Emmanuel de hele dag met mijn fiets bezig geweest.

 Gisteravond was het weerzien met Emmanuel, die het hele weekend hier blijft.

Vandaag heeft hij van alles gedaan om mijn fiets beter in orde te krijgen.

Het voorbagagerek bijvoorbeeld was aan het afbreken bij de aanhechtingspunten op de vork.

Hij kan lassen, maar omdat er veel koper in zat was dat toch moeilijk.

Maar het is gelukt en volgens hem kan ik er nu Spanje wel mee halen en nog veel meer.

Ook was de achterrem onbruikbaar geworden sinds enkele dagen, hetgeen ik niet in de blog vermeld had, wetende dat er enkele lezers heel ongerust zouden worden vanwege het gevaar.

Maar ik had goed uitgekeken en bij te steile hellingen gelopen.

Verder heeft hij me geholpen bij het wisselen van ketting en freewheel, wat ik zelf wel kan, maar altijd heel eng vind.

Nu bleek dat ik de goede sleutel niet bij me heb en dus ben ik dubbel blij dat we de handeling nu hier gedaan hebben.

En ondertussen gierden de regenbuien door de lucht heen en was ik zeer dankbaar dit allemaal niet op de fiets en in de tent mee te maken.

Emmanuel is houthakker en heeft een bedrijf waarin hij jarenlang veel mensen in dienst heeft gehad.

Hij heeft een groot charisma en een sterk geloof in Onze Lieve Heer.

Hij heeft gouden handen, en kan, zoals Anneke zegt, alles voor mekaar krijgen.

Maar volgens zijn zeggen is nederigheid een belangrijke voorwaarde.

Als je je eigen op de borst gaat kloppen, dan gaat het gegarandeerd mis.

Bij alles wat hij doet praat hij met God, vraagt Hem kracht, en dankt Hem.

Hij is vóór deze periode ook schaapsherder geweest en het is toen dat hij Anneke heeft leren kennen. Hij had haar aangenomen als herderin.

En daarna hebben ze contact met elkaar gehouden.

Hij is heus niet altijd lief jongetje geweest.

Hij heeft ooit een hele rijke sjeik bestolen en vond dit een sport.

Omdat deze sjeik veel op zijn kerfstok had kon hij geen aangifte bij de politie gaan doen.

Anneke heeft vandaag gekookt, ik gisteren.

Het was een heerlijke aardappelschotel met broccoli.

En nu, kwart over negen, zit Emmanuel rustig de krant te lezen, oefent Anneke op de piano en doe ik mijn best om het een en ander weer te geven.

Straks mijn bedje bijtijds weer in.

Goede nacht.

Een ochtendlang durend ontbijt.

Vandaag hebben we zo ongeveer de hele ochtend aan de ontbijttafel gezeten.

Toen de boterhammen verwerkt waren was het spoedig daarna alweer tijd voor koffie met appeltaart die Anneke gisteren gebakken had.

 

Een andere creatie van haar is Tom Poes, ditmaal niet de eetbare versie.

Anneke is creatief op vele fronten.

Ze is ook fanatiek met muziek bezig. 

Vandaag heeft ze haar accordeon weer eens tevoorschijn getoverd, waar ze een tijdlang niet meer op gespeeld heeft.

Ze pakt de draad snel weer op, voor zover ik het kan horen.

 Veelvuldig is ze ook aan de piano te vinden waar ze moeilijke stukken van onze grote componisten aan het oefenen is.

Nooit tevreden over haarzelf.

Ze heeft als jonge vrouw in het bedrijfsleven gezeten en zelfs is ze eigenaresse geweest, samen met nog iemand, van een zaak in pottenbakkersbenodigdheden.

Heeft ze een jaar of vijf volgehouden en toen kreeg ze een voorstel van een vriend om met hem mee naar Marokko te reizen.Bovendien had hij een huisje in Bretagne.

Daartoe heeft ze zich uit de onderneming teruggetrokken.

