Frans gearriveerd.

Eens zou hij komen ,wist ik, maar wanneer was me onbekend, omdat er al dagen geen bericht meer van hem kwam.

Vanmorgen na de markt in Lamastre zei ik nog tegen iemand dat ik van verrassingen hield, zowel van binnenuit als van buitenaf.
Hij lachte een beetje.

Goed en wel was ik, rond half twee, thuis en toen ging de telefoon. Frans zat in Lamastre áan de koffie.
Dat was dan de verrassing waar ik snel op moest reageren, want de voor hem bestemde caravan, daar had ik nog niks aan gedaan, en die heeft ook al twee jaar leegstand achter de rug.

In de hitte was dat niet een geambieerde klus, maar het viel allemaal mee en binnen een half uur ging ik gewapend met mijn smartphonecamera richting weg, met het plan om hem al aankomend te fotograferen.

Echter daar stond op de parkeerplaats een autobusje en vooraan op het pad Frans met zijn liggende fiets.

Het was hetzelfde plaatje als negen jaar geleden toen Frans voor het laatst hier was en ook afgeleverd werd door zo'n camper.

De hele reis, vertelde hij is hij geholpen door mensen die op het juiste moment er voor hem waren.

En dan begint nu voor mij hier weer een sociale periode.
Mogelijk is ook dat Hans, die met hem twee weken geleden uit Schaijk vertrokken is, ook nog komt, en heel misschien ook het andere stel waarmee ze het gezamenlijke plan hadden.

Vanmorgen ook nog gespeeld op het kleine marktje in Lamastre.
Vandaag voor het eerst is het in de hele Ardèche verplicht een mondkapje te dragen op markten.
Het was dus een beetje aftasten hoeveel er mee te sjoemelen valt, want het is veel te verstikkend om op zo'n manier rond te lopen en op te treden.
Het is voor het lichaam niet gezond om te weinig zuurstof tot je te nemen.
Het werd wisselen tussen op en af, tussen voor neus en mond, voor mond alleen of voor mijn baard.

Anderen hield ik ook in de gaten en die deden ook zo.
Een enkeling was zichzelf en had niks op.
Er was geen controle.
Wel mocht ik van een agent niet loodrecht voor de markt gaan staan.
Was teveel op de weg
Jammer, want daar was geen kapjesplicht.

Op de terugweg een spreuk over maskers bedacht om bij mijn koffer te zetten.
In het Nederlands is dat iets in de trant van:"Om je ware gezicht te laten zien heb je af en toe een masker nodig"

Omdat iedereen nu met maskers bezig is is het interessant om hier van alles mee te bedenken.
Van de nood een deugd maken.

Eindelijk wat gaan maaien.

Het werd tijd, vond ik, dat ik eindelijk eens wat anders deed dan puzzelen en breien.
Veel te warm voor al die lichamelijke activiteiten, vond ik tot nu toe.
Het blijft inderdaad maar heet weer elke dag al weken achter elkaar, maar vandaag bedacht ik dat op het eind van de middag daar waar veel te doen is, ook genoeg schaduw verschijnt.
Dus mijn ritme maar eens omgegooid.

Toen het zeven uur was het restant van het eten van gisteren maar opgewarmd en toen kwam er bericht van Wineke en Bruno dat zij nog kwamen koffie drinken.
Bruno gaat morgen voor een week op vakantie en daarna naar Nederland, waar zijn werk op hem wacht.
Dus fijn dat we elkaar nog even konden zien.
Behalve koffie gedronken hebben we ook nog van hun meegebracht vlees en salade gegeten en wat aardappelen erbij gekookt.

Bruno heeft  een topprestatie geleverd, want gisteren heeft ie het dak op zijn zelf in elkaar getimmerd chalet gekregen.

