Een oude wijsheid op een nieuw bordje.

 Wat een rijkdom om zoveel tijd te hebben en dat niet alles vlug moet.

In het kort samengevat staat het hier:

De Nederlandse equivalent hangt ergens op de boot:

"De giraffe heeft de ruimte, de schildpad heeft de tijd".

Morgen ga ik weer op stap met Wim, de naturopaat.

We gaan naar Chambon sur Lignon, wat de meeste lezers niets zegt waarschijnlijk.

Het ligt op het Centraal Massief, een drie kwartier rijden met de auto, vier uur met de fiets.

In het laatste geval vertrek ik vrijdag in de middag met tent en andere kampeerspullen, om in de loop van zaterdag weer terug te keren op het honk.

De terugweg is iets sneller, want meer dalen dan klimmen.

Morgen zal het ook pittig zijn voor mij want heel vroeg opstaan om kwart over zes op het afspraakpunt in Lamastre te zijn.

Behalve mijn eigen spelen maak ik dan ook Wim weer eens mee in zijn wonderlijke wereld.

Hij is regelmatig in volle verbazing over hetgeen hij bij de mensen teweeg brengt.

Jazeker, hij heeft geneeskrachtige stenen, kruiden en van alles en nog wat om aan te bieden, maar vaak zijn het ook spontane bewoordingen die treffend blijken te zijn.

Ooit, toen hij dit nog niet deed gingen we samen naar Le Puy, een dagje uit en ik accordeon spelen.

Wat mij bij is gebleven was dat hij spontaan een marktbezoeker aansprak op zijn gezondheid en hem van adviezen diende.

Nu, al een jaar of zeven, is hij in de rol die op zijn lijf geschreven is en adviseert hij intuïtief de hele dag door mensen.

Voor deze levenstaak heeft hij heel veel over, maakt lange dagen, moet ELKE morgen vroeg zijn bed uit (Morgen moet ik dat ook een keertje en zie er al tegenop).

Maar de energie voor dit alles krijgt hij op zijn beurt weer van de kosmos.

Hij is daarom een radertje in het grote geheel en beseft dit, en dit maakt gelukkig.

Zoiets begrijp ik omdat ik dat op mijn manier ook wel heb, dat" lijntje met boven", zoals een vriendin dat uitdrukt.

De geest én het lichaam van ons mensen zitten toch wonderlijk in elkaar.

Het is niet allemaal te snappen hoe het leven gaat, maar dat maakt het juist zo boeiend.

Vandaag is de stoel afgekomen.

Daarvoor de buren geholpen met het versjouwen van zware kasten.

Mijn oog viel op een kunststuk van Janny.

Er moeten nog lampjes in, dan is het nog mooier, zegt ze.

En daarna kwam er bezoek voor mij van twee wandelende dames, die mij een afgevallen geraniumbloem aanboden die een mooi plaatsje kreeg ter ere van Maria.

Nu, zeven uur, tijd voor het bereiden van het avondeten.

Bon appétit.

En lekker slapen daarna.

Bloemen op Les Costilles nu!

 Ja, nu zijn ze er, de bloemen op Les Costilles.

Het kwam allemaal doordat mijn voornemen om naar de markt van Vernoux te gaan niet uitgevoerd werd.

Het bleek namelijk , toen ik op het punt stond te ontbijten, dat het al kwart voor negen was.

Het is zeker een uur fietsen.

Maar nu was het een prima alternatief om met lege fietstassen naar Lamastre af te dalen en ze daar, behalve met boodschappen, ook te vullen met planten.

Een grote zware zak potgrond van zeventien en een halve kilo moest ook nog erbij in.

De vrouw achter de kassa vroeg zich, net als ik, ook al af hoe dit zaakje met de fiets mee kon.

Maar het paste in de fietstassen en ik ben er in geslaagd het hele gedoetje de weg op van Lamastre naar boven te krijgen.

Het grootste deel van de afstand heb ik wel gelopen.

En nu staan  alle zeven de geraniums boven, hebben water gehad en morgen worden ze overgepot.

