K E R N .

 Goedenavond.

Het is 23 uur 

Net terug van een ontmoeting met vrienden bij Tjeerd in Heesch bij Oss.

Hij is een man met zogenaamde groene vingers.

Ook heeft hij een jeugdige open instelling ondanks dat hij al 79 jaar in het leven staat.

Hij vond het een goed plan dat ik eens een artikel in dit blog aan hem ga wijden en daartoe een middagje bij hem alleen kom.

Deze middag en avond hadden we goede persoonlijke gesprekken met een  thema.

De uitnodiging om te komen gaf de doorslag dat ik gisteren nog niet naar het westen des lands afgefietst was.

Tot twee uur was het thuis ook weer goed om daar te zijn. Heb onder andere hout opgehaald dat buurman Paul me gegeven heeft.

Om als brandhout te gebruiken.

Maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen om zulke goede balken voor dat doel te  gebruiken.

Heel blij was ik al met deze oplossing voor twee ervan.

De andere vier krijgen ook een creatief doel.

Het einde van deze dag voor mij wordt echter beheerst door een raar bericht: De plotselinge dood door een ongeval van John van den Akker, directeur van de Stichting Maasveren.

Ik ken hem al vanaf het begin dat hij in dienst trad.

Tja, het leven is maar een kwetsbaar iets en de dood is ook een ongrijpbaar verschijnsel, waar we echter allemaal ooit mee te maken krijgen.

Welterusten of goedemorgen, afhankelijk van wanneer dit gelezen wordt.

Here we go.

 Het liedje van de Roller Coast, dat nummer één is geworden in de top 2000 van dit jaar en ook nummer één in de Evergreentopduizend leek me wel doenlijk voor de accordeon, toen ik het gisteren weer eens hoorde in de Albert Heijn van Oss.

En inderdaad, in grote lijnen heb ik m al in de smiezen, opgenomen op mijn voicerecorder vanmorgen.

Vanmiddag naar Tiel gegaan en daar heb ik er tussen de kerstliedjes door al flink mee kunnen experimenteren.

De geest voor de kerstliedjes was echter in het begin nog ver te zoeken.

Even dacht ik, na een half uur, laat ik maar gewoon weer gaan, zeker toen het ook nog begon te miezeren.

De HEMA had weer meeneemkoffie en die nuttigde ik onder een afdakje samen met de gisteren van mijn gaste gekregen lekkernij. 

Schuin tegenover me, onder een ander afdakje was zowaar een andere accordeonist zich klaar aan het maken voor een optreden.

Bij het horen van zijn kerstmuziek merkte ik toch wel dat het sfeerverhogend was en het spoorde me aan om op een ander plekje aan die sfeer ook mee te werken.

Het werd ook weer gauw droog.

Het was goed te merken dat de gedrevenheid en het vuur en de fantasie in mijn spel weer terug kwamen.

En zo werd het vanmiddag al met al een geslaagd alternatief voor mijn plan om naar omgeving Rotterdam af te fietsen, dat net als gisteren afgeketst werd.

Ben namelijk uitgenodigd voor een bijeenkomst morgen, waarvan de mensen graag hebben dat ik er bij ben.

Vanavond rond half zes was de nachtelijke terugvaart van de Betuwe naar het Land van Maas en Waal tussen Tiel en Wamel.

Nu, half acht is de broccolimaaltijd al half op en wens ik een ieder een fijne avond.

Besluiteloos.

 Er zijn van die dagen dat  ik het niet weet, dat ik er niet uitkom welke stappen te ondernemen.

Vandaag vrijdag met het vierkeuzemenu wat betreft markten viel er niet veel te kiezen, want er werd regen verwacht, vooral in de middag.

Even dacht ik vanmorgen toen het licht aan het worden was aan Grave.

Maar daar is de markt nu op een ongezellig plein. Bovendien zuidoosten wind, dus pal ertegen in om er te komen.

Nee nee, zeker niet, maar wel, bedacht ik, zou het ideaal zijn om nu naar een vriendin te fietsen in het westen van het land.

Gisteren hadden we er het met apps nog over gehad  dat ik binnenkort maar weer eens een tijdje bij haar in Berkel Rodenrijs moest komen logeren.

Nou, na de kerst, schreef ik, maar vanmorgen dacht ik:" Hé, dat zou nu ook mooi kunnen".