Dit indachtig was voor mij mede een aansporing om ook eens meer de handen uit de mouwen te steken.
Ik ga plaats maken voor ruimte.
Ziehier de hooiberg ontstaan uit mijn gemaaide gras.
De geiten ontbreken nog om het op te eten.

De regenboog.

Het regent nog een beetje na, maar aan de overkantse bergen staat de zon alweer te schijnen.
De regenboog sluit vrede tussen beide onmisbare elementen van het leven op aarde.

"Veel te weinig gevallen", zullen de mensen denken, en dat is ook zo.

Mijn bron bijvoorbeeld zal doorgaan met elke dag minder te geven.
Vandaag kwam uit mijn brononderzoek 3min28 sec om anderhalve liter water in een fles te doen.
Gisteren was dat nog 3min22 sec, eergisteren 3min 20 sec.
Een week of drie geleden bij het begin van de metingen was dat nog 2min 33 sec.

Voor de derde donderdag op rij was ik vanmorgen weer naar Vernoux getogen.
Het is als ik nog thuis ben altijd wel even denken van: "oh jee, moet ik nou weer die drukte in"?
Maar dan antwoord ik mezelf:"Je zult er geen spijt van hebben en bovendien, boodschappen moeten toch gedaan worden ."

De helft van de tocht zit erop, dan afdalen naar Vernoux.

Zo rond tien uur kwam ik dan zoals gewoonlijk toch weer een beetje zenuwachtig de mensenmassa binnen.
En dan is de eerste vraag:"Waar ga ik staan, waar ga ik beginnen te staan"?

Graag zou ik in herhaling vallen van vorige week toen ik twee prima plekken had, gevolgd door een iets mindere.
Maar nee, het mocht niet van mezelf
Het begin was in een straat waar ik nooit veel verdien, maar waar ik wel alle rust heb om een ritme op te bouwen.
De marktmensen Daar zijn me allemaal gunstig gezind.

Na drie kwartier kon ik me opmaken voor koffie en voelde ik dat ik helemaal over mijn schroom heen was.
Daarna op weer een andere plek, waar ik de afgelopen weken nog nooit stond liep het fantastisch.
Toen het twaalf uur was en bijna de markt voorbij kwam ik alsnog op de plek waar het vorige week zo goed ging. In het nauwe straatje tussen twee marktgedeeltes in, waar ik me helemaal alleen waande en vrij spel had, geen rekening hoevende te houden met marktlieden.

Echter, na een paar liedjes gingen plots de ramen open van het onbewoond geachte huis waar ik voor stond.
Enkele kinderen waren geïnteresseerd en ik zag tot mijn opluchting dat de mensen aan tafel niet verveeld leken van de herrie die daar ongevraagd gemaakt werd.
Dus ging ik door, vooral met kinderliedjes in het begin.
Al spoedig kwamen de meeste mensen het huis uit  en kwamen met hun kinderen tegenover me staan.
Het werd een waar feestje.
Andere kinderen kwamen erbij, andere vaders en moeders.

Het was zoeken naar een juist moment om met goed fatsoen op te kunnen houden.

Een marktman die ik al jaren ken bood me bij het weggaan nog een kopje koffie aan en na boodschappen gedaan te hebben en wat te hebben gegeten ( niet te lang want er waren teveel wespen) mocht ik de terugweg weer aanvaarden.

Één van de redenen dat Vernoux weer áan de beurt kwam was trouwens dat vorige week een vrouw mij beloofd had dat ze me wol zou brengen.
Niet gezien.
Dit keer heeft een vrouw me een Mexicaanse hoed beloofd die ze volgende week meebrengt.
Dus weer een reden om nog maar een keer te gaan.

Water voor de afwas voor tweederde verkookt.

Vanmiddag snapte ik lange tijd niet hoe het zat met de (eerste) rekening van Youfone, die ik binnenkreeg.