De dag begon trouwens met een uitglijder.

Ergens achter op het terrein is het toiletgat, maar toen ik klaar was verloor ik mijn evenwicht en lag languit in de bramen, brandnetels en ander pikspul.

Verschillende wondjes, die ik nu ook nog voel.

Maar toch wonderlijk hoe snel alles weer heelt.

Tja, een ongeluk zit in een klein hoekje.

Je kunt ook een misstap maken zoals een vriend van mij en dan breek je je pols.

Voorzichtig blijven is het devies, maar zoals Andries zelfs zegt, als je te krampachtig leeft kan er ook veel mis gaan.

Zo, nu half zeven, tijd om naar de buren te lopen. Daar ben ik ten eten uitgenodigd en daarna samen kijken naar oranje tegen Oostenrijk.

De groeten van deze geiten, die hebben wel andere interesses.

Een hartenkreet.

 Zo, het schilderen is weer begonnen vandaag.

Drie onleesbaar geworden bordjes komen weer uit de verf.

En een Franse hartenkreet is weer duidelijk te lezen.

Hier is sprake van een woordgrapje.

"Raison" betekent zowel reden als verstand.

Letterlijk staat er dat de redenen van het hart niet allemaal gekend worden door het verstand.

We kunnen met andere woorden niet alle beweegredenen van het hart begrijpen.

De spreuk is bij mij uit het hart gegrepen, zo ervaar ik het ook en probeer ik te leven.

Het bordje waarop lange tijd de spreuk te lezen was ziet er nu zo uit en heel misschien komt er weer een andere tekst op.

Maar het hout is wel erg slecht geworden.

Spannend was het even om te zien hoe de verf  uit de koude winter is gekomen.

De witte grondverf, het rood en het blauw lijken nog goed te zijn.

De andere probeer ik de komende dagen uit.

Fijn te weten dat bij de keuzemogelijkheden van de dagbesteding nu ook het schilderen weer zit.

Ook maaien gebeurt nog steeds, vooral 's-morgens als het nog niet zo warm is.

Gisteren en vandaag een wasje gedraaid.

Tijd nu voor het avondeten, rode bieten.

BON APPÉTIT gewenst.

Nou breekt mijn klomp.....

 Uitgerust met twee verschillende klompen ging ik op weg naar de markt van Lamastre.

Wim had weliswaar de klomp die ik bij hem had laten staan, en die ik zaterdag kwijt waande, meegenomen, maar de noodklomp die, hoewel versleten, aan de muur hing, leek mij zo wie zo wel geschikt om eens aan te doen om zo meer aandacht te trekken.

Echter, na enkele stappen gedaan te hebben richting markt, was het gedaan met dit plan.

De klomp viel uit elkaar van ellende.

Toen maar weer gewoon de klomp aangedaan die bij Wim stond en gaan spelen.

Er stond weer de versterkte gitarist op het plein en dat beperkte mijn keuze uit de standplaatsen, maar in de schaduw naast bevriende groenteverkopers kon ik rustig werken aan mijn uitstraling, want veel fut had ik in het begin niet, ook vanwege de warmte.

Het was ook wel nodig enkele euro's te verdienen want had per ongeluk nagelaten genoeg geld mee te nemen voor de boodschappen.

Die kon ik uiteindelijk allemaal doen, behalve nog steeds geen bloemen die thuis voor levende kleuren moeten zorgen, hoewel hier de klaproos, de Margriet en de Digitalis wel hun best al doen.

Na nog koffie te hebben gedronken met Wim stond me de moeilijke opgave nog te doen om in de smorende hitte midden op de dag de berg op te klimmen naar huis terug.

Zo voelde ik me vanmiddag bij thuiskomst:

Kreunend en steunend leg ik de laatste afstand af naar boven op mijn eigen pad: lopend met wat bagage uit de fietstassen, de hoogst nodige om in ieder geval vast te kunnen lunchen hier.

De terugweg van Lamastre naar Les Costilles is al vaak gedaan, maar is iedere keer weer verschillend.