Toen werd het naast reizen een leven van af en toe werken voor het geld op allerhande manieren.

Vele van haar reizen ging met ezel Pinocchio, die ik ook nog gekend heb.

In die tijd, zo'n twintig jaren geleden, begon onze vriendschap.

Ze werkte toen op een camping in de Ardèche en ze sprak me aan toen ik in die buurt op een markt stond te spelen.

Later op een andere markt nog een keer, maar toen was ik die eerste ontmoeting weer vergeten. Maar zij niet.

Een jaar of tien geleden heeft ze de Ardèche verruild voor Bretagne en daar bezoek ik haar nu voor de derde keer.

Inmiddels is het kwart voor acht. Mijn was, die gisteren buiten hing ,heeft Anneke vandaag binnengehaald en in het schoorsteengat gehangen.

Het was wel nodig want veelvuldig vielen er buien en ik moet er niet aan denken dit weer mee te maken met tent en fiets en avondklok.

Ben hier veilig opgeborgen voor een tijdje.

Voor de volledigheid nog even de plek waar het deze dagen te doen is en waar Anneke een huisje in een kasteeltuin bewoont.

Zometeen komt haar vriend Emmanuel voor een paar dagen en morgen gaat hij met mij aan mijn fiets sleutelen.

Een prettige avond gewenst.

Niet veel buiten geweest.

 Vandaag was het even bijkomen van het buitenleven wat mij betreft.

Bij Anneke's warme kachel gezeten: eerst lekker ontbeten samen, toen administratie gedaan en gebreid en ook een half uurtje met hond Cooper gewandeld.

Ondertussen hadden we elkaar veel te vertellen.

Haar vriend Emmanuel komt zaterdag al extra vroeg om mij meer te ontmoeten en ook om de douche te maken waar ik dan onder kan. 

Voor Anneke is dat niet nodig.

Zij douchet zich elke dag buiten met koud water om daarna een koud bad te nemen.

Vanmorgen was de temperatuur van het water tien graden terwijl het gisteren nog vijf was.

Waarschijnlijk, denkt ze, vanwege de regen die erin gevallen was.

Vriend Borg die bij mij op de boot logeerde , gaat ook elke dag het koude water in, en dit heeft een heel positief effect op je gestel, na natuurlijk dat moeilijke moment van het te water gaan zelf.

Vandaag was ook gelegenheid voor mij om een wasje te doen. Vooral mijn sokken die ik zo lang dag en nacht aan heb gehad en waarvan ik zelf vond dat ze stonken waren daartoe de aanleiding.

Anneke is eigenlijk de hele dag creatief bezig voor zichzelf en voor anderen.

Ze laat zien hoe je van alles daarvoor kunt gebruiken.

Kijk nou deze bij zee gevonden schelpen.

Ook met wol en katoen is ze bezig en hierin kunnen we elkaar wel vinden.

Ze had een cadeautje voor mij en zei voorzichtig dat ik het moest zeggen als ik het niks vond.

Maar ik vind het prachtig en ben er heel blij mee.

Wie weet kan ik meteen al iets van deze verzameling gebruiken in de trui die vandaag alweer wat opgeschoten is.

Anneke is ook fervente pianiste en heeft vandaag ook weer geoefend, terwijl ik de accordeon ook weer eens uit de koffer heb gehaald, vooral om iemand te feliciteren met haar verjaardag.

Nu lig ik weer in een warm bed en ga verder rusten 

À DEMAIN, 

zeggen ze in Frankrijk als je elkaar morgen weer wilt zien en/of spreken.

Verlost uit een barre wereld.

 Vandaag begonnen aan de eerste etappe in regen en wind en gelukkig is het ook meteen de laatste etappe geworden.

Vijftig kilometer voor de eindstreep kwam Anneke zelf me verlossen op een moment dat ik helemaal in paniek was.

We hadden namelijk al afgesproken dat we elkaar zouden treffen in een klein dorpje om half vijf.