Zo'n snelle omslag in mijn gedachtewereld komt vaker voor, maar dit keer heb ik over de uitvoering ervan te lang geaarzeld.

Het werd een onrustige ochtend van ja,nee,ja,nee,ja en tenslotte nee.

Jammer van die wind die niet zó vaak zuidoost is, maar nu komt wel zometeen de ontmoeting met een andere vriendin die gisteren schreef dat ze vandaag na haar werk zo rond half zeven zou kunnen komen eventueel, zonder vast te leggen.

Die halve afspraak is nu een hele geworden en elk ogenblik verwacht ik haar .

De sperziebonenen met aardappelen, hier nog in voorbereiding zijn inmiddels ongeveer gaar op de kachel en wachten op mijn gaste.

Vanmiddag wel naar Oss geweest want er moesten veel boodschappen gedaan worden, vanmorgen had ik nog maar twee sneetjes bij mijn ontbijt, normaal is dat zeker zes.

En nu werd dat gecombineerd met een bezoek aan Erik.

Een prettige avond gewenst.

B R O N .

 De letters vormden het woord  B R O N  en kwamen zo op mijn tijdelijke prikbord terecht boven de kachel.

Dat is de houtstapel van buiten, die vandaag helemaal leeg is gekomen daar en hier door mijn warmte B R O N  wordt gedroogd.

Nu je minder buiten bent kunnen nu hier de woorden komen, die je op je in wilt laten werken.

Gisteren dus gestoken door een op het hout overwinterende wesp, vandaag vlogen er weer een paar in huis, die ik waarschijnlijk alle drie aan hun einde heb gebracht. Dex ontdekte er ook nog eentje.

De vraag is, is dit een gewone wesp of een koningin? Of een hommel?

Vandaag is Jacob geweest met zijn hondje Dex en met heerlijke gebakjes van een warme bakker uit Den Bosch. 

Hier had ik al bijna genoeg aan gehad, maar nu staat toch mijn pompoen uit eigen tuin, samen met aardappelen en uien op de kachel te pruttelen.

Het was best koud vanmorgen en de kraan buiten waar ik mijn water uit haal gaf pas sugar toen ik met verwarmd maaswater erover gegaan was. 

Nu ben ik gewaarschuwd en is de hoofdkraan afgesloten.

Zo, lekker eten nu, hoop ik, en die wens geef ik door.

Geen slapende wespen wakker maken.

Tegen de avond in het halfdonker hout 

getransplanteerd van binnen naar buiten.

Dat is een werkje dat nog kan zonder dat je daar het volle daglicht bij nodig hebt, zoals met breien.

Maar eigenlijk toch wel. Het hout is een overwinteringsplek voor wespen en hommels.

Menigeen heb ik hier al rond zien vliegen bij vorige transplantaties. Maar nu ging het ineens prik, auw auw auw, toen ik een plankje toe wilde voegen aan de houtstapel boven de kachel.

Het deed flink zeer. Geen azijn in huis.

Een uur later vermeldde ik het gebeuren aan een vriendin die uitzuigen aanraadde. Maar ja, dat zal nu weinig effect meer hebben.

Duidelijk is in ieder geval:"Je moet geen slapende wespen wakker maken."

Verder verliep de dag vreedzaam in een mistige, mystieke sfeer.

De oude houtstapel die boven de kachel genoeg gedroogd is, is nu naast de kachel terechtgekomen. Er zat heel veel gruis tussen en tijdens het opruimen gaf dat op de vloer een vreselijke bende.

Maar nu kun je van de vloer weer eten en boven de kachel ligt er een nieuwe stapel weer bij te drogen.

En bij dit alles kijkt mijn hyacint toe.

En nu nog even lachen:

Een ontroerend mooi filmpje.

 Vandaag stuurde een vriendin mij een door haar gemaakt filmpje met accordeonmuziek op de achtergrond.

Ontroeren mooi .

Er komen foto's van vrienden doorspekt met fragmenten uit mijn reizen in voor, alsook zomerse taferelen op mijn boot.

Vanmorgen zoals gepland begonnen met het schoonmaken van kachel en kachelpijpen.

De grote afwas daarna was prima om mijn handen weer schoon te krijgen, zodat mijn in aanbouw zijnde trui niet meteen vies zou worden.

Tegen de avond naar Appeltern gefietst om eens poolshoogte te nemen van de situatie met Jo die nu sinds acht weken in een tehuis in Beneden Leeuwen woont.