Hierbij is vooral het gewicht van de bagage van belang, maar ook: de ene keer ben je fitter dan de andere, afhankelijk ook van hoe je 's-morgens ontbeten hebt en of je in Lamastre nog even koffie hebt gedronken vlak voor het vertrek, zoals vandaag.

Koffie holt uit.

En nu is het dan ook zeer warm en dan midden op de dag in de gloeiende hitte naar boven, maakte het vandaag een zware opgave.

Maar het is weer gelukt, hoewel aan de zekerheid om het te halen wel getwijfeld werd onderweg.

Daarna duurde het wel even om een beetje bij te komen.

Gelukkig is er genoeg schaduw.

Vanavond negen uur bij Hennie en Janny naar het voetbal kijken is het eindprogramma voor vandaag.

Gisteravond nog begonnen met het stoelenmatten.

Zo ziet de stoel er nu uit. 

Wordt vervolgd.

Goede avond.

De zon is warm, de schaduw ook.

De warmte van de zon gaat door de schaduw heen. 

De bomen wuiven aan de overkant,

Een muis haast zich onder het huis.

Mijn open deuren erg uitnodigend.

Een vogel laat zijn geluid horen ergens daar beneden.

Maar verder is het stil.

De lichtdag van vandaag loopt weer op zijn eind.

Het is alweer half acht ja, het gaat snel.

Het eten, opgewarmde restant van de bloemkool van gisteren, weer achter de kiezen.

De trui die ik hier terugvond op viervijfde van het af zijn en waarvan ik meteen de draad weer opgepakt heb ziet er nu inmiddels zo uit:

Maar de kleurrijke bloemen, de geraniums en de petunia's met hun levende kleuren ontbreken nog op het hoofdterras.

Ook vele ontkleurde bordjes wachten op nieuw leven.

Binnenkort neem ik de kwastjes weer ter hand in de hoop dat de verf de koude winter heeft overleefd.

En eens krijgen ook deze fietsen een kleurtje.

Op het voorgrond van bovenstaande foto zie je een krukje dat door middel van touwen zitbaar gemaakt is.

Dat ga ik nu ook doen met deze oude versleten stoel.

 In het verleden zijn er zo verschillende stoelen onder handen genomen.

Het is allemaal in het kader van verschillende gevarieerde bezigheden hebben.

Morgen wordt het denk ik weer spelen op de markt van Lamastre, hoewel ik dat niet elke dinsdag wil gaan doen.

Een prettig vervolg van de avond gewenst.

Thuisdag vandaag.

 Vandaag zal ik waarschijnlijk wel op mijn berg blijven, waar de leefruimte steeds groter wordt naarmate de wildgroei kleiner wordt.

Met het maaien nu tot en met het vuurplekje gekomen en vanmorgen begonnen daar ook mijn buitenfornuis van te maken.

Een theevuurtje in de vroege ochtend, als de zon daar nog niet is.

Een dinervuurtje zometeen, want half zes is daar de zon weer weg.

Zo kunnen alle voorkomende kartonnetjes , papiertjes en rommelhoutjes verwerkt worden.

Want weggooien met het gewone afval vind ik ook maar raar en onnatuurlijk.

Aanvankelijk vandaag veel last van mijn ogen, die neiging hebben te gaan ontsteken. Gisteren waarschijnlijk teveel erin gewreven.

Maar nu is dat weer wat rustiger.

Gisteren op de jaarmarkt buurvrouw Marie ontmoet met haar nieuwe levensgezellin.

Ze wonen aan de overkant van deze vallei, van mij uit gezien in dat huis in de verte.

Over drie weken houden ze een feest met de buren en ze hebben me uitgenodigd te komen met mijn accordeon.

Het is heel lang geleden dat ik daar geweest ben.

Via de wildernis en het dalbeekje overstekend erheen lopen is verreweg het kortste.

Vanaf hier duik je dan ergens naar beneden, om dan de overliggende helling weer te beklimmen.

Met de accordeon in mijn hand lijkt het me toch wel een hele toer.