Maar toen ik , bij een kruisbeeld, aan het kijken was op de kaart of ik daar al bijna was bleek dat ik helemaal de verkeerde kant uit gereden was. Nu was het plotseling nog 14 kilometer en ik had nog maar een kwartier.

Anneke kan niet appen en ik besloot woedend en vloekend( onder dat kruis nog wel) om te kijken ergens diep in de fietstassen of ik haar nummer kon vinden toen er een auto stopte.

In dacht, oh, iemand die mijn ongenoegen ziet en mij wil helpen. ....

Was het toch Anneke die mij heel toevallig zag. Ze kwam langs gereden op weg naar de plek der afspraak en zag mij.

Dit toeval zorgde ervoor  dat de toch al zeer moeilijke dag  niet nog een staartje kreeg.

De ochtend begon nog droog en zelfs was de wind , die voor een storing uit vaak een zuidoostelijke richting aanneemt een beetje in de rug.

Toch was de ambiance guur en kil en het viel me zwaar om al die elementen aan te kunnen. Was waarschijnlijk ook nog wat ontdaan door het weinige eten van gisteren.

Maar gaandeweg vorderde ik toch wel en vatte ik moed uit het zicht op de eindstreep die eventueel en graag vandaag al gehaald kon worden.

Maar toen kwamen nog enkele uren van een verbeten gevecht tegen de storm die inmiddels wel recht op me af kwam.

Maar de verlossing is gekomen.

Inmiddels lekker warm bij de kachel.

Hier staat een eigen huisje voor me klaar met houtkacheltje waar ik straks lekker ga slapen.

Anneke heeft een heerlijke maaltijd bereid: taco's met een Mexicaanse groenteschotel daarin.

Niet goed voor mezelf gezorgd.

 Vandaag had ik net als gisteren geen groente, noch water in de fietstas toen ik de laatste grote plaats uitreed voor de te vinden kampeerplek.

Maar dit keer was er na de uitgang van Dol de Bretagne geen winkeltje meer.

Ach, ik had nog twee potten witte bonen in tomatensaus en daar had ik het mee gedaan.

Hoefde zelfs geen vuur voor aan.

Het beetje water dat nog in de fles zit zal net genoeg zijn voor anderhalf kopje thee morgenochtend.

Dan kan ik nog wel vuur maken want volgens de smartphone zal het om tien uur pas beginnen met regenen morgen.

Waarschijnlijk zal ik de bestemming Anneke niet halen.

De afstand is groter dan wat vandaag bereikt is en er komt de gevreesde regen met stormwind tegen.

Vanmiddag in de buurt gekomen van de beroemde Mont St Michel, het schiereiland dat soms eiland is.

 De route heb ik iets zuidelijk ervan genomen, maar nog wel dichtbij genoeg om te fotograferen.

Er is onduidelijkheid hoe het met deze smartphone moet. Volgens een bevriende reparateur van Anneke is de batterij hierin niet verwisselbaar. Vandaag doet hij het wonderlijk genoeg weer wel normaal. Hij is nu, bij 29 procent, nog steeds niet gecrashed, dat wil zeggen tot nul of twee gedaald.

Deze nacht gaat het niet meer vriezen, maar afgelopen laatste vriesnacht heb ik prima geslapen in dat bos, en warm.

Dit keer is het niet in een echt bos maar ben wel goed omringd door bomen.

Nu dan, ga maar weer eens horizontaal en wens iedereen een goede nachtrust.

Te laat thuis.

 Vanavond was het kwart over zes toen ik dit plekje vond.

Te laat dus voor de avondklok.

Maar beter laat dan nooit, want het is weer een vrije plek in het bos dat op de kaart stond, maar waarvoor hard gewerkt moest worden om er te komen over een weg van klimmen en dalen en na een dag waarop veel gefietst werd.

Niet altijd ging het gemakkelijk.

Het begin was door de berijpte velden en de hele dag door voelde je die kou in je gezicht.

In het stadje waar ik rond twaalf uur was miste ik weer een gezellig cafeetje om even bij te komen..