Na ik eindelijk na twee uur dacht te begrijpen hoe het in elkaar zit merkte ik dat al die tijd een volle pan met water voor de afwas op groot vuur had gestaan.
Er bleek nog maar één derde van het water over en hoeveel er nu nog over is van het gas in de gasfles????

Even slikken en maar zo snel mogelijk naar Lamastre om mijn andere, reeds lege, fles te vervangen door een volle.

Vanmorgen kwam Michel Bourlier, mijn Franse buurman voor deze maand augustus, om samen zoals afgesproken bij de Alphense buren Henny en Janny koffie te komen drinken en uit te wisselen .

Onder andere gehad over het onkruid ambroisie dat hier in de Ardèche elk jaar verder oprukt.
Michel kende het probleem niet, maar bekend is dat wanneer het bloeit het erg schadelijk is voor longen.
Vanaf nu en dan enkele maanden lang dus.


Ik heb hem een krant van enkele dagen geleden meegegeven waarin weer gewaarschuwd wordt, dat als we het zo door laten woekeren het straks niet meer te stoppen is.

Waarom hier weinig aktie tegen terwijl iedereen met corona bezig is.

Bijschrift toevoegen

PS, de foto hier is van de lekkere maaltijd die ik zojuist tot me heb genomen.
Dat bijschrift toevoegen is een kuur van de blog.
Die zin moet je maar wegdenken.
Een beetje digibeet  zal ik wel blijv

Warm in Lamastre.

Ik had het toch wel warm in Lamastre vanmorgen, ondanks dat ik met die grote Mexicaanse hoed acteerde.

Er waren meer muzikanten vandaag, onder andere een fluitiste die met mij een praatje kwam maken.

Onder andere kwam een oude uitspraak van mij weer voor den dag.

"Je kost verdienen" betekent in het Frans :"Gagner sa vie"

En "Perdre sa vie" is zoiets als "Je leven verliezen".

Gagner staat tegenover perdre, zoals winnen tegenover verliezen.

De boodschap dus: Niet te veel bezig zijn met geld verdienen, je kunt daardoor andere dingen verliezen.

 

Op terugweg even langs geweest bij Ben en Marij, een bevriend Nederlands stel.

Nu half negen in de avond is het wel weer een beetje bewolkt, maar niet zoals gisteravond, toen er wat regen viel dat de vegetatie hier goed deed.

Mieren, wespen en muizen.

Een muisje laat zijn kopje boven het terras uit komen en heeft interesse in een geranium, wespen hebben mij de hele middag belaagd en grote mieren, die er altijd zijn waren er vandaag wel heel veel die in en uit gingen onder de deur door.

Ik had al gif gestrooid toen een vriendin schreef dat koperen munten ook een afdoend middel is.

Helaas ruikt het nu binnen al naar die poeder, maar buiten voor de deur liggen een aantal centstukken.

Ondertussen , bij schrijven dezes, blijven de wespen me maar belagen, ondanks dat er tijdens het aardappelen schillen al verscheidene gesneuveld zijn.

Zoals gisteren ging de zon op het einde van de middag weer schuil achter wolken.
Aan de andere kant van Lamastre heeft het daar volgens Wineke al uit geregend.
Hier nog niet, maar ik verwacht het wel.

Vanmorgen bezoek van mijn buurman Yvon.
Vaak heb ik  vroeger bij hem op de tractor gezeten en nu liet ik hem een filmpje zien van een accordeonist die speelde op de maat van een lopende tractor.

Het zou leuk zijn als ik die act ook eens ga proberen.
Yvon is er wel in voor.

Vandaag thuis, maar morgen de markt van Lamastre, en daar wordt het waarschijnlijk wel lachen geblazen met deze outfit.

Een grote wolk bracht soelaas.

Vanmiddag waren mijn Alphense vrienden die hier buren zijn bij mij op de koffie.

Ze werden ook begroet door een aanhankelijke vlinder.

Een prettige bijkomstigheid was dat rond half vier een grote wolk zich onverwachts aandiende.