Via de weg is het zeker tien kilometer.

" Over drie weken" is voor mij die niet van afspreken houd wel erg ver weg, maar als het me enigszins een beetje uitkomt wil ik wel komen.

Of eerst nog een keer apart, want Marie is een leuke vrouw, kunstenares.

Ze maakt van alles van ijzer.

We kennen elkaar al wel vijfentwintig jaar , maar zien elkaar zo af en toe eens in Lamastre, waar ik dan altijd zeg dat ik weer een keer kom, maar dat nooit deed tot nu toe, sprekend over de laatste vijftien jaar.

Wie weet, dit keer wel.

Vandaag zijn mijn Nederlandse vrienden Hennie en Janny , die hier buren zijn, ook weer vertrokken naar de Ardèche en vanavond zijn ze er normaal gesproken.

Nu, half zeven, tijd om de bloemkool te bereiden.

Een smakelijk eten gewenst.

Één van mijn klompen ergens laten liggen.

 Het komt niet vaak voor maar af en toe raak ik één of twee van mijn vaste attributen bij het spelen kwijt.

Zo heb ik vandaag waarschijnlijk één van mijn klompen niet in de fietstas gedaan en op de plek waar de fiets gestaan heeft achtergelaten.

Vanmorgen had ik ze alle twee nog aan bij het spelen op de jaarmarkt van Lamastre.

Enkele jaren geleden kreeg ik het nog ongeverfde stel van Marcel en Rona als verjaardagscadeau en nu is alleen deze nog in mijn bezit:

Thuisgekomen vanmiddag ben ik al vrij snel gaan speuren in mijn klompenverzameling hier om te kijken of er eentje bij is die om mijn rechtervoet past.

Gelukkig vond ik er één, een oude die aan een wand als decoratie hing en een open neus heeft, maar wel mooi geschilderd is.

Even passen, en ja, dit is de best passende die ik hier heb. En twee verschillende klompen naast elkaar is voor de show alleen maar beter.

Aan de ene voet een klomp, aan de andere een sandaal is ook al ooit een oplossing geweest, maar toen was ik op reis en had ik niet zo gauw een andere klomp.

Ook heb ik al eens ooit meegemaakt dat beide klompen tegelijk van de fiets werden getrokken door iemand die zei dat hij geen schoenen had.

Dat was drie jaar geleden in Spanje, in het begin van mijn grote reis.

Toen heb ik het de rest van de tocht zonder klompen gedaan, maar optreden deed ik niet vaak en was ook niet het hoofddoel van de reis.

Gisteravond was dan de toneeluitvoering van La Cantique des Oiseaux.

Het was een hilarische inleiding want eerst moest het toeschouwersgezelschap via de tuin van Ben en Marij zich naar het toneelgebouw begeven.

Een zevental excentrieke vogels gingen ook die richting op.

Met hen voelde ik me zeer verwant.

Met nogal wat moeite kon ik me aanpassen en in het gezelschap van het publiek mijn weg vervolgen.

En binnen werd daarna het stuk gespeeld waarvan de inhoud beschreven is in de blog van gisteren.

Vandaag en morgen spelen ze weer en hebben ze weer vele kijkers.

Vanmorgen ik dus mijn eigen spel gespeeld op de jaarmarkt.

Een uur lang goed mijn best gedaan en daarna even bij Wim gaan kijken.

Hij bleek per ongeluk een afspraak gemaakt te hebben voor vanmiddag bij hem thuis, en vergeten dat de jaarmarkt niet om één uur is afgelopen maar de hele dag duurt.

Ik naar zijn huis gefietst en een briefje opgehangen.

En vanmiddag kwamen rond vier uur mijn buren Yvon en Olivier bij mij op bezoek.

Zij zijn de eerste die het terrein betreden sinds ik er, elf dagen alweer, ben.

Ook hondje Biby was er bij natuurlijk.

En........zojuist krijg ik bericht dat de klomp terecht is.

Bij Wim zijn huis.......