In het zonnetje voor de kerk at ik toen maar wat witte bonen uit een potje in plaats van de koffie.

Zou het daardoor gekomen zijn dat ik vanmiddag een rommelige buik had?

Misschien was het beter om vanavond eens helemaal niet te eten. Dat kwam wel uit want toen ik de laatste grote plaats verliet had ik nog geen avondeten in de fietstas, omdat ik geen zin had om daarvoor helemaal een berg af te dalen (en weer te beklimmen)

Maar tien kilometer voor hier was er in een dorpje een kruideniertje en zo heb ik zojuist weer het gebruikelijke tafereel volbracht en mijn buikje vol gegeten met bloemkool.

In de hoop dat dit geen verdere innerlijke opstand gaat veroorzaken.

Wel fijn dat het vandaag flink opgeschoten is. Van het slechte weer dat me in het vooruitzicht is gesteld wil ik zo weinig mogelijk meemaken en daarom denk ik nu wat meer vooruit dan ik gewoon ben.

Nu ben ik hier, op dit puntje van de aardkloot.

Inmiddels half negen en de laatste koude nacht gaat in.

Een goede nachtrust gewenst voor eenieder.

Lekker warm geslapen ondanks min vier.

 Het was een prima nachtrust daar in het bos van gisteren.

Ondanks dat ik er tegenop zag had ik het toch gewoon lekker warm en mooie dromen.

Het scheelt echt heel veel met kamperen op open velden, want die waren bij het fietsen nog lange tijd wit van de rijp.

Ook heb je in een bos een lekker zacht bladerendek.

Dit was vandaag ook de reden om al vrij vroeg op te houden, terwijl ik nog graag een uur doorgegaan was in het (weliswaar koude) avondzonnetje.

Na dit bos was er op mijn route van heinde en verre niet meer zo'n beschutting te bekennen.

En nu heb ik weer een bos voor mij alleen. Niet zoals gisteren met pottenkijkers in de vorm van passerende auto's.

Morgenochtend komt er dus weer een groot feestvuur om de dag mee te beginnen, wat overigens vanmorgen ook plaats vond.

Dat het koud was bleek wel uit het ijs dat in de waterfles zat. Gelukkig was het nog niet een helemaal strak blok en kon ik er genoeg water uit persen voor de thee.

Na een uur fietsen zag de rest van de inhoud nog steeds zo uit:

Vandaag las ik het goede nieuws van Anneke dat bij haar in de buurt een smartphonereparateur is en dat die wel een andere batterij erin kon zetten.

Nu maar hopen dat deze het nog haalt tot de voorlopige eindstreep. Vanmorgen zakte hij namelijk van 82 procent weer naar 3.

Vandaag wél in de zon de hele dag kunnen laden

Een beetje haast heb ik ook omdat vanaf woensdag hondenweer verwacht wordt. Daarom was een uurtje extra fietsen in de zon vandaag het wel waard in plaats van twee uur tegen de storm in fietsen woensdag.

Maar ja, lekker goed warm slapen vannacht is ook belangrijk in dit grote bos voor mij alleen.

De warme maaltijd is inmiddels alweer binnen.

Op de foto staat de prei nog over te koken.

Mijn wensen zijn dat er vannacht weer interessante dromen mogen komen bij iedereen.

Welterusten alvast.

 St Brieuc komt al naderbij.

Veel te koud.

 Hellup......was net mijn gedachte toen ik het vuurtje aanstak voor het avondeten.

Toen al koud en de koude nacht moet nog komen van min vier.

Dit heb je als je het weerbericht allemaal te goed weet.

Wat ik laatst schreef is nu ook weer waar:" De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest".

Want nu moeten eerst drie dagen van deze kou worden doorstaan en daarna regen.

Als je dat niet weet dan neem je alles zoals het komt en beleef je alles veel intenser.

Op andere reizen heb ik het vaak zo gedaan:de radio uitzetten als het weerbericht komt.

Dat moet nu ook maar weer geprobeerd worden.