Goed nieuws, want hij voelt zich er thuis en mist zijn eigen huis niet.

Vanavond zoals elke avond gingen dochter en vrouw hem opzoeken en zojuist via de dochter video gebeld met hem.

Aan zijn blik te merken herkende hij me goed, de accordeon was een prima communicatiemiddel.

Bij thuiskomst, rond acht uur, hoefde ik niet meer te koken.

Bij Annie Borneman , waar ze toen ik binnenviel aan het eten waren hadden ze aardappelen en een kippenpoot over.

Na Appeltern ging ik bij de Auwens in Alphen verslag uitbrengen over Jo, daar zij ook vrienden zijn en benieuwd waren.

Daar hadden ze een stuk pizza over.

Ik zeg maar zo:"Een vliegende kraai vangt licht wat!"

Dag nacht, slaapt zacht.

Helemaal in mijn element.

 Vandaag was water het element waar ik helemaal in zat.

Op een boot heb je natuurlijk altijd water onder je, maar het regende de hele dag en dus was mijn leefwereldje van boven ook helemaal bedekt met hatweeo.

Bovendien liep er vanmorgen even een riviertje door de huiskamer.

Met sterke westenwind blijkt er wat water naar binnen te stuwen via de vloer.

Niet erg hoor, maar ik moet er wel voor zorgen dat er geen breimand of accordeon in de rivierbedding ligt.

Vorige week had ik bij het opstaan ineens een natte sok, en toen ontdekte ik het.

De dag was bijzonder. Toevallig stond vandaag eens Radio Maria aan en toevallig was er een interview met iemand dat mij bijzonder raakte.

Het was zuster Catharina die vertelde over haar zoeken en vinden van haar weg in het leven.

Ze was vroeger ook medewerkster van deze zender en haar heldere en blije stem herkende ik .

Er ging zoveel kracht en echtheid van haar uit wat me ontroerde. Straks om half negen luister ik graag nog een keer, dan komt er een herhaling.

Fijn te ervaren dat er bevlogen mensen zijn.

En dan was er ook die trui natuurlijk die me blij maakt.

En met hout bezig geweest, binnen plankjes gekloofd tot aanmaakhoutjes.

En ook de rijkdom van de smartphone ervaren waar zoveel prachtige muziek in is opgeslagen.

Daar kan ik zoveel mee leren voor de accordeon.

Liedjes uit dit boekje kunnen zo voor den dag getoverd worden.

Het enige lastige vandaag was dat het kwart voor vijf donker werd en ik een andere pagina op moest slaan van het te schrijven boek van deze dag.

Nu is het dan zeven uur en het eten dat op de kachel staat is nog niet aan de kook omdat de kachel niet goed trekt.

Weinig wind buiten en de pijpen plus het binnenwerk moeten nodig schoongemaakt worden.

Geluk wens ik je toe.

Als je geluk hebt krijg je het.

Zoeken kun je het beter niet.

Een spreuk zegt namelijk:

" Z  o  e  k     g  e  e  n     g  e  l  u  k     w  a  n  t    j   e      z  o  e  k  t    j  e    e  e  n    o  n  g  e  l  u  k ."

Taart en oploskoffie.

 Vandaag kwam Erik en zoals vaak hebben we onder andere nagedacht over cryptogrammen onder de stimulerende invloed van koffie, die wij met het oog op deze bezigheid oploskoffie noemen.

Een taartje erbij wil ook wel helpen.

We denken ook graag na over het leven, hoe je erin staat, hoe je het denkt te veranderen in de toekomst.

Het blijft boeiend, elke dag, te kijken wat je allemaal kunt meemaken, zij het in gebeurtenissen buitenaf, zij het wat van binnenuit kan ontstaan.

We zijn en blijven wonderlijke schepselen in een wonderlijke wereld, waar ik graag met kinderogen naar wil kijken.

De trui alleen al vind ik al mooi te zien hoe die zich vormt, elke dag wat verder.

Voor en na zijn komst was het liedjes oefenen op de accordeon tussen de breinaalden door.

En vanavond verschenen spruitjes op het menu.

Het hele pond plus een halve kilo aardappelen zijn weer naar binnen gewerkt.

Nu het avondprogramma en slapen daarna in afwachting van weer een nieuwe dag.

Groetjes van Sinterklaas.

Geluk in een potje.

 In Uden is een winkeltje, gerund door mijn vrienden Otto en Karen.