Dan zullen we vannacht weer goed slapen.

Maar eerst een fijne avond gewenst.

Hooglied van de vogels.

 

Lange tijd ben ik over de vlakten en de zeeën gevlogen.

Stapje voor stapje kwam ik verder, met mijn hoofd in de luchten.

Ik ben de bergen, de valleien, de woestijnen overgestoken.

Ik ben een wereld doorgegaan in de tijd van de Zondvloed.

Voor vanavond staat er voor mij het bijwonen van een toneelstuk op het programma.

Het is te doen te huize Ben en Marij, vrienden van mij die in Lamastre wonen.

Marij is zeer begaan met theater en speelt daarin de rol van regisseuse.

Ze heeft hier de toneelgroep Nova Luna opgericht, maar ook toen ze nog in Nederland woonden was toneel een favoriete bezigheid van haar.

Vanavond wordt er een stuk opgevoerd geheten: "Cantique des oiseaux", wat in het Nederlands "Hooglied van de vogels" genoemd kan worden.

Het is geschreven rond 1190 door Farid od-din Straf, een dichter uit Perzië.

Het is het meesterwerk van de Soefispiritualiteit, een mystieke aftakking van de Islam, die zijn hoogtepunt had in de zevende en achtste eeuw.

Ik weet dat ze met acht personen heel intensief zijn bezig geweest om het stuk in de vingers te krijgen. Zoals de inhoud ook aangeeft was er een hele weg te gaan om tot het doel, de goede uitvoering ervan, te komen.

Een weg van vallen en opstaan.

Ook voor de toeschouwer  (ik voel me vereerd hiervoor uitgenodigd te zijn) lijkt het me goed om een goede voorbereiding te hebben op wat er ten tonele gevoerd gaat worden.

Het is een soort interactie, iedereen doet mee, we gaan gezamenlijk op weg naar de geestelijke leider van on bestaan.

Lees maar wat Marij als inleiding heeft geschreven.

                  HET VERHAAL.

Alle vogels van de wereld, onder leiding van de Hop, komen op zekere dag bij elkaar om op zoek te gaan naar het opperwezen, want ze voelen in het diepst van hun ziel de wens om haar te ontmoeten.

De Hop kent de naam van de soevereine vorstin Simorgh.

Zij weet ook dat zij verblijft in het mythische gebergte  van Kaf en welke weg zij af moeten leggen.

De Hop roept de vreugde op om de nabijheid van de Simorgh.

Ondanks hun wens om op weg te gaan aarzelen de vogels, iedereen vindt wel een excuus om deze lange reis niet aan te gaan.

De Hop weet hen te overtuigen om hun ijdele gehechtheden los te laten om te vertrekken naar het enige Wezen dat het verdient om bemind en gewenst te worden.

Ze tonen hun blijdschap en hoop.

Ze gaan vertrekken

Ze moeten eerst de woestijn oversteken, daarna zeven valleien:

Het dal van het Onderzoek: Welke is mijn weg?

Het dal van de Liefde.

Het dal van de Onthechting.

Het dal van de Eenheid.

Het dal van de Verslagenheid.

Het dal van de Dood.

De ontmoeting met de Simorgh.

Om het Hooglied van de vogels aan te kunnen moet je je vastheden vergeten,

moet je de reis aanvaarden,

je in het onbekende storten,

jezelf verliezen, je branden, je nietig maken,je ziel op laten stijgen naar onbekende streken, met nederigheid.

Wilt U met ons de reis aangaan?

Het is natuurlijk wel zo dat reizen bij mij wel in het bloed zit, ik durf  naar onbekende streken te fietsen, maar in het figuurlijke ben ik ook niet zo'n held.

Dus vanavond is voor mij wel een avontuur.

In ieder geval , door lezen , vertalen en opschrijven van bovenstaande ben ik een beetje voorbereid.

Een andere dag als anders dus, want vanavond nog iets hebben ben ik niet gewend.

Nu, twaalf uur, ga ik weer verder met het thuisleven van maaien, breien, puzzelen en al wat op mijn pad komt.