Het was vandaag vrij snel fietsen met het nieuwe voorwiel erin. De wind blies flink in de rug.

Zo rond twaalf uur vertrokken vanaf de kampeerplek.

Daarvoor bezig geweest met de fiets en ook met het verzamelen van energie voor de smartphone. Er was redelijk wat zon daar tussen de bomen door.

Maar daar moet ook iets mee gebeuren. Bij 60procent lading duikelt hij naar de 2 procent. Toen hij bij het opladen bij de 50 was stond hij na een half uur plots op 100, en daar is hij de hele middag op gebleven.

Als ik bij Anneke ben kan ik in St Brieuc eens kijken of daar een telefoonzaak is. Haar man Emmanuel heeft gouden handen en misschien kan hij het al.

In ieder geval denk ik dat hij me kan helpen met het voorbagagerek, waarvan ik zag bij het monteren van het nieuwe wiel dat de aanhechting op de voorvork inderdaad aan het scheuren is. Zelf heb ik deze punten vast uitgebreid met touwtjes verbonden.

Hoe dan ook moet dit rek behouden blijven, want een andere is in Frankrijk zeker niet te vinden. In Nederland al moeilijk.

Thuis op de boot had ik er nog wel twee liggen, thuis op de boot had ik ook nog twee betere voorwielen. En ook heb ik een van Frans gekregen voorrem daar gelaten.

Die welke er nu op zit grijpt te hoog in en remt daarom op de band in plaats van op de velg.

Bovendien is de as van het nieuwe wiel iets te dik voor de gleuf, anders zou de rem nog wel net goed terecht kunnen komen op de velg.

Wat dit betreft ook weer werk aan de winkel voor Emmanuel.

Mijn voorlopige einddoel komt elke dag trouwens wat meer in zicht. Maar voor de regen over drie dagen zal nog wel niet lukken.

Fietsend door een dorpje werd ik aangehouden door een stel mensen die bij een café stonden te kletsen."Voulez vous une bière" werd me toegeroepen, waarop ik zei dat ik het een heel aardig aanbod vond, maar dat ik dat niet drink.

"Waar ga je naar toe"? "St Brieuc", was mijn antwoord. *Respect*, kreeg ik daarna weer te horen. "au revoir, arrivederci", riep ik op mijn beurt al wegfietsend.

Eigenlijk, dacht ik later, had ik best koffie kunnen vragen. Dat lust ik wel en hebben ze natuurlijk in dat café ook.

Maar er was zojuist weer wel een volledige maaltijd op het vuur bereid.

Dit plekje in weer een bos is minder vrij dan de vorige. Onverwachts kwamen er net enkele auto's over het paadje in de buurt. Misschien durf ik dan morgenochtend niet zo'n groot ontbijtvuur aan te leggen. Maar meestal ben ik wel vroeg op, dus wie weet.

Een beetje warmte na het opstaan doet erg goed.

 

Nu dan, het is zover, ik mag weer in de slaapzakken. Eventueel een trui extra als het te koud wordt. Een dubbele tent( zie foto boven) helpt misschien ook al.

Vorige nacht had ik het trouwens niet koud.

A demain, ofwel: Tot morgen.

Bij leven en welzijn.

Het rampscenario kwam uit.

 Het was even weer ouderwets paniek bij mij rond een fietsenprobleem.

Niet het wiebelende voorwiel waar ik enkele dagen last van had,maar de banden die erop zaten zorgden voor de hysterie.

Vanmorgen toen ik klaar ging zitten voor het ontbijt bij het warme vuur checkte ik nog even de luchtdruk van de banden en oh jee, die van voor was nul.

Geen leuke opdracht om de dag mee te beginnen, maar ik had nog een pas gekochte binnenband over.

De andere, die eergisteren erop ging was dus toch waarschijnlijk doorgeprikt door iets scherps dat in de buitenband was blijven zitten. Ik was vergeten dat na te voelen.

Dit keer dus wel de buitenband geïnspecteerd en iets scherps gevonden.

Toch was ik er niet gerust op.