Ze doen in krijtverf.

Vandaag was ik daar tussen het spelen  door.

Een welkom adres om naast het weerzien van elkaar ook mijn handen op te kunnen warmen en me te laven aan een lekker kopje koffie.

Mijn oog viel op een prachtige kast.

Het is aan de kunstenaar om met het materiaal uit de winkel een oude kast zo om te kunnen toveren.

GELUK IN EEN POTJE  is de toepasselijke naam van deze winkel die ook op Internet te vinden is.

Het was wel toevallig vanmorgen dat Atto mij appte dat hij mijn muziek miste terwijl ik het voornemen had naar Uden af te reizen vandaag.

Vorige zaterdag was dat plan er ook maar toen veranderde mijn koers plotseling richting Rosmalen.

Vandaag gaf dit bericht de doorslag dit keer het

 plan niet te wijzigen.

Het was vanmorgen wel een vreselijk lastige tocht ernaartoe. Een strakke tegenwind en een lage tegenzon.

Mijn zonnebril wel opgezet maar daardoor was het zicht ook slecht.

Net als gisteren was ik bij aankomst in het speelgebied bekaf en net als gisteren werd dat gevoel van uitputting snel verdreven door de eerste noten uit mijn accordeon.

Het was geen bijzonder hartverwarmende speelmiddag, weinig cohesie met het publiek, geen sinterklaassfeer.

Behalve de toch wel goede recette was de ontmoeting met de schoondochter van een zekere Wil een opkikker vanmiddag.

Wil is namelijk een vriend die ik van Frankrijk ken en daar woont. Hij heeft enkele jaren geleden van mijn bouwvallige stacaravan een nette bungalow gemaakt met zijn timmermanskunst.

Afgelopen zomer trof ik die schoondochter van hem al in Lamastre in Frankrijk toen ik daar op de markt speelde.

Ze heeft een foto van me gemaakt om naar haar vader Wil te sturen.

Na een veel makkelijkere terugtocht was ik rond zeven uur weer op mijn koud geworden bootje, waar ik vanmorgen nog zo heerlijk knusjes een uurtje zat te breien bij de kachel.

Maar inmiddels is het weer warm genoeg en is het eten, snijbonen, weer hapklaar.

Wel nog even een houtje erbij gooien alvorens aan tafel te gaan.

Prettige voortzetting  van het weekend gewenst.

Geldermalsen markt.

 Vandaag vrijdag de dag van de vier marktmogelijkheden.

De afgelopen weken heb ik er drie gehad, en ééntje zelfs twee keer.

Vandaag de vierde, Geldermalsen.

Een ochtendmarkt en zeker 25 kilometer van huis.

Hier speel ik liefst in dit aanloopstraatje.

Dat betekent vroeg opstaan en niet teveel leuteren.

Half acht wakker, toen snel gegeten met koude thee van gisteren, want de hele kachelprocedure aanhalen kost te veel tijd. Half negen op de fiets en negen uur het voetveer over bij Wamel.

Tot dan toe ging het vlot: Wind in de rug en met open geest.

Maar na Tiel kwam de wind deels tegen en overviel me een grote vermoeidheid. De tol waarschijnlijk van toch te weinig geslapen te hebben.

Koude handen ook nog 

De vraag rees, hoe kan ik het in Geldermalsen  voor mekaar krijgen om een beetje iets interessants te brengen.

In ieder geval eerst de warme HEMA in lopen met mijn handen in de zakken, en meteen daar maar even kijken of de wc open is.

Ook weer niet dus.

Toen de markt overgelopen op zoek naar een café waar het misschien wel mogelijk was.

Ja dus en meeneemkoffie ook.

Fijn om te weten voor de pauze, die tegen elf uur genomen werd.

Daarvóór én daarna was het vooral mezelf staande houden in de kille wind die overal doorheen trok.

Maar de vermoeidheid loste wonder boven wonder op. Het spelen zelf gaf energie.

Volgende keer meer kleren aan, bijvoorbeeld drie lagen T-shirts onder de trui in plaats van één.

Aan de recette te merken had mijn optreden toch wel iets gebracht bij de mensen. Misschien werd dit vertolkt toen bij het inpakken, rond half één een vrouw nog dankbaar een muntstuk in mijn nog geopende geldbuidel gooide met de opmerking "Dank je wel dat je het gezellig hebt gemaakt met de muziek in deze sombere tijden". Een opmerking die niet alleen stond.