Alvast een inspiratieve dag toegewenst.

De andere kant op met Wim.

 Onrustig geslapen, omdat ik zo vroeg op moest.

Half zeven zoals afgesproken in Lamastre bij het café naast de farmacie, en spoedig daarna troffen we elkaar.

Maar tot mijn verbazing ging de auto van Wim de andere kant op dan richting Yssingeaux, maar richting vanwaar ik vandaan kwam.

Het bleek dat we elkaar verkeerd begrepen hadden en dat de markt van Vernoux het doelwit was van Wim.

Maar daar had ik niet speciaal zo vroeg voor op hoeven te staan, dat was voor mij een uurtje fietsen en rond negen uur thuis vertrekken in plaats van nu half zeven, daarvoor had ik gisteren niet zoveel stress hoeven te hebben.

En nu sta je daar om zeven uur ' s morgens al in Vernoux terwijl half tien beginnen te spelen een mooie tijd is.

Maar ben de tijd toch goed doorgekomen in de ontspannen sfeer die in Vernoux altijd heerst.

Heb weer een beetje geoefend in het opbouwen van de stellages van Wim, want deze zomer zullen we wel vaker samen op stap gaan en Yssingeaux komt in juli en augustus zeker een paar keer aan de beurt.

De man in het blauw is de marktmeester die hier in overleg is met Wim en een standhoudster over de plek die Wim mag innemen.

Haar grijze auto op de hoek zal ze wegrijden en daarvoor in de plaats komen Wim zijn spullen.

                Een tafel met kruiden.

 

En hier worden boeken en folders uitgestald.

Hier is hij al aardig geïnstalleerd.

Mezelf installeren was eenvoudiger. Met de accordeon vond ik al snel een plaatsje, met enthousiasme begroet door de groenteman naast me en tegenover me had ik alle aandacht van het dochtertje van de kooplieden.

Alleen de moeheid van het weinige slapen hinderde me een beetje.

Op weg naar een andere speelplaats trof ik op het centrale plein een groep muzikanten met versterkte apparatuur.

Geen muziek die ik mooi vond, maar anderen hadden er wel oren naar want vanaf een terras werd geapplaudisseerd.

Ik denk dat er deze tijd meer min of meer professionele groepen op markten te vinden zullen zijn, omdat ze vanwege de maatregelen niet in zalen terecht kunnen.

In dat geval zal ik deze zomer niet zo vaak naar verre markten gaan waar ik veel moeite voor moet doen.

Maar Vernoux is en blijft de moeite waard voor mij. Er was weer veel wisselwerking met het publiek en genoeg waardering.

Wim daarentegen had bijna geen aanloop op de hem toegewezen plek.

Ook hij was moe vandaag, en dat kwam vooral omdat hij gisteren in Valence een drukke dag had, maar wel met positieve ontmoetingen.

Wim gaat voorlopig niet meer naar Vernoux.

En nu is het tijd om de boodschappen tot een maaltijd te maken. Het worden rode bieten vanavond.

Een smakelijk eten toegewenst.

 

En de groeten van deze poes.

Opruimen om bij de folder van Wim te komen.

 Ergens naast of onder de stapel hoeden moest ergens een folder van Wim liggen.

Wim Beuming is de bevriende naturopaat, met wie ik morgen meerijd naar de markt van Yssingeaux.

En ja hoor, het foldertje kwam tevoorschijn. 

Hierin beschrijft hij hoe je lang en gezond kunt leven.

Hij doet onder andere iriscopie en réflexologie van voeten, handen en oren.

Het mooie bij hem vind ik het nederige en de eeuwige verwondering bij wat hij bij patiënten kan bewerkstelligen.

Het bijzondere is, zo zegt hij, dat er zoveel niet te begrijpen is.

Als klein kaboutertje tussen die grote natuurkrachten zie ik hem.

Dit vooruitlopend op wat ik morgen van hem laat zien op de markt.

 

Het zoeken van die folder was meteen een gelegenheid voor mij om alle op en rond de tafel op te ruimen.