Daardoor is het een aangename middag geworden, waardoor ik niet meer hoefde te kijken waar de schaduw van de bomen het grootst is, om mijn stoel neer te zetten
Vanmorgen was dat wel anders.

Vandaag dus rustdag en ik denk morgen ook maar, voor zover ik dat nu kan bekijken.

Mijn fietsende vrienden Frans en Hans, die oorspronkelijk met twee anderen naar mij toe aan het fietsen waren en woensdag besloten vanwege de hitte weer rechtsomkeer te maken, zijn nu toch weer deze kant op.
Ik zie ze nog wel arriveren, maar wel met stukken trein .

Strompelend de eindstreep over.

Wat zag ik er tegenop toen ik in Lamastre het laatste stuk naar boven, naar huis moest aanvangen.
Daarvoor was de afdaling vanaf St Agrève geen probleem en ook het op en neerstuk van Le Chambon sur Lignon tot St Agrève ging goed.

De Mont Mézenc, gezien vanaf St Agrève, met 1730 meter het hoogste punt van de Ardèche.

Hier was de markt vandaag op een groot plein zonder schaduw.
Hier spelen in de volle zon viel toch wel tegen.
Dit deed ik vaker daar, maar misschien was het daar nog nooit zo warm als dit keer.

Het liep daardoor ook niet zo lekker.
Echter toen het twaalf uur was ben ik iets buiten de markt op een passage ernaartoe gaan staan.
Even in de schaduw.
Dit maakte de dag wat spelen en opbrengst betreft wel goed.
Het is de kunst om het nooit op te geven en telkens weer creatief te zijn, en dat is me vandaag weer gelukt.
De grote hitte maakte aan mijn laatste twijfel een eind of ik nu hier voor morgen nog een rommelmarkt zou uitzoeken en er met maandag erbij een driedaagse van maken, of maar gewoon naar huis, naar mijn noodlijdende planten en bomen .

De laatste loodjes van Lamastre naar hier waren toch nog erg zwaar .
Zo erg zelfs dat ik een paar kilometer voor huis nog niet wist of ik er ooit zou komen.
Een kwartier in de schaduw nog zitten bij te komen en toen is het toch gelukt
Strompelend haalde ik de eindstreep.

Een geluksgevoel overvalt me.

Zo, ter plekke waar ik vandaag wou komen.

Om morgen de markt van Chambon sur Lignon te halen  ben ik tot 2km voor St Agrève gereden tot deze plek die ik al bij voorgaande gelegenheden gebruikt heb.

Zo donker als het hier lijkt was het nog niet. Nu wel.

En toen ik op het bekende plekje de tent weer opzette, overviel mij een geluksgevoel. Ja, dit is mijn leven, dat kamperen, daarin voel ik me thuis.
Het was weer een tijd geleden de vorige keer.

Het is voor vandaag het einde van weer een flinke klim in de avondwarmte na een warme dag thuis, waar de bladverliezende bomen steeds minder beschutting geven.

Een parasol, die een vriendin jaren geleden daar had gelaten gaat geleidelijk de bomen assisteren.

Na een nachtje slapen dus toch gekozen voor dit project.
Het is mogelijk dat er zondag in de buurt een rommelmarkt is waar ik kan spelen, gevolgd door maandag weer de markt van St Agrève en daarna weer het plateau afdalen naar huis.
Maar ik ben oplaadmateriaal vergeten en dan moet ik wel heel erg zuinig gaan doen met deze smartphone.

Dus misschien ook morgen na de markt weer terug naar huis.

Mijn breiwerk ben ik in ieder geval niet vergeten, dus wat dat betreft kon ik zondag de dag rond de tent in een bos ook wel door.
We zullen zien .
Nu zometeen lekker slapen in een stil bos.

Op weg naar boven, nog 3km tot kampeerplek.

Markt vier: Vernoux.