Traditie is het om na deze markt nog twintig  kilometer meer te fietsen en Culemborg aan te doen voor een middagconcert onder de koepel.

Maar daar waai je bij gewone wind al uit je textiel en nu helemaal.

Dus naar huis en nog wel bij vrienden in Alphen gestopt. Ze hadden daar kleinkinderen op bezoek en die konden ook nog verblijd worden met sinterklaasliedjes.

Hier is vanavond spinazie de hoofdmaaltijd. 

De kachel heeft voor saunatemperaturen gezorgd, zodat het bibberen overgegaan is in zweten.

Het tweede bord volgt nu.

Goede avond.

Alles verandert.

 Vanavond op de pont naar Lith vernomen dat vanaf 1  januari je daar nog maar tot acht uur terecht kunt,(in de zomer tot negen uur)

Geruchten had ik al gehoord, maar het gaat dus door.

Het betekent dat ik voortaan het niet zo laat meer kan maken als ik in Brabant geweest ben.

Via Megen kan nog wel in geval van nood, maar dat is echt een uur langer fietsen.

In de zomer zou ik nog naar huis kunnen zwemmen, wat in het verleden al gebeurd is.

Of dan de tent meenemen en daar heerlijk in slapen aan de Brabantse Maas.

Een andere verandering , die ingrijpender is, is ook in de maak, heb ik vandaag begrepen.

Maar daar ga ik ook niet teveel reeds aan denken.

Zoals een vriendin zegt:"God lacht om al onze plannen".

En ik vind:"Leef in het heden, en oordeel niet over wat er gebeurt, ook al zie je op het moment een verandering liever niet komen ".

Zelfs al weet je dat je niet lang meer te leven hebt, ook dat kun je accepteren, wetende dat het een lot is waar eenieder van ons ooit mee te maken krijgt  

Vanavond bij het scheiden van het zonlicht naar André gegaan en onderweg in Lith gekocht wat ik dinsdag waarschijnlijk ergens heb laten liggen.

Overdag naast breien ook ervoor gezorgd dat er hout van de houtstapel buiten boven de kachel belandde . Het droge hout uit de badkamer beneden is namelijk op aan het raken.

Mijn accordeon bracht het liedje SAILING te berde, een liedje dat me vaak diep in mijn ziel raakt, ook als ik het op markten of in winkelstraten laat horen. Soms moet ik er gewoon bij huilen.

Het bracht me tot deze woorden:

Als straks de mensheid elkaar in de armen valt is de onwetendheid voorbij.

Dan begrijpen we eindelijk dat het mysterie van het bestaan zo groot is dat we het niet kunnen en hoeven te bevatten.

Dan kunnen we uithuilen bij elkaar om zoveel angsten en pijnen die we gehad hebben en waar we nu van verlost zijn.

Dan zullen we allemaal zo dankbaar zijn in de geborgenheid die God ons geeft en die wij elkaar geven.

Ja, we zullen uithuilen met al die mensen waar we op aarde afstand van hebben moeten nemen.

Mijn broertje dood die nooit is dood geweest zal naast me gaan staan en we zullen beseffen dat dat liedje SAILING nu verleden tijd is.

Want we zijn HOME AGAIN cross the sea.

Ja, mensen, waarheen, waarvoor, waartoe?

Er zijn veel liedjes over geschreven.

Ik ben blij dat ik er wat van mag uitdragen naar buiten toe met mijn instrument .

Misschien morgen ergens  

Het is dan weer vrijdag, de dag van de vier markten.

Welterusten alvast.

Het ging als een schok door me heen.

 Zojuist even door de paardenwei gegaan om bij de Maas mijn compost te deponeren.

Je moet dan wel goed bukken om de stroomdraad niet te raken.

Maar dit keer was ik toch even heel geschokt.

Vanmorgen bij het ontbijt ook.

Mijn verbazing was groot dat het grote kaasstuk van een kilo, gisteren gekocht in de supermarkt, nergens te vinden was.

Daarom moest ik het hier maar mee doen.

Een raadsel hoe ik zo dom ben geweest dit levensmiddel niet mee te nemen.

Misschien in het karretje laten liggen.

Bij nader inzien kan ik me ook niet herinneren het karretje na uitladen teruggebracht te hebben.

Een black out, zullen we maar zeggen.