Daar lag ook nog een stencil van de Middelbare School van godsdienst.

Blijft interessant, ga ik weer eens doornemen.

Vandaag was het een mooie dag wat het weer betreft maar een onverwachte flinke bui verraste me.

Ik was net even binnen en had het niet in de gaten.

Toevallig lagen twee boeken buiten, de ene door Tom geschreven, de andere die over Michel gaat.

Ondanks mijn gehooi met de blaadjes is die laatste nogal wat aangetast.

En dat van Tom draagt ook de sporen van de boze bui. Laat Toon dit maar niet lezen want voor hem heb ik dat boek meegekregen van Tom.

En nu, bijna zeven uur, eten koken en daarna vroeg naar bed.

Morgen moet ik voor zes uur op om half zeven in Lamastre te zijn.

Kom ik te laat, dan rijdt hij door.

Bonne nuit, maar vast gewenst.

Naar de grote dinsdagmarkt in Lamastre.

 Vandaag dinsdag was er de grote markt in Lamastre.

Net als afgelopen zaterdag moest ik mezelf ertoe zetten om erheen te gaan.

Het was thuis ook zo gezellig en zoveel verschillende dingen te doen.

Maar groenten, aardappelen en kaas waren ongeveer op en ja, eenmaal daar zou het zoals meestal wel heel erg leuk zijn .

Dit keer viel het 

een beetje tegen.

De muziek stroomde niet helemaal.

Dat kwam ook doordat er minder wisselwerking was met kinderen die nu op school waren en zaterdag niet.

Op weg naar het café "Chez Mag" in de pauze zag ik ook een andere artiest op zijn ( versterkte) gitaar spelen en op het terras van het café zelf stond ook een gitarist.

Toen ik goed en wel zat kwam deze meteen op me af, noemde zijn naam( en de mijne) ,en toen wist ik weer dat deze Jérôme een zevental jaren geleden ( kan ook acht of negen zijn) met een vriend bij mij op bezoek geweest is.

Hij deed veel optredens op officiële festivals, vertelde hij, en dit hier was een beetje oefenen omdat die festivals er nu niet zijn.

Hij nodigde me uit om mijn accordeon te pakken en hem af te wisselen of samen te spelen, maar daar heb ik toch maar voor bedankt.

Ik voel me beter wat vrijblijvender op de markt te staan, hoewel dit wel een gelegenheid zou zijn geweest om dit eens te ervaren, zeker hier bij dit café waar ze me goed kennen en ook waarde

ren.

De marktmensen waar ik hierna naast ging staan waren blij mij weer te horen en ze vonden het moeilijk om altijd die kapjes op te moeten hebben.

Ikzelf hoef dat ding gelukkig maar af en toe op.

Wel kreeg ik vandaag commentaar van vrienden dat mijn kapje niet schoon was, meer zwart dan blauw.

Daar ben ik wel blij mee, met die opmerking.

Ik had dat niet zo in de gaten omdat ik deze nog niet lang gebruik.

Is natuurlijk wel belangrijk met mijn openbaar beroep.

Wim stond, zoals elke dinsdag ook weer op de markt met zijn geneesmiddelen.

Ik sprak hem nu pas op het laatst, op weg naar de marktuitgang.

Zijn kraam had hij net leeg. Dus dat kwam mooi uit, hoefde ik niet te helpen.

Aanstaande donderdag waarschijnlijk wel, want we gaan samen naar Yssingeaux, hebben we afgesproken.

Dan moet ik wel half zeven in de ochtend al in Lamastre zijn.

Hebben we al wel eens vaker gedaan en de marktmeesteres was mij daar gunstig gezind.

Het is in het centraal massief, op 800 meter hoogte, waar het dus wel frisjes is. Een uurtje rijden met de auto.

Op weg van Lamastre naar huis even bij Ben en Marij geweest, waar ik aanstaande vrijdag uitgenodigd ben voor een toneeluitvoering.

Als het bij hen wat rustiger is gaat ze mijn baard knippen, want die begint te wild te worden, vindt ze.