Plan uitgevoerd en iets voor negen weggereden naar Vernoux.

Op drie plekken gestaan. De eerste twee in de schaduw, de derde in de zon, omdat ik het voor mezelf niet te gemakkelijk wilde hebben en wat dichter bij de kraampjes wilde staan.

Het tweede schaduwplekje was geweldig. Ik had het helemaal voor het zeggen in een smal straatje, waar verder geen kraampjes waren en zo te zien ook niet teveel bewoning.
Ook had ik toen net de koffie op en daardoor helemaal los, als een vis in het water met heel veel eigen verzinsels.
Alsof ik dan via de muziek  verhalen vertel aan de mensen.

Later in de zon ging het even wat minder en was ook wat inspiratie kwijt.

Een vrouwtje kwam hartelijk naar me toe in blijdschap dat ze me weer zag. Het was zo lang geleden en ze dacht dat ik misschien ziek was.
De vorige ontmoeting, jaren geleden dus, had ze mij beloofd wol voor me mee te brengen, maar dat was dus niet meer gebeurd, maar nu heb ik beloofd volgende week weer te komen en dan komt ze met de wol.
Eerlijk gezegd herinner ik mij van de vorige ontmoeting nagenoeg niets. Heeeeeeel vaag kan ik me er iets bij voorstellen.

Op de terugweg even stilgestaan bij de strooien creaties die "Het feest van de landbouw" op 22augustus aankondigen.

Ook staat er een uitnodiging voor een pottenbakkers markt aanstaande zondag.
Het is een idee voor mij om daar te gaan spelen.

Maar een ander plan is om morgen eind van de middag met kampeerspullen alvast het Massif Central te beklimmen om zaterdag de markt van Chambon sur Lignon te halen.
Dit ligt 15 verder dan St Agrève.
Eventueel blijf ik dan op het Massief, vind er voor zondag een rommelmarkt en dan zaterdag de markt van St Agrève weer.

Zeker is het echter niet. Drie dagen weg van huis vind ik nu nog lang.
Bovendien hebben buren me uitgenodigd zaterdag 12 uur bij hen te komen lunchen .

Zometeen ga ik daar in ieder geval vast een nachtje over slapen

Bericht van de vier fietsers die op weg waren naar mij: Ze komen niet.
Vanwege hitte hebben twee ervan het vandaag opgegeven, de andere twee zijn gisteren al hun eigen weg gegaan.

Een kind vloog me in de armen.

Le Cheylard markt vandaag, de derde op rij dus deze week.

Een vriendin schreef dat ik fanatiek was.
Tja, hoe zou je dat noemen?
"Het komt zo uit eigenlijk", dat is meer het motief, als je dat al motief kunt noemen.
"Het voelt goed", dat komt al meer bij mijn beweegredenen.
Zin om onder de mensen te zijn en een beetje iets te bieden.
Het geld dat in de koffer komt is eigenlijk meer meegenomen.
De fietstocht op en neer ernaartoe lijkt iets moeilijker te gaan dan ik gewend ben al die jaren, maar het spelen vlotter.

Opvallend was het kind van naar schatting 3 dat ik per vergissing in mijn armen nam omdat ik dacht dat de vader Piloup was met wie ik afgesproken had.
Het kind liet het zich helemaal welgevallen in een vertrouwdheid alsof ik de vader of de opa was totdat na een paar minuten de echte vader haar weer overnam en ik terug kon naar het terras waar ik de pauzekoffie aan het drinken was.

Een half uur voor die pauze was de wederontmoeting met de echte Piloup ,een man die ik ruim twintig jaar geleden in deze omgeving leerde kennen.
Het contact een beetje kwijt geraakt maar vandaag, net als vier jaar geleden kwamen we elkaar weer tegen mét het voornemen om samen koffie te drinken als hij de markt over was geweest.
Maar we zagen elkaar niet meer.
Het belangrijkst is echter dat we van elkaar weten dat we nog bestaan. Hij zag er goed uit, deze man die zich zo genoemd heeft, P i l o u p , omdat  l o u p  in het Frans wolf betekent.
Hij is echt een natuurmens met wolveneigenschappen naar zijn zeggen.