Maar lang was ik niet van slag door deze onbegrijpelijke misser want was in afwachting van Eva, een meisje van de kunstacademie, die mij een interview af zou leggen.

Altijd wel interessant om mensen te ontmoeten die met creatieve dingen bezig zijn.

Dat stimuleert je eigen inspiratie ook.

Het duurde lang eer ik een beetje begreep wat een psychologisch onderzoek nu te maken heeft  met haar opleiding voor grafische kunst.

Het heeft misschien te maken met dat ze mij ook een beetje kunstzinnig vindt.

Het was niet voor niets dat ze mij uitgekozen heeft. 

Om meer van mij te weten dus dit interview, maar ook gaat ze een doos maken met spulletjes waarmee ik iets kan doen.

Ja, het blijft vaag, maar de toekomst zal mij meer helderheid verschaffen.

Het houdt wel een opdracht in voor mij, want ze moet later de doos weer terug hebben.

In ieder geval hadden we gezellig gebabbeld, heb haar wat van mijn truien laten zien en wat accordeonmuziek laten horen.

Toen ze weg was heb ik nog wat naalden gebreid totdat het, al weer heel snel, kwart voor vijf was en de dagdag dus voorbij.

Ook op mijn smartphone liedjes beluisterd, waarvan de tekst te boek staat.

Een mooie manier om er zo achter te komen hoe ze klinken en dan meteen kijken of ik ze op de accordeon kan krijgen.

In het halfduister nog houtjes gehakt. Daar heb je minder licht voor nodig, hoewel het wel uitkijken geblazen is voor de vingers.

Zojuist in het hele duister, bij kaarslicht, een volle pan met ratatouille klaargestoomd.

Vooralsnog niet veel honger, maar de avond is nog lang en een deel van de schotel is voor iemand anders bestemd.

Goede voortzetting gewenst van deze dag.

Markt in Oss.

 Een paar buien vielen nog wel toen ik vanmorgen tussen tien en half elf, comfortabel met de wind in de zeilen op de fiets zat richting Oss. Maar volgens de weersverwachting zou het toch zeker rond elf uur wel droog zijn en dan viel er toch wel genoeg te spelen.

Bovendien moesten er  onder andere kaas en aardappelen gekocht worden.

De draaiorgelman was er niet dus had ik vrij spel

Maar het was kil, met weinig volk en mensen die weinig reageerden.

Wel kwamen er verschillende bekenden voorbij met wie het even gezellig praten was, hoewel het nóg gezelliger had kunnen zijn als bijvoorbeeld Eugène en Judith me uit konden nodigen op de koffie.

Maar ze wisten een adres/café, waar je meeneemkoffie kon krijgen en bovendien naar de wc kon.

Ondanks dat ik koffie al aangeboden had gekregen van de marktkoffievrouw ben ik zo half twaalf daar naartoe gegaan, want de toiletmogelijkheid nodigde me ook uit.

Na de op een gemeentelijk bankje genuttigde koffie was er wel twijfel of ik wel door wilde gaan, daar het tot dan toe niet erg gezellig was.

Toch gedaan, en op een ander plekje dan gewend.

Een uur later liet ik zeer blij de markt achter me, want jippie, het was gelukt de middelmatigheid te verheffen en de handen op elkaar te krijgen, letterlijk, van de kindertjes die de sinterklaasliedjes mee scandeerden.

Daarvóór had ik een vrouw zeer verblijd met wat liedjes uit de Franse doos.

Ze vertelde dat ze zo graag naar Bretagne gaat, maar dat nu voorlopig moest missen.

En ik had bewust deze chansons aangepakt om eens een ander register open te trekken. Je moet van alles proberen om het vuur uit jezelf te halen en het helpt een hoop als je zelf kunt genieten van je muziek.

Uiteindelijk was ik weer blij te ervaren dat enkele momenten die héél goed zijn een hele dag goed kunnen maken. Het bevestigt weer dat zulke momenten altijd komen als je er maar voor open staat. Je weet nooit wanneer de geest komt, maar als je de deur maar open zet mag je hem zeker wel ooit verwelkomen.

Na de markt op bezoek bij Jan en José. Dat was ook weer een tijdje geleden dat we elkaar hadden gezien.

En natuurlijk waren daar boterhammen met thee.

              De veerpont komt me ophalen.

Rond half vijf pas thuis waar ik nog net een half uur in het daglicht een naald kon breien .