Ongeveer dertig kilometer zou het zijn naar het stadje dat me groot genoeg leek voor een fietsenmaker.

Het was rustig fietsen met de noordelijke wind in de rug en vaak op een tot fietspad gebombardeerd spoorweggetje en langs een riviertje.

Maar, met het einddoel in zicht, een kilometer of vijf was het nog, voelde ik bandslapte. Gepompt,twee kilometer verder gefietst, en daar was het definitief.

Aan voorbijgaande fietsers gevraagd of ze een fietsenmaker kenden. Dat was niet in dat stadje, maar drie kilometer verderop.

Erheen lopen leek me het eenvoudigst, maar ook dat mocht niet want de buitenband flapte helemaal over de velg.

Er zat dus niks anders op dan te proberen het zaakje te repareren, al was het maar zodanig dat ik ermee de fietsenzaak zou halen.

In zo'n geval raak ik helemaal buiten mijn zinnen. Ik hield me alleen in als er wandelaars of fietsers in de buurt waren.

Tot mijn verbazing heb ik daarna nog fietsend de zes kilometer kunnen volbrengen.

Wat ik helemaal niet verwachtte was dat er zelfs een Decathlon was.

Daar hadden ze vreemd genoeg geen wielen, maar gelukkig wel binnen- en buitenbanden.

Meteen maar dubbel ingeslagen.

Ze wisten me ook op hetzelfde commerciële terrein een fietsenzaak aan te wijzen waar ze een nieuw voorwiel voor me hadden.

Het betekende het einde van veel onrust.

Daarna was het een kwestie van rustig doorfietsen naar het eindpunt van deze dag, wat wonderwel nog steeds op de gerepareerde band is gegaan.

Het bosje zorgde voor hout om de spinazie klaar te maken en een veilig plekje om de komende koude nacht door te brengen.

Er is nog wel een ander probleem met de fiets aan het licht gekomen tijdens mijn reparatiepogingen, namelijk dat het voorbagagerek het dreigt te begeven. Ik denk dat ik dit met een afgeschreven binnenband kan "lassen" te zijner tijd.

Ook deze smartphone deed gisteren moeilijk met opladen en dat is een probleem van een hele andere orde. Maar vandaag doet ie weer normaler.

Het een en ander maakt dat het niet ontspannen is in mezelf.

Ach, misschien gewoon af en toe eens gaan accordeon spelen is wel een idee. De winkels zijn hier, in tegenstelling tot in Nederland, allemaal open en er is dan toch genoeg volk op de been.

Alleen is hier de mondkapjesgekte erg groot.

Ik zal zo'n ding voor mijn mond moeten houden en zelfs voor mijn neus.

In supermarkten heb ik al twee keer de opmerking gekregen dat het masker helemaal voor moet.

Verder is er ook weer bericht van mijn herdersvrienden in de Povlakte van Italië.

Veel mooie foto's van de kudde en de zon.

Daar zou ik deze reis ook nog geen kunnen fietsen.

Maar ze schrijven dat covid daar weer toeneemt. Dus ik weet niet.

Zo, en nu maar kijken of ik het warm kan houden vannacht.

Dat is ook mijn wens voor de lezer.

Eindelijk op mijn plek.

 Moeizaam ging het vandaag, vooral ook nog steeds door dat onstabiele voorwiel, maar gelukkig ben ik nu weer op mijn plek, dat dit keer niet midden in een bos is, maar wel omringd door genoeg beschermende bomen.

Geflankeerd door een fietspad waar af en toe iemand overheen komt en dan soms verbaasd is, maar ook niet altijd.

Had ook last van kou op mijn ogen zodat mijn blik over het algemeen niet open was, en ik alleen maar gericht was om verder te komen in de richting van mijn doel Bretagne.

Maar voor dit prachtige huisje had ik toch wel oog vandaag.

Het helpt als je dan ergens een kopje koffie kunt drinken.

Gisteren is dat, onverwachts, toch gelukt. Een Mac Donald's kwam op mijn pad en daar kon je eten en drinken afhalen.