Heb wat foto's genomen van het parkoers.

St Basile, de gemeente waar ik bij hoor.

Op de terugweg nam ik gedeeltelijk een tot fietspad omgedoopte oude spoorlijn.
Het blijft altijd geweldig om door deze prachtige natuur te mogen fietsen van en naar mijn werk .

Bij thuiskomst was ik moe.
Heb een reuze afwas gedaan en straks vroeg naar bed,want morgen nog maar even verder met de serie, in Vernoux, is de bedoeling .
Dan is het één uur heen en één uur terug.
Vandaag was het 1 3/4 uur heen en 2 1/4 uur terug.

Markt Lamastre.

Vandaag naar de markt van Lamastre gegaan.
Dit is een thuismarkt.
Maar twintig minuten fietsen ernaartoe.
Twee zeer verschillende ontmoetingen.
Eerst met Mary, die heel bang voor Corona zo ingepakt was dat ik haar nauwelijks kon verstaan, later met Peter die me hartelijk en onbevangen omhelsde en blij was dat hij me na twee jaar weer zag.
Dit tijdens mijn eerste speelronde.

Voor de koffiepauze zag ik me genoodzaakt binnen een plaatsje te zoeken in het café Chez Babeth.
Dit bleek een mooi toeval te zijn want daar zat ook Wil met zoon en schoondochter.

Wil is een Nederlander die hier woont.
Hij heeft een paar jaar geleden van mijn bijna vergane stacaravan een chalet gemaakt.
Het was leuk om ook eens zijn familie te treffen.

Gelijk kreeg ik een uitnodiging om als ik weer in Nederland ben in huize Katwijk in Oss op te treden voor de bejaarden.
Zij werkt daar.

Verder ging het spelen wel aardig, maar het blonk niet uit.
Maar er waren heel wat goede momenten van blije mensen en enthousiaste kinderen.

Ondertussen volg ik ook met belangstelling het parkoers van vier mensen die gisteren op de fiets gestapt zijn richting mij.

Zojuist lees ik dat ze fietsenpech hebben en daarom nog niet Maastricht gehaald hebben.

Het was nog een betrekkelijk koele dag vandaag, alvorens de nieuwe  c a n i c u l e   , zoals een hittegolf in het Frans heet deze streek weer komt overvallen.
Vandaag was het daarom nog aangenaam in het zonnetje dat de overkantse bergen zachtjes aan het verlaten is .

Weer naar markt St Agrève

Vandaag maandag net als vorige week weer naar St Agrève gefietst, wat op het begin van de hoogvlakte ligt.

De blog heeft een nieuwe outlay en ik weet nu niet hoe ik foto's moet verzenden.

Maar zoals je ziet is dat inmiddels toch ontdekt ondanks mijn digibetisme.

De foto is vanaf de plek in St Agrève waar ik mijn fiets neerzette bij aankomst.

Het was toen vijf voor tien en kwart over zeven vanmorgen was thuis het startsein.

Je ziet, meteen reed er al een politieauto van de gendarmerie voorbij en richting markt, die op het einde van die straat, bij de t-splitsing begint.

Waarschijnlijk bevatte deze auto de twee jonge blauwe dames die ik later op de markt een paar keer voorbij zag komen terwijl ze zeer geïnteresseerd mijn spreukenbordjes bekeken.

Ook zag ik ze enkele niet gemaskerde marktbezoekers op hun gebreken aanspreken, zonder ze echter te verbaliseren.

Mijn eigen masker zat alleen maar voor mijn mond, en dat was al benauwend genoeg.

Ze zeiden er niks van.