Voor het dagevenwicht belangrijk om aan iets praktisch te werken .

Nu half acht. Het avondmenu ligt voor me.

Een prettige avond gewenst.

Einde van de dagdag.

Zeventien uur zeven staat te lezen.

Het licht, het daglicht is uitgevallen.

Voorbij zijn de uren waarin ik iets kon doen zoals breien waar ik graag daglicht bij heb.

Ja, de dagen zijn kort, de uren zijn kostbaar.

Dat zijn ze eigenlijk altijd wel, het is zaak ze goed te gebruiken.

Vandaag moest toch echt enkele uren aan de afwas besteed worden.

De kopjes die buiten stonden te wachten in de vrieskou en waar nog restjes koffie in zat hadden geserveerd kunnen worden in een ijscafé.

Maar daarvoor was er ook verse warme koffie bij de veerman te nuttigen, met pepernoten erbij.

Ook liedjes doorgenomen met de accordeon.

De kleuren van mijn breikatoen brachten mij de volgende overwegingen:

Het rood doorkruist mijn blauw.

De felheid van een alles doordringend vuur komt uit mijn binnenste.

Waar ben ik?

Waar was ik?

Waar ga ik naar toe?

Het rood is als een pijl die richting geeft aan mijn ziel.

Ik wil het pakken, maar er naast grijpen is ook niet erg.

Als je maar in de buurt komt

Van dat doel ...

Twee kaarsen geven nu licht in de duisternis.

De kachel nog wat aanporren en dan voor het eten zorgen.

De kabouters kijken toe.

Het oorspronkelijke leven.

 Het oerbestaan van het oorspronkelijke leven.

Waar ik ooit was daar wil ik ooit weer naar toe.

Daar waar de kleuren van de wol geverfd worden 

door de planten in de grote wereldtuin.

Ik wil zingen in het gras 

en mijn fluit richten naar de hemel

 om terug te horen hoe de vogels mijn geluid weerkaatsen.

Ik wil de vogel zijn die vliegt van de ene tak op de andere, 
van de ene tuin in de andere
en de mensen verblijdt met vrolijke tonen 
die uit de diepte van het heelal komen.
Het oorspronkelijke leven om me heen in- en-uitademen samen met jou!
En ook samen met jou... en met jou...

Het oorspronkelijke leven is dat kopje koffie in het hete zand
dat maar steeds warm blijft en onverzadigbaar de mensen met elkaar verbindt die daar samen gekomen zijn,
de een op zijn paard, de ander op de fiets,
een ander die per toeval daar gedropt is
en zijn ogen niet kan geloven
als hij daar terugvindt het verloren paradijs
dat hij in wezen nooit echt kwijt is geraakt.
Zo kan het zijn dat een diepe emotie in hem opkomt
en samen met die van anderen een meer vormt,
daar midden in het hete zand .

Voor bovenstaande zie ook de blog van 23 oktober met het verhaal over dat kopje koffie in het hete zand

Vandaag was mijn sfeer in de ban van een man die vrijdag bij Floortje op televisie was en dat ik vannacht even bekeken had.

Hij woont al vele jaren in een soort vuurtoren op een heel natuurlijke manier.

Bovenstaande drukt mijn verbintenis uit met die man.

Het raakt in mij een oergevoel waar ik zelf ook op drijf.

Goed aangevoeld door een vriend die mij over het programma tipte.

We zijn het verloren paradijs een beetje kwijt, maar het is goed eraan herinnerd te worden dat het nog steeds bestaat ergens in onze ziel 

Ja, we kunnen de weg ernaartoe ook weer vinden. Als we maar ervoor open staan , dat er elk ogenblik een lichtinval kan komen die  ons even op het spoor brengt.

Het is zaak om dan te gehoorzamen aan de opdracht die je krijgt.

Deze is vaak onlogisch en als je te lang wacht en erover na gaat denken doe je het niet meer en laat je misschien een pareltje liggen.

Over deze en andere zaken ging de ontmoeting met Erik vanmiddag.

We hebben ook gepuzzeld en ervaren hoe vruchtbaar samenwerking van hersenen kan zijn.

En ondertussen zijn de spekjes naar mijn mening doorgebakken genoeg om met de boerenkoolschotel gegeten te worden.

Hier heb ik ze er nog maar net ingelegd

Een warme avond toegewenst, de meeste kachels zullen wat meer hun best moeten doen daartoe.

Groeten ook van de maan.