Dus op het stoepje voor het restaurant ( de terrassen waren gesloten) mocht ik voor het eerst sinds een week van een kopje koffie genieten.

Ach ja, het is geen eerste levensbehoefte en belangrijk is dat ik altijd genoeg en goed kan eten. De vuurtjes waren tot nu toe altijd gemakkelijk aan te steken, zelfs vanmorgen na de regen van vannacht. Zojuist was de broccolimaaltijd weer genuttigd.

En nu valt de duisternis weer in. De kou moet ook komen maar daar is nu nog niet veel van te merken.

Na het toetje mag ik nu weer lekker in mijn nestje.

Voor vanavond wens ik de lezer ook warmte toe.

En hier dan het plekje op de aardbol waar dit geschreven is.

Voorwiel niet in orde.

 Dat mijn voorwiel niet in orde is wist ik al bij het vertrek.

Toen vlogen de kogeltjes al lustig door de as. Maar dat heb ik vaker en dan kun je er nog wel heel lang mee fietsen.

Maar nu lijkt het me toch wel verstandig om ergens een nieuw wiel te kopen.

Vandaag kreeg ik echt last van onevenwichtigheid, wat gedeeltelijk ook kwam door een slapper geworden band.

Éénmaal oppompen hielp wel een beetje maar de speling op de as is gewoon te groot.

Bij aankomst op mijn nieuwe kampeerplek heb ik de binnenband vervangen door een andere die ik thuis nog gerepareerd had.

Het is weer het bosje geworden dat ik op het oog had.

Het is zo'n twintig kilometer voor ( ten oosten van) Beauvais.

Opnieuw een onafhankelijke plek, zonder pottenkijkers en dat is een voorwaarde om eventueel morgen een dag te blijven. Er wordt namelijk de hele dag door wat regen verwacht, als voorbode van de invallende kou.

De plek had ik weer op het oog via de kaart, maar het vinden van een supermarkt was een gok en daar was ik blij mee dat die nog opdook tussen het plaatsje Clermont en mijn bos.

Zo heb ik weer genoeg voor het avondeten van nu en het ontbijt voor morgenochtend.

Twee flinke borden met prei en aardappelen zijn inmiddels weer naar binnen gewerkt, klaargemaakt op een snel en fel brandend vuurtje.

Morgenochtend als het dan regent is thee maken misschien moeilijk. Helaas ben ik deze reis mijn campinggasje vergeten mee te nemen. Die komt heel af en toe wel van pas.

Maar heb ijsthee in huis gehaald, zodat ik toch kan metselen bij het eten morgen.

Om te eindigen bij het begin: Vanmorgen was er bij het opstaan een prachtige grijze atmosfeer rond de zon.

.

En ik wil nog vertellen van de bossen van Compiègne dat die zo authentiek zijn met kruisingen van verschillende paden die allemaal bewegwijzerd zijn en een naam hebben.

En verder is één van mijn lievelingshondjes, Flipje, aan het kwakkelen. En dat houdt me ook bezig vandaag.

Welnu, de zojuist uitgedane trui gaat weer aan , de voorbereidingen voor de nacht gaan beginnen.

Gezelligheid wens ik de lezer toe voor vanavond.

Het is een heel avontuur het verblijf op aarde.

 Afgelopen nacht ging ik van het ene avontuur in het andere.

De meest spectaculaire dromen rijgden zich aaneen.

Maar zo zie ik mijn verblijf op aarde ook. Voor een aantal jaren ben ik op deze planeet gezet en ik moet zeggen dat ik m prachtig vind en het leven boeiend.

Je hoeft daarvoor niet speciaal op reis te gaan, zoals ik, maar de ongewisheid ervan daar hou ik van en daarbij horen ook de moeilijke momenten.

Vandaag waren die er niet veel.

Rustig aan begonnen op de plek van gisteren met de eventuele mogelijkheid om nog een dag te blijven.