Daarna kwam ik niet onopgemerkt langs een geitenwei.

En nu, half acht, weer eens wat anders om te gaan doen, maar weet nog niet wat.

Een interessante avond toegewenst.

Zoek geen geluk, je hebt het zelf in de hand.

 Gras maaien en onkruid wieden en weer van alles terugvinden van wat je niet meer wist dat je dat had.

Zo verliep de dag tot nu toe.

Een graspol haalde ik weg.

En wat komt eronder tevoorschijn?

Je moet je geluk zelf maken.

Je hebt het zelf in de hand, hoewel ik vind dat je ook soms wat geluk nodig hebt om geluk te vinden.

Vandaag was het hier een bewolkte dag, maar vol sfeer wat mij betreft.

Niet te warm, niet te koud, ongeveer droog.

Je hoeft noch voor de zon, noch voor de regen te schuilen.

Blij met mijn landje dat gevarieerd is en waar ik dus ook van allerhande activiteiten kan uitvoeren.

Voor het eerst naar mijn tuinhuisje boven gelopen, door het nog niet gemaaide gras en ontdekt dat ik daar mijn bijlen heb liggen, die ik nu nog niet nodig heb.

Let maar niet op de rommel, dat doe ik ook niet.

Ook mijn tubes verf bij elkaar in een zak gedaan, die buiten op een hoop lagen en waarschijnlijk de vorst niet zullen hebben overleefd.

Gelukkig had ik mijn potjes verf wel binnen gezet, dus wie weet.

Binnenkort ga ik mijn vervallen bordjes weer proberen te herstellen en te vervangen.

Nu kijken wat de rest van de dag nog voor spannends gaat brengen.

Een boeiende avond gewenst.

Zondag bezoekdag.

 In Nederland als ik op de boot woon is zondag de dag dat ik zoveel mogelijk thuis ben.

De mensen weten dat en komen spontaan zonder aankondiging op bezoek, hoewel met onze apparatuur  nog wel even van tevoren geïnformeerd wordt.

Hier in Frankrijk echter ben ik niet zo rijk gezegend met zoveel contacten en heb ik deze regel ook niet.

De ervaring leert dat alleen thuis zijn op zondag vaak tot wat nare gevoelens van eenzaamheid leidt.

Waarschijnlijk heeft dat te maken met dat dan de sfeer in de lucht is dat mensen elkaar overal bezoeken.

In tegenstelling tot Nederland is juist zondag hier bij uitstek de dag dat er veel en drukke markten zijn.

Een prima oplossing is dus dat ik in de weekenden juist uit spelen ga, toerneetjes van twee of drie dagen.

Maar vandaag is dat nog niet het geval en heb ik een omgekeerde bezoekdag gehouden, namelijk naar de mensen toe.

Al heel lang ben ik al niet meer bij Marc geweest.

Hij woont hier een kilometer vandaan maar met een flinke klim in het traject.

Niet dat we elkaar nooit zien, dat gebeurt vaak op markten eventjes en hij is de laatste jaren wel hier bij mij geweest enkele keren en verteld dat hij boomwortels bewerkt tot kunstwerken.

Deze heb ik nu aanschouwd, maar hemzelf niet.

De deur stond open, de lamp was aan, ik kon gewoon binnenlopen.

Buiten een uurtje gewacht op het bankje.

En geconstateerd dat zijn bron ook goed loopt.

Waarschijnlijk zal Marc in Lamastre zijn geweest om daar op een terras zijn vrienden te ontmoeten.

We zullen elkaar in ieder geval daar weer tegenkomen.

Daarna naar Yvon en Olivier gegaan, waar ik een zeer regelmatig contact mee onderhoud en die waren wel thuis zoals verwacht.

We hebben weer wat meer bijgepraat.

En de hond hield zich meestal niet zo gedeisd als hier.

Hij kon niet van me afblijven.( en ik niet van hem)

Groetjes van Yvon, hier op de foto, en van Olivier.

En een goede avond verder.

Groetjes van