Het spelen kwam weer moeizaam op gang, ook omdat ik moest wennen aan de lugubere sfeer van al die gemaskerde mensen.

Maar allengs, en vooral na de koffie, kwam ik steeds meer los en begon ik een beetje te wennen aan de nieuwe werkelijkheid.

Het lukte me steeds beter om sfeer te maken, zeker toen LA BAMBA weer eens klonk.

Bij de tweede koffie, na afloop, herontmoeting met Philippe van zondag vorige week in Lamastre op de brocante.

Hij ging nu een fietstocht maken op de hoogvlakte, met een kameraad.

Beide wonen ze in de buurt van de Vogezen, maar Philippe zijn ouders wonen bij Valence in de buurt en daar logeert hij enkele weken.

De terugweg verliep dit keer prima, veel beter dan vorige week.

Dit keer was de heenweg moeilijker.

Ik had nog slaap .

Bij thuiskomst besloot ik mezelf te trakteren op ratatouille.

En nu dus worstelen met de blog omdat de interface vanaf vandaag veranderd is.

Waarom zulke ingewikkelde woorden trouwens.

Weet niet eens wat dat nou weer betekent.....INTERFACE.....

Michel kwam.

Buurman voor een maand, Michel Bourlier, kwam zoals afgesproken, maar wel wat later dan verwacht.
Daarom ging ik denken, misschien is hij het wel vergeten en komt hij niet.
Ook dit soort verrassingen laat ik me wel eens welgevallen: Mensen die onverwachts niet komen.

Maar we hadden weer een goede ontmoeting, na twee jaar.
Bij ons is het zo: Je hoeft mekaar niet vaak te zien, maar je denkt wel aan elkaar.

Michel vertelde dat hij zeker twee keer in de week voor mij bidt.
Dat doe ik zeker ook voor hem,al is dat wat onregelmatiger.

Vandaag weer een Franse spreuk op een bordje gekregen die ik heel lang geleden in de Provence ergens op een winkelraam zag prijken.

Er is zoveel schoonheid in de wereld, maar het is aan ons om de ogen daartoe te openen.

Én.....al mijn bloemen zijn nu inmiddels beneden voor de caravan.

Hete dag eindigt met onweer.

Vandaag thuis gebleven in een overlevingssfeer.
Het was gewoon te warm om iets te doen behalve onder de bomen te zitten, waarvan de schaduw met de dag moeilijker te vinden is omdat steeds meer de blaadjes al vallen.
Tegen zes uur kwamen er echter enkele verlossingsschoten in de vorm van onweer.
Een paar millimeter regen en al snel is het weer opgeklaard.
Zucht....de hele verdere week zal het weer droog zijn en op het eind weer heet.

Gelukkig stroomt er nog genoeg water uit mijn bron.
Vanmorgen met de stopwatch erbij gekeken hoe lang het duurt om een fles van anderhalve liter te vullen.
Het resultaat was twee minuten en drieëndertig seconden.
Per uur geeft ie dan 35,3 liter, ruim drie emmers.
Interessant om dat de komende dagen bij te houden en te vergelijken.

Vanmiddag ook even een praatje gemaakt met Dédé, een buurman naast mij, die na zijn boerenleven de wereld nu rustig vanonder zijn kastanjebomen bekijkt.
De meeste auto's die voorbij komen daarvan kent ie de bestuurders.

Een huis verder daar is sinds gisteren vriend Michel Bourlier weer .
Hij woont bij Straatsburg , maar heeft na het overlijden van zijn ouders het ouderlijk huis over kunnen nemen, samen met een zuster.
Michel is heel gelovig, is ook een tijdlang pastor geweest.
We hebben afgesproken dat hij morgenmiddag bij me komt.

Ondertussen is het nu, 20 uur, al goed te merken dat het frisser geworden is.

Nog twee van de negen geraniumbakken staan boven.
Hier wordt het dus allengs drukker ermee.