Maar het meegemaakt hebben van enkele uren zon om vitamine Z op te doen was genoeg en rond half twaalf vertrok de caravaan weer, op naar het bos van Compiègne waar ik nu weer onder de bomen ben.

Parijs wil ik niet verder zuidelijk benaderen omdat daar Corona meer huishoudt en daarom meer controle.

Daarom morgen in pal westelijke richting verder.

Want intussen is het zeker geworden dat mijn intenties zijn om Bretagne te bereiken met het al jaren in de planning liggende weerzien met Anneke.

Natuurlijk kan er nog van alles tussen komen, maar daar ga ik niet vanuit.

Die goede vriend Michel die in midden Frankrijk woont wordt nog even uitgesteld.

Met hem is er nauwelijks contact tussen de ontmoetingen door, maar het is altijd meteen als vanouds als ik onverwachts aan kom gefietst.

Nu is alles weer in gereedheid voor een mooie warme nacht met misschien weer nieuwe avonturen in de droomwereld.

Deze wens is ook voor de lezer.

Entre chien et loup

                                   15 uur

 De warme zon op mijn grote campingplek heeft me de hele dag vergezeld, of beter, ik ben bij hem gebleven.

Het duurde wel enkele uren eer hij er was, boven de bomen uitkomend, toen het vuur ongeveer gedoofd was en ik nog koude voeten had.

Geleidelijk voltrok zich het plan hier maar eens de hele dag te blijven en dat was aangenaam tot nu toe, 15 uur.

Maar de bomen van de westelijke kant van mijn open plek in het bos beginnen hun schaduw nu richting mij uit te werpen, zodat straks de kou weer zijn intrede doet, gevolgd door de nacht.

Een vriendin, die ook veel gereisd heeft, noemt het beetje unheimische gevoel dat je dan kunt krijgen: "Entre chien et loup".

Je kwetsbaarheid komt weer tevoorschijn als het vertrouwde licht plus warmte van de zon verdwijnt.

Je staat alleen voor een lange nacht.

Meestal verdwijnt het enge gevoel naarmate de nacht daadwerkelijk een aanvang heeft genomen.

                               19 uur 

Nu in de tent met een kaarsje aan bij de invallende duisternis.

Ben naar het dorp La Fère gefietst, 5 kilometer, zonder bagage,om daar boodschappen te doen   voor vanavond en morgenochtend.

Als ik in voorgaande reizen op mijn plek bleef betekende dat een gezellig uitstapje gecombineerd met koffie in een cafeetje,waar ik dan ook van de WiFi gebruik maakte.

Zoiets mis je nou en gelukkig heb ik nu mijn eigen 4g om op mijn gemak de blog te schrijven en alle andere faciliteiten te benutten.

De krant, de regionale, ook weer eens gekocht en het weerbericht daarin bevestigde wat me eind van de week te wachten staat: veel kou, s-nachts temperatuur flink onder nul.

En dat terwijl het nu in de nachten ook bepaald niet warm is.

Het spreekwoord is helaas voor mij van toepassing:"De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest". Beter  kun je niks van het weerbericht en van de toekomst in het algemeen weten, dan heb je maar één keer last van de moeilijkheden.

Voor vannacht heb ik nu maar vast twee lagen T-shirts erbij aangetrokken.

Vandaag op mijn vrije dag mijn breiwerk weer eens tevoorschijn gehaald, om niet de draad ervan kwijt te raken. Op het brede grasveld was het passen en meten en rekenen om de mouw bij het geheel te laten passen.

En ondertussen werden accu plus ikzelf opgeladen door de zon.

Ook mijn accordeon kwam uit de koffer om een liedje te spelen voor Kay, die vandaag tien is geworden.

Op de terugweg van de boodschappen lag er een beeldschone kerkuil dood in de berm.

Ik had een veer van hem mee kunnen nemen, maar het werd deze foto:

En nu, tien voor half acht, is het weer tijd voor het avondprogramma, alvorens mijn ogen te sluiten.

Een mooie avond, ofwel bonne soirée gewenst.