minder. Afgelopen nacht een pijnstiller genomen. 

Een goede avond gewenst en......niet te veel treuren als Ajax een keer verliest.

Bij mijn tante op de koffie.

 

Daar zit ze, tante Nellie.

Zevenentachtig jaar en zo kwiek als een vogeltje.

Een onverwachts bezoek was het, voor haar zowel als voor mij.

Haar schoondochter en diens moeder kwamen me vanmorgen voorbij gelopen toen ik op de markt van Oss stond te spelen en tante Nellie

 kwam onder andere ter sprake.

Dat bracht me op het idee om aansluitend eens eindelijk de stap te nemen over de drempel van haar huis, waar ze nu dertien jaar woont, waarvan de laatste vier jaren alleen, sinds mijn oom is overleden.

Een kwieke vrouw voor haar leeftijd,zowel lichamelijk als geestelijk.

Het  lopen gaat moeilijker tegenwoordig, maar ze wandelt elke dag 

Aan haar hoofd mankeert niks. Ze bridget twee keer in de week, doet cryptogrammen en andere puzzels.

Het deed me goed haar zo te ervaren.

Van mij vond ze ook dat ik "niks veranderd was".

Verder was het  mij lichamelijk rustig afgegaan vandaag, na een nacht waarin ik zonder ibuprofen redelijk geslapen heb tot ongeveer half vijf en vanaf tien uur.

Daarna was er meer onrust in mijn zij, wat stopte toen ik na opstaan in beweging kwam.

Het blijft een beetje op en neer gaan.

Rosa uit Barcelona die enkele weken geleden bij me op bezoek was is nu weer thuis in die grote Spaanse stad.

Een slaapliedje in de Catalaanse taal kreeg ik aangeboden.

Het begint met de wijze uitspraak dat kastanjebomen kastanjes als vruchten hebben.

Met deze rustgevende wetenschap wens ik allen een vredige nacht toe.

Met de bezemwagen terug naar Alphen.

 

Verontrust door het blogverhaal van gisteren vroeg Andries vanmorgen hoe het met me was en dat hij me op wilde halen als ik dat zou willen.

Het was toen tien uur ongeveer en ik was me innerlijk aan het voorbereiden om  de fietstocht terug naar huis te aanvaarden.

Net als vorige week op de heenweg maar weer in twee etappes leek me het beste en dan weer ergens kamperen of toch een keer een hotel nemen?

Ik voelde me redelijk goed, had weinig last van mijn zij en de hele nacht had ik goed geslapen, waarschijnlijk onder invloed van de ibuprofen- pil die ik tegen de pijn ingenomen had.

Maar het voorstel aannemen van Andries leek me toch beter in deze omstandigheden voor mij.

En bovendien leek me de ontmoeting tussen Ageeth en Andries ook wel interessant. Mensen bij elkaar brengen daar houd ik van.

Het deed me goed te merken dat die twee inderdaad elkaar veel te vertellen hadden.

En zo hadden we een gezellige middag met zijn drieën.

Patatjes en kroketten erbij gehaald.

Andries had ook een technisch karweitje voor Ageeth gedaan.

En op het eind dus al die zooi van mij, inclusief fiets, in de auto geladen.

Andries merkte terecht op dat ik er niet zo ziek uitzag dan hij verwachtte.

Gelukkig inderdaad ben ik verre van die verkrampte toestand van zes jaar geleden in Frankrijk ,toen die niersteen eruit gehaald moest worden.

Misschien loopt het allemaal  met een sisser af . Veel water drinken blijft het devies en straks misschien weer een pilletje voor het slapengaan? Ik probeer het eerst zonder.

We waren rond zeven uur hier en daarna even bijgepraat met André die toen ik er aankwam net naar buiten kwam om met zijn hond te gaan wandelen.

Nou, dan ga ik er maar weer eens bijtijds in. Morgen misschien naar Oss voor boodschappen in combinatie met markt, mits mijn lijf het toelaat.

WELTERUSTEN